null Beeld

Dez Mona in ABClub

Een wetsvoorstel: wanneer de Pavarotti van Zurenborg in town is, dan ga je kijken.

'Eén vraag: wanneer heb jij nog eens passioneel en buiten zinnen en zonder remblokjes de liefde bedreven?'

Iedereen in de uitverkochte Club van de AB had zo zijn eigen redenen om Dez Mona te begroeten. 'Het is vrijdag. Er is bier,' hoorde ik. 'Deze avond zal mijn doctoraatsonderzoek naar de top knot in een stroomversnelling brengen,' hoopte iemand. 'Ik heb ooit nog met Steven Cassiers gezoend, de drummer,' bekende een meisje. 'In een spiegeltent. Zijn lippen smaakten naar rood fruit.'

Maar wat iedereen daar met elkaar verbond: de prettige wetenschap dat je met 'Origin', het zevende album van Dez Mona, de winter door kan. 't Is een angstaanjagend móóie plaat, een roerige wals op Bourbon-benen. Een passiespel in tien gewaagde bedrijven. Of nee: een vrouw met cocktailjurk, maar zonder lingerie. Ook wanneer straks baldadige vriestemperaturen proberen om je gewrichten op te eten, zal 'Origin' je centrale verwarming tot de werkloosheid veroordelen.

Word ik er ook live lyrisch van? Ja, want enkele seconden ver in de triomfboog genaamd 'Does It Make You, Happy?' besefte ik: Dez Mona is een band die zwanger is geweest, nu trots met de benen in de beugels ligt, en zometeen een prachtkind geboren laat worden. En dat klopte: op het podium bleek het allemaal nog een kilootje intenser te kunnen dan op plaat. Vijf voor twaalf-wanhoop en jong geil liepen elkaar vriendelijk voor de voeten ('Dirty Language'), je kon deelnemen aan geleide wandelingen in de botanische tuin van de liefde ('Handsome Boys, Pretty Girls'), er werd poëzie opgediept waarvoor je pastis moest gedronken hebben ('What Kills You'). Muzikaal is Dez Mona nog altijd z'n op veel benen hollende en dus onnavolgbare zelve: een kruimeldiefstal bij Grace Jones hier, een dEUS-lickje daar, en 'Bohemian Rebel' en 'The Back Door' waren zelfs losgeslagen sexting met The Rapture en LCD Soundsystem. Maar 't is toch vooral Dez Mona, de groep die een hele opera in één popsong kan laden. De groep ook die een ruimte volschildert met romantiek - zelfs als Dez Mona ooit in een koud rattenhol zou moeten spelen zal het nog als een schouwburg voelen.

Dez Mona is de BVBA Frateur, natuurlijk. Dat een strottenhoofd zo'n snik kan afleveren, dat een stem zo'n tril kan uitsturen! Gregory Frateur is een diva met schone maniertjes, een negentiende-eeuwer met swing in z'n kop - de Pavarotti van Zurenborg. Maar er is ook de band, verdomme. Als Nicolas Rombouts, Sjoerd Bruil, Tijs Delbeke, Steven Cassiers en Roel Van Camp ergens binnenkomen, is dat niet het begin van een muzikantenmop. Wel: een garantie op Iets Moois. Een contrabas stond lesjes soevereiniteit te doceren, een harmonica kwam thuis met een goed rapport, een basgitaar hield het op één vraag: 'Wanneer heb jij nog eens passioneel en buiten zinnen en zonder remblokjes de liefde bedreven?'

Meer dan ooit is Dez Mona live een film noir met nieuwsgierige acteurs. Hier met die winter.


Het moment

Een oudje dat ik nog moet namedroppen: 'Suspicion' klonk bevlogen en beroezend.


Het publiek

Lachte zich kuiltjes in de wangen.


Quote

'You always fall in love with what kills you' (uit 'What Kills You'): een waarheid als een gul in het vlees zittende koe, Gregory.


Tweet


Meer over

Reageren op een artikel, uw mening ventileren of een verhelderend inzicht delen met de wereld

Ga naar Open Venster

Op alle artikelen, foto's en video's op humo.be rust auteursrecht. Deeplinken kan, maar dan zonder dat onze content in een nieuw frame op uw website verschijnt. Graag enkel de titel van onze website en de titel van het artikel vermelden in de link. Indien u teksten, foto's of video's op een andere manier wenst over te nemen, mail dan naar redactie@humo.be.
DPG Media nv – Mediaplein 1, 2018 Antwerpen – RPR Antwerpen nr. 0432.306.234