null Beeld

Devendra Banhart: 'Iets als 'Never Gonna Give You Up' van Rick Astley heb ik jammer genoeg nog niet geschreven'

Devendra Banhart, die zijn achtste studioplaat ‘Ape in Pink Marble’ gedoopt heeft, ontdekte zijn zangstem toen hij op zijn negende alleen thuis was, een jurk van zijn moeder aantrok en begon te zingen met de stem die hij vandaag nog altijd gebruikt. ‘Het had niks met seksualiteit te maken,’ zegt hij, ‘maar alles met de stupide regels die in onze maatschappij gelden: jongens moeten jongensdingen doen, meisjes meisjesdingen. Door die jurk van mijn moeder aan te trekken ontdekte ik een gigantisch onontgonnen gedeelte van mezelf.’

'Ik dwing mezelf naar muziek te luisteren die ik niet snap'

Ik interview Banhart in een hotelkamer in Parijs, waar op het tafeltje voor hem naast ‘Ape in Pink Marble’ ook ‘I Left My Noodle on Ramen Street’ ligt uitgestald, een boek met grafische kunst van zijn hand. Aan zijn voeten draagt hij roze, slobberige sokken, in sandalen. Banhart was ooit het lief van Natalie Portman.

Om te beginnen mag ik twee vragen van hem beantwoorden.

Devendra Banhart «Wat betekent Jurgen

HUMO Geen flauw idee. Een quote uit ‘Pulp Fiction’ schiet me voor de geest – Butch in de taxi tegen Esmeralda Villalobos: ‘I’m American, honey, our names don’t mean shit.’

Banhart (lacht) «Zie je: levert altijd een goed antwoord op. Tweede vraag: wat is het vreemdste dat je ooit gegeten hebt?»

HUMO (denkt lang na) Wederom geen idee. Ik weet wel wat het vreemdste is dat mijn vrouw ooit gegeten heeft: kippenpoten.

Banhart «Zó fascinerend! Omdat het zo diep persoonlijk en subjectief is. Op sommige plaatsen in de wereld worden elke dag kippenpoten gegeten. Een klassieker. Ik durf te wedden dat ze die niet in België geserveerd heeft gekregen?»

HUMO Thailand. Zal ík voor de gekkigheid eens een vraag stellen?

Banhart «Als je belooft te blijven nadenken over het gekste wat je ooit gegeten hebt. Ik hou van het idee dat je mij hier zit te interviewen terwijl er allerhande walgelijks door je hoofd schiet. Beelden van koeientestikels, varkenshersenen, kippenmagen, tarantula’s…»

HUMO Stop maar. Een vraag die je blijkbaar zelf graag leest in interviews met andere artiesten: naar welke muziek luister je tegenwoordig?

Banhart «De beste manier om nieuwe dingen te leren kennen, toch? Als ik bijvoorbeeld Uncut koop, zoals daarstraks, dan ga ik meteen op zoek naar de namen die ik niet ken. Waar ik tegenwoordig naar luister? De nieuwe van Bat For Lashes, ‘The Bride’. Erg goed, love it. De nieuwe Anohni: een meesterwerk. Ik ben net terug van het End of The Road Festival in Engeland, waar Kevin Morby een fantastische set speelde. Erza Furman speelde er ook, die ik tot voor een paar weken totaal niet kende: ook heel goed. Van Nils Frahm ben ik al langer fan, en hij heeft net een soundtrack uit die on-ge-loof-lijk mooi is. Kan ik niet hard genoeg aanraden. Dat is het zowat wat de nieuwe dingen betreft. Verder luister ik bijna elke dag naar Ryuichi Sakamoto en Stephan Micus. Gigi Masin, ook. Dromerige, bijzonder mooie elektronica.»

HUMO Hoe luister je naar muziek?

Banhart «Soms investeer ik in muziek: ik luister bewust naar dingen die ik niet meteen snap. Verplicht. Met alle technologie die er voorhanden is, heb ook ik het steeds moeilijker om mijn aandacht ergens langer dan vijf minuten bij te houden. Wat ik daarstraks zei over Uncut: de namen die ik niet ken, schrijf ik op, en ’s avonds ga ik op iTunes en beluister ik van al die namen een korte sample van dertig seconden. Het siert mij uiteraard ergens dat ik dat doe, maar eigenlijk is het niet eerlijk: wat zou ik ervan vinden als iemand mijn plaat zou beoordelen op basis van dertig seconden? Misschien zijn het wel net die dertig seconden die niets met de rest van de plaat te maken hebben. Arthur Russell heb ik zo bijvoorbeeld… euh, wel, níét ontdekt. Ik had toevallig een sample van één van zijn elektronische dancesongs beluisterd, en ik dacht: ‘Cool, maar niet mijn ding.’ Drie jaar later hoor ik toevallig een akoestische song van ’m, en het was het beste wat ik ooit gehoord had. En nog een halfjaar later vond ik zijn elektronische stuff ook fantastisch (lacht).

»Ander voorbeeld: ‘Metal Machine Music’, zonder het verhaal erachter is dat simpelweg een onbeluisterbare plaat. ‘Metal Machine Music’ is conceptuele kunst. Je moet weten waarom Lou Reed die plaat gemaakt heeft. Stel dat daar in de hoek van de kamer een stoel staat, en iemand heeft dat kunst genoemd, zonder titel: veel ga ik daar niet aan hebben. Maar als ik dan lees dat de kunstenaar een sjamaan heeft ingehuurd om een vloek uit te spreken over die hoek van de kamer, bijvoorbeeld, dan wordt het plots al een heel ander verhaal.

