Stephanie en Romain

Blind en getrouwd

Deze koppels zijn blind én getrouwd: 'Hij schminkt me elke ochtend, maar ik kies zijn kleren uit'

'Ik zie je graag', 'Het was liefde op het eerste gezicht', 'Liefde is blind'... Als het goed zit, dan vóél je de liefde in elke vezel van je lichaam. Maar onze amoureuze beeldspraak heeft het altijd over dat andere zintuig: het zicht. Hoe doe je dat, iemand graag zien als je niet ziet? We vroegen het aan drie koppels die blind getrouwd zijn. Niet zoals in de VTM-variant op het gearrangeerde huwelijk, maar écht blind. 'Ik had geen idee hoe een vrouwenlichaam eruitzag. Niemand had me daar ooit iets over verteld.'

Stephanie en Romain'Een vurige kus'

Stephanie van der Beek (27) kent u nog van de reeks 'Taboe'. Toen Philippe Geubels haar vroeg hoe ze erin slaagt elke dag mooi opgemaakt de deur uit te stappen, antwoordde ze eerlijk: 'Ik heb mijn vriend naar de schminkles gestuurd.' Die vriend, Romain Jeannaud (29), is intussen haar - ziende - echtgenoot.

STEPHANIE VAN DER BEEK «Hoeveel reacties we op die uitspraak hebben gekregen! Kennelijk spreekt een schminkende man toch tot de verbeelding. Terwijl het voor ons de normaalste zaak van de wereld is. Vroeger bezorgde schminken me altijd stress - ik was als de dood dat ik er zou uitzien als een clown. Toen kwam Romain met het voorstel een cursus te volgen. Fond de teint, mascara, oogschaduw: hij kan het perfect. Alleen vergist hij zich soms tussen mijn gloss en mijn blush.»

ROMAIN JEANNAUD «Die twee haal ik altijd door elkaar.»

STEPHANIE «Eigenlijk is het een mooie ochtendroutine. De meeste koppels rennen 's ochtends zonder een kus de deur uit, terwijl wij even echt met elkaar bezig zijn. Dat soort dingen maken ons heel hecht. Weinig koppels hebben zo'n sterke band als wij.

»Het grootste vooroordeel dat mensen over ons hebben, is dat ik totaal afhankelijk ben van Romain. Ze gaan ervan uit dat ik niet werk en Romain wel, terwijl het precies omgekeerd is: sinds Romain opnieuw is gaan studeren, ben ik de kostwinner in huis. Ik werk als notarieel jurist.»

ROMAIN «Ik schmink haar dan wel, maar zij is degene die elke ochtend mijn kleren uitkiest: 'Wat heb je aan? Nee, die kleuren gaan écht niet samen.'»

STEPHANIE (lacht) «Ik zie dan misschien bijna niks, maar ik weet beter dan hij wat samen past.

»Onze relatie is helemaal niet zo asymmetrisch als sommigen denken. Natuurlijk helpt Romain me en geeft hij me soms een extra paar ogen, maar ik ben niet hulpeloos. We hebben al heel snel ons eigen evenwicht gevonden. We vonden het zo belangrijk dat beeld van afhankelijkheid bij te schaven dat we er expliciet over hebben gesproken op ons huwelijksfeest.»

Romain: 'Stephanie heeft me twee keer afgewezen voor ze met me uit wilde.' Stephanie: 'Het is niet omdat je niet goed ziet, dat je niet hard to get kunt spelen.'

HUMO Wint trouwen weer aan populariteit bij jullie leeftijdsgenoten?

STEPHANIE «Helemaal niet. Wij zijn een uitzondering. Trouwen vinden ze een te groot engagement en ze zijn bang om hun vrijheid te verliezen. Wat als er straks nog een betere partij passeert? Voor Romain en mij voelde het heel natuurlijk om die stap te zetten. Het engagement tussen ons was er vanaf dag één. Dat kon ook niet anders: omdat ik niet kan zien, moest ik me meteen kwetsbaar opstellen bij hem.»

ROMAIN «Terwijl ik net onder de indruk was van hoe sterk Steph was. We hebben elkaar leren kennen aan de universiteit, in de les filosofie. De eerste keer dat ik haar zag, was ik overdonderd. Wat een vrouw! Ze was niet alleen slim, maar ook heel open en extravert. Ze kwam helemaal niet hulpbehoevend over.»

STEPHANIE «Maar ik ben het wel een beetje: ik moet hulp vragen om het juiste leslokaal te vinden, op het knopje van de lift te duwen of een broodje te halen.»

ROMAIN «Ik denk dat ik in het begin meer op mijn ongemak was dan zij, omdat ik niet wist hoeveel hulp ze precies nodig had en ik het haar niet durfde te vragen. Maar dan maakte zij er een grap over en was het ijs gebroken.»

STEPHANIE «Ik draaide de rollen om. In plaats van te vragen of ik zijn arm mocht vasthouden, zei ik: 'Heb jij even geluk! Je hebt de eer mijn arm te mogen vastnemen.'

»Ik kan goed om met mijn eigen handicap. Ik weet nog dat we na één van onze eerste dates naar huis stapten en ik hem uitvoerig begon te vertellen hoe romantisch ik het vond om met hem in het schijnsel van de maan te wandelen - noties van licht en donker kan ik nog zien. Waarop Romain zei: 'Dat is de maan niet, dat is een straatlantaarn.' (lacht

ROMAIN «Of dat eerste romantische etentje bij kaarslicht, toen jij vooroverleunde voor een kus en je haar in de fik vloog.»

STEPHANIE (hilariteit) «En jij maar de vlammen proberen te doven. Het stonk verschrikkelijk! Dat bedoel ik met die kwetsbaarheid: andere pril verliefde koppels proberen die vooral te verstoppen voor elkaar, maar bij ons kon dat niet. Er was van meet af aan geen plaats voor gêne. Toen Romain mijn haar had weten te blussen, dacht ik: als hij nu niet gillend wegloopt, is hij een blijvertje. Een ander had er zich misschien aan geërgerd of mij zielig gevonden, maar Romain niet. Daarop ben ik gevallen: hij relativeert makkelijk.»

ROMAIN «Ja, maar vergeet niet dat je me eerst twee keer hebt afgewezen. Ik had al mijn moed bij elkaar geraapt om haar mee te vragen naar de kerstmarkt. 'Nee, dank u,' zei ze.»

STEPHANIE (lacht) «Ik dacht: kom maar met een beter voorstel af. Het is niet omdat je niet goed ziet, dat je niet hard to get kunt spelen. Twee maanden later heeft hij het nog een keer gevraagd en zijn we samen naar de cinema gegaan.»

ROMAIN «We hadden er op goed geluk een film uitgekozen: 'Intouchables'. Bleek het over een man in een rolstoel te gaan! Ik schaamde me kapot. Alsof ik speciaal een film over een handicap had uitgekozen.»

STEPHANIE «Terwijl ik het net heel toepasselijk vond. Die avond hebben we voor het eerst gekust. (Tot Humo) Ga je nu vragen hoe het voelt om te kussen als je niet kunt zien?»

HUMO Nee, maar vertel.

STEPHANIE «Mensen vragen dat vaak. Ik antwoord altijd hetzelfde: 'Ik weet niet hoe jij kust, maar ik doe dat met mijn ogen dicht.'»

HUMO Heb jij na die eerste kus aan je vriendinnen gevraagd of Romain knap was?

STEPHANIE «Nee, maar ze zeiden wel: 'Je weet toch dat het een rosse is, hè?' (lacht) Mij maakte dat niet uit: uiterlijk vind ik niet belangrijk, ik kan het toch niet zien. Waar ik van houd, is hoe Romain in het leven staat. Ik heb ontzettend veel geluk gehad met mijn ouders: ze hebben me altijd voorgehouden dat ik me niet moet laten leven door mijn beperking - tot mijn 7de kon ik gewoon zien, daarna heb ik 95 procent van mijn zicht verloren door een erfelijke aandoening. Maar ik ben wel in een erg beschermde en traditionele omgeving opgegroeid, waarin bepaalde sociale normen golden: je hoort er goed uit te zien, een indrukwekkende job te hebben, onafhankelijk te zijn... Het is een wereld van vakjes, maar als persoon met een handicap paste ik daar sowieso nooit in. Bij Romain bestaan die vakjes niet: hij denkt out of the box en kan alles snel relativeren. Sinds ik bij hem ben, voel ik me veel beter in mijn vel.»

ROMAIN «Maar dat geldt net zo goed voor mij. Ik had vandaag een sollicitatiegesprek en was er niet zo tevreden over, maar Steph beurt me dan op en pusht me om verder te gaan. We zorgen voor elkaar, het is geen eenrichtingsverkeer.»

STEPHANIE «In het begin had ik wel schrik dat zijn familie zou denken: met wie komt hij nu thuis? Maar die vrees was ongegrond.»

ROMAIN «Ze waren meteen net zo verliefd op Steph als ik.»

STEPHANIE «Mijn ouders zijn ook dol op Romain. Ik voel hoe opgelucht ze zijn sinds hij er is: 'Bij hem is Steph in goeie handen.'

»Maar waar ik niet goed tegen kan, zijn mensen die zeggen: 'Amai, jij hebt chance met zo'n goeie man!' Dat is weer dat vooroordeel dat opspeelt. Dan denk ik: weet jij wel hoeveel chance hij heeft met mij? (lacht

HUMO Jullie zijn net terug van een reis naar Ivoorkust.

STEPHANIE «Wij gaan op vakantie zoals elk ander koppel. Op onze huwelijksreis hebben we Zuid-Afrika, Botswana en Mozambique bezocht. Daar doen we dan ook alles wat andere toeristen doen. Paardrijden, bijvoorbeeld. Ik zeg dan niet dat ik slechtziend ben, anders geven ze me geen paard. Romain rijdt voor me en zegt wanneer ik me moet bukken voor een laaghangende tak. Niemand die het in de gaten heeft. We zeggen het vaak tegen elkaar: wij zijn een goed team.

»We zijn ook eens gaan diepzeeduiken tussen de haaien.»

HUMO Jij kunt die haaien toch niet zien?

STEPHANIE «Nee, maar ik voel de spanning wel en dat is heerlijk. Met vrienden zou ik dat nooit durven, maar bij Romain durf ik mijn leven in zijn handen te leggen.»

HUMO Hoe zit het met kinderen?

STEPHANIE «Die komen er sowieso. We zullen ons vooraf moeten laten testen. We weten alleen nog niet wat we zullen doen als blijkt dat de kans op slechtziende kinderen groot is. Gaan we er dan mee door op natuurlijke wijze of zoeken we een andere oplossing? Op zich maakt het ons niet uit of onze kinderen slechtziend zijn - ik leid geen minderwaardig leven - maar we willen ook niet egoïstisch zijn. Als je het kunt vermijden, heb je dan als ouder de plicht daartoe? Daar zijn we nog niet uit.»

ROMAIN «Dat zijn zorgen voor straks. (Wijst naar de geleidehond aan de voeten van Stephanie, een gezellige loebas van een labrador) Voorlopig is Ness ons kindje.»

STEPHANIE «Ness voelt mij feilloos aan. Een beetje zoals Romain.»

Jan en Léticia: ‘Blind vertrouwen’

'Die koppels in 'Blind getrouwd' zijn helemaal niet blind getrouwd,' foetert Jan Gosselin (52), terwijl hij omzichtig een - door ons - gemorst plasje koffie opveegt. Hij en zijn echtgenote Léticia Larange (35) - Jan is blind, zij slechtziend - zijn geen fan van de realityreeks.