»‘Street Hassle’ is nog zo’n plaat van Lou Reed. Toegankelijker dan ‘Metal Machine Music’, maar toch: voor mij het auditieve equivalent van het slechtste moment van een amfetamine high. Het moment dat het spul eigenlijk uitgewerkt is, en je nog een portie neemt omdat je terug omhoog wil, maar je weet: ’t is voorbij, the only way is down. Met alle paranoia en angst die ermee gepaard gaat. Dat Lou Reed erin is geslaagd om dat gevoel op de luisteraar over te brengen, maakt van ‘Street Hassle’ een meesterwerk. Maar voor mijn plezier zet ik het niet op.»

HUMO Iets anders: je bent naar mijn weten pas de tweede persoon ooit die het woord ‘frigidaire’ in een popsong heeft gebruikt.

Banhart (lacht) «Wie was de eerste?»

HUMO Fud Livingston, Matty Malneck en Gus Kahn met ‘I’m Thru with Love’, geschreven in 1931 en gezongen door onder meer Bing Crosby, Nat King Cole en Marilyn Monroe. Chuck Berry speelt er ook een heel mooie versie van op het einde van ‘Hail! Hail! Rock ‘n’ Roll’.

Banhart «Wat zingen zij dan?»

HUMO ‘I’ve stopped my heart, like an icy frigidaire’ (er blijken ook versies te bestaan waarin ‘I’ve stocked my heart, with icy frigid air’ wordt gezongen, kom ik pas na het interview te weten, red.).

Banhart «Veel mensen hebben Nat King Cole al met mij vergeleken: een grote eer voor hem (lacht). Ik zing in ‘Fig in Leather’: ‘I’ve got Frigidaire to keep it cool’. Frigidaire met een hoofdletter, wat in Amerika een merk van koelkasten is. Dus misschien ben ik alsnog de eerste die de merknaam Frigidaire in een song heeft gebruikt. Anyway, het lied, relatief autobiografisch, gaat over een man die iemand probeert te versieren door op te scheppen over welke hoogtechnologische spullen hij allemaal in huis heeft. Zwaar gedateerde hoogtechnologische spullen, lachwekkende dingen: een koelkast, een antwoordapparaat, mét draagtas…»

HUMO Klinkt erg Woody Allen.

Banhart «Ik snap wat je bedoelt, maar de vergelijking klopt niet helemaal, ’cause Woody gets the girl. Ik niet. Of toch niet het personage in mijn song, want het is wel degelijk een personage. Ik zing het zelfs met een accent. En de italo disco die we erbij serveren vond ik wel passen bij het personage. Er staan een paar dingen op ‘Ape in Pink Marble’ die op het eerste gehoor wellicht stijloefeningen lijken, maar toch klinkt het – mijns inziens althans – als een geheel. Omdat we strikte, esthetische richtlijnen hadden. De vraag die we ons bij elke song hebben gesteld was: ‘Kan dit gespeeld worden in de lobby van een oud, triest en uitgeleefd maar toch relatief charmant en comfortabel hotel in een verre buitenwijk van Tokio, in de late jaren 80, waar aan de receptie een coole oude dame die Jacky heet een sigaret staat te roken?’ ’t Is in die lobby dat het personage uit ‘Fig in Leather’ een vrouw probeert te versieren met zijn verouderde technologie.»

HUMO Dit moet ik je ten slotte nog vragen: wat is het probleem met Dev Hynes, alias Blood Orange? Hij tweette onlangs dat hij je muziek ‘ondraaglijk’ vindt. In 2011, op de set van ‘The Wrong Ferrari’ van Adam Green, waarin jullie allebei een rolletje speelden, leken jullie nog beste maatjes.

Banhart «Heb je je al eens afgevraagd of het misschien geen publiciteitsstunt van zijnentwege zou kunnen zijn? Ik waardeer en bewonder Dev en zijn werk, en daar kan geen tweet iets aan veranderen. Hij is met mijn ex. Moet ik meer zeggen? Ik wens hen het allerbeste.»

HUMO Misschien ben je het ook wel met hem eens. Je zei ooit: ‘Ik weet nog altijd niet of ik mijn songs goed vind, maar ik vind het wel bijzonder fijn om ze te schrijven.’

null Beeld

Banhart (lacht) «Voilà, Dev heeft gewoon gelijk. Ik meende het wel hoor, er is geen enkele song van mij waar ik echt dol op ben. Ik probeer wel, ik doe mijn best, maar laten we eerlijk zijn: iets als ‘Never Gonna Give You Up’ van Rick Astley heb ik nog niet geschreven, wel? (lacht)»

Meer over

Reageren op een artikel, uw mening ventileren of een verhelderend inzicht delen met de wereld

Ga naar Open Venster

Op alle artikelen, foto's en video's op humo.be rust auteursrecht. Deeplinken kan, maar dan zonder dat onze content in een nieuw frame op uw website verschijnt. Graag enkel de titel van onze website en de titel van het artikel vermelden in de link. Indien u teksten, foto's of video's op een andere manier wenst over te nemen, mail dan naar redactie@humo.be.
DPG Media nv – Mediaplein 1, 2018 Antwerpen – RPR Antwerpen nr. 0432.306.234