JAN GOSSELIN «Wij zijn vijf jaar geleden getrouwd, maar bij ons is daar bijlange niet zoveel gedoe rond gemaakt.»

LETICIA LARANGE «Ik geloof ook geen snars van al dat wetenschappelijke gematch.»

Léticia: 'Het klinkt misschien raar, maar ik ben gevallen op Jans uiterlijk. Ik vind hem een knappe man.' Jan: 'Het is niet omdat ik het zelf niet zie, dat het me niet kan schelen hoe ik eruitzie.'

HUMO Hadden de relatie-experts van 'Blind getrouwd' jullie op papier aan elkaar gekoppeld?

LETICIA «Misschien niet. Er zit een leeftijdsverschil van zeventien jaar tussen ons. Voor sommigen was dat aanvankelijk een onoverkomelijk obstakel, maar ons heeft het nooit gestoord. Ik vind ons een goeie match. We hebben dezelfde interesses, normen en waarden. Dat is veel belangrijker dan leeftijd of het feit dat we dezelfde beperking hebben. Wij mogen dan wel blind zijn, onze liefde is dat niet.

»Ik ben slechtziend van bij mijn geboorte. Ik zie nog wel iets van wat er rondom mij gebeurt, maar mijn gezichtsscherpte laat het afweten. Bij Jan is het anders: hij ziet bijna niets.»

JAN «In één oog heb ik nog wat notie van licht en donker. Dat lijkt niet veel, maar tussen íéts zien of helemaal niets, zit een hemelsbreed verschil.»

HUMO Helpen jullie elkaar?

LETICIA «Absoluut. Als we samen op stap zijn, vertel ik hem wat ik kan zien: iemand met een hond die passeert, of een mooie bloem. Niet elke blinde vindt dat leuk, maar Jan wel.»

JAN «Ik vind het fijn om dan even aan die bloem te ruiken of te voelen.»

HUMO Zou het leven niet veel makkelijker zijn met een partner die wel kan zien?

LETICIA «Sommige blinden en slechtzienden willen per se een ziende partner. Het heeft iets opportunistisch. Je mag niet onderschatten wat voor gevolgen zo'n relatie heeft voor de ziende.»

JAN «Soms werkt de combinatie uitstekend: de ziende stimuleert de blinde dan om zelfstandiger te zijn. Maar ik ken ook blinden die zich vroeger goed uit de slag konden trekken en die, sinds ze met een ziende samen zijn, compleet afhankelijk zijn geworden. Dat is jammer.»

LETICIA «Jan en ik moeten creatief zijn om oplossingen te bedenken. Je zult me nooit horen klagen dat ik Jan te veel moet begeleiden. Ik wist waaraan ik begon toen ik met hem trouwde. Intussen is het zo'n automatisme geworden dat ik me moet inhouden om niet iedereen rond te gidsen: 'Pas op, een trapje.'»

JAN «Mensen zeggen weleens dat het lijkt op een choreografie, als ze ons bezig zien. Zo goed zijn we op elkaar ingespeeld.»

LETICIA «Zelfs in groep wil ik het liefst zelf mijn man begeleiden. Tenzij ik het gevoel heb dat het echt te gevaarlijk is. Maar dat gebeurt zelden. Zie ik niet genoeg, dan haal ik gewoon mijn witte stok boven en zeg ik tegen Jan: 'Ik stok wel voor ons twee.'»

JAN «Wij vertrouwen elkaar blindelings.»

LETICIA «Maar wij zijn geen Nicole en Hugo, hè. Ik hoef niet constant Jans handje vast te houden. Ben ik er niet, dan trekt hij ook zijn plan.»

JAN «Het is fijn dat Léticia me kan helpen, maar ze is in de eerste plaats mijn echtgenote, niet mijn begeleider. We zijn bij elkaar omdat we van elkaar houden. Soms stoort het me wel dat ik haar niet wat meer kan helpen, maar ik compenseer dat door op een andere manier voor haar te zorgen. Door lekker voor haar te koken, bijvoorbeeld. Ze is ook vaker van huis weg dan ik, omdat ze halftijds werkt op het secretariaat van een steinerschool. Dan doe ik het huishouden.»

LETICIA «Eigenlijk leven we zoals elk ander koppel: we bestieren ons eigen huishouden.»

Jan en Leticia

HUMO Hoe hebben jullie elkaar leren kennen?

JAN «We zijn allebei vrijwilliger bij XiNiX, het sensibiliseringsproject van Blindenzorg Licht en Liefde. Bij XiNiX kunnen mensen in een donkere kamer ervaren hoe het voelt om blind of slechtziend te zien. 'Oei, ik zie niks,' zeggen ze dan - vandaar de naam.»

LETICIA «Het was in die donkere ruimte dat Jan en ik voor het eerst met elkaar aan de praat zijn geraakt. We zaten daar gezellig naast elkaar op een bankje te kletsen. Maar van een relatie was er toen nog geen sprake.»

JAN «Ik ben grote fan van Willem Vermandere. Ik had Léticia verteld over zijn concert in het Sportpaleis, waarop zij zei: 'Ik ga wel met je mee.' Ik dacht: jaja, dat zeg je nu wel... Tot ik opeens een mail van haar kreeg: ze had onze hele uitstap al uitgestippeld, logeerplek incluis. Ik heb vijf keer rond de tafel gelopen voor ik het geloofde.»

LETICIA «Die avond is een vriendin van ons meegegaan naar het concert. Ze is ook slechtziend, maar ze had al snel in de gaten dat er iets moois aan het bloeien was: 'Jullie passen zo goed samen.' Slechtzienden zien meer dan je denkt.»

HUMO Wat trok je aan in Jan, Léticia?

LETICIA «Het klinkt misschien raar, maar ik ben gevallen op zijn uiterlijk. Ik vind Jan een knappe man. Hij verzorgt zich ook goed. Slonzige voorkomens vinden we allebei een afknapper.»

JAN «Het is niet omdat ik het zelf niet zie, dat het me niet kan schelen hoe ik eruitzie. Ik zou niet willen dat mensen zeggen: 'Ocharme, kijk die sukkelaar lopen.'»

HUMO Jij kunt Léticia niet zien.

JAN «En toch vind ik haar mooi. Ik kan aan haar haren voelen. Als ze iets nieuws aan heeft - oorbellen of een kleedje - dan laat ze me altijd voelen en vraagt ze wat ik vind. Ze ruikt ook zo lekker, naar geurige shampoo en parfum.»

LETICIA «Als hij de badkamer binnenkomt, zegt hij: 'Mmm, het ruikt hier naar Léticia.' Net als elke vrouw wil ik dat mijn man me af en toe laat voelen dat hij me mooi vindt.»

HUMO Een eerste kus vergt altijd wat inspanning: je moet signalen lezen en het juiste moment uitkiezen om naar voren te leunen en je lippen te tuiten.

LETICIA «Ook als je niet kunt zien, komt die kus er: baf! Je voelt dat gewoon. Bij ons was het tijdens het EK voetbal van 2012.»

JAN «Duitsland tegen Nederland. Slechte match! Maar we hebben er niet veel van gezien.»

HUMO Hoe zit het met seksualiteit en intimiteit?

LETICIA «Ik ben een keer heel onstuimig verliefd geweest. Dat had ik niet bij Jan. Bij hem heb ik nooit het gevoel gehad dat ik niet meer kon slapen of geen hap meer door mijn keel kreeg. Tussen ons was er wel verliefdheid, maar die is snel overgegaan in iets veel diepers. Dat vond ik meteen prettiger dan die onstuimige, blinde passie.»

JAN «Op het vlak van intimiteit hebben wij misschien een ander tempo dan andere koppels. Seks is bij ons geen prioriteit, maar knuffelen wel. Er gaat geen dag voorbij zonder dat we elkaar eens goed vastpakken. Als Léticia me niet meer knuffelt, weet ik dat er iets scheelt.»

LETICIA «Wij raken elkaar veel meer aan dan andere koppels. Wil ik Jan duidelijk maken dat ik er ben of dat ik iets niet wil, dan raak ik hem even aan.»

JAN «In het begin heeft ze nog geprobeerd met haar ogen te rollen als ik iets fout deed, maar dat had weinig effect (lacht).»

LETICIA «Wat anderen doen met hun ogen, doen wij met onze handen. Als blind koppel ontwikkel je je eigen taal.»

HUMO Zeggen jullie ook: ik zie je graag?

JAN «Ja. Wij schuwen de woorden 'zien' en 'kijken' niet. Wat zou ik anders moeten zeggen? Ik voel je graag?»

Karla en Dany'Upperdare party'

De vonk tussen Karla (53) en Dany (55) sloeg 39 jaar geleden over op de schoolbanken van de brailleklas. Dany is blind van bij z'n geboorte, Karla verloor haar zicht haast volledig na een val van een glijbaan als kleuter.

Hieronder zijn Karla en Dany thuis te zien. Interview gaat door onder de video

KARLA VAN EYCK «Ik was 15, Dany twee jaar ouder, toen we bij elkaar in de klas belandden. Ze hadden net de blindenschool van de meisjes gefusioneerd met die van de jongens. Ik kwam in een klein brailleklasje terecht met drie jongens. Dany en ik zaten altijd naast elkaar op de achterste rij.»

HUMO Waren jullie meteen een koppel?

KARLA «Neenee. Het waren andere tijden. De school was dan wel gemengd, in de leefgroepen hielden ze ons strikt gescheiden. Toen Dany en ik samen een taak moesten maken en ik eindelijk een keer naar zijn leefgroep mocht, is er een opvoeder bij komen zitten om ons in de gaten te houden.»

DANY PUTTEMAN «Zo absurd. Ik snapte niet waarom ze daar zo'n gedoe over maakten.»

HUMO Als puber wil je vooral het andere geslacht leren kennen zonder pottenkijkers, bij voorkeur achter een muurtje of in de bosjes. Dat konden jullie niet.

KARLA «Nee, maar wij schreven wel briefjes naar elkaar in braille. Dany tikte iets op zijn machine en schoof het dan door naar mij. Ik herinner me zijn eerste briefje nog: 'Wat vind je van mij?' Ik heb toen nogal koud geantwoord: 'Ik vind je een toffe klasgenoot.' (lacht) De eerste echte liefdesbrief van Dany kreeg ik op Sinterklaas. Ik heb al onze brieven nog, een hele kast vol.»

DANY «Niemand kon ze lezen, dat was een groot voordeel. Zelfs als mijn ouders die brieven hadden gevonden, dan nog hadden ze niks geweten. Zo is het tussen ons begonnen: heel onschuldig.»

HUMO Waarop vielen jullie bij elkaar?

DANY «Een groot misverstand over blinden en slechtzienden is dat we, zodra we iemand sympathiek vinden, vragen: 'Mag ik je eens voelen?' Ik heb weinig behoefte om anderen te voelen.»

KARLA «Ik ook niet. Al vond ik Dany's hand meteen prettig aanvoelen - op school wandelden we hand in hand rond de speelplaats. Ik kon ook meer tegen hem kwijt dan tegen andere jongens. Hij is heel verstandig.»

HUMO Herinneren jullie je nog de eerste kus?

DANY «Dat was op studiereis in Duitsland. We hebben onze kans gegrepen toen we even alleen waren. Of toen we dáchten dat we even alleen waren (lacht).»

KARLA «En wij maar hopen dat niemand van de leraars die kus had gezien. Uit schrik heeft het nog een hele tijd geduurd voor er een tweede kus kwam.»

HUMO Toonden jullie dan nooit jullie verliefdheid in het openbaar?

KARLA «Nee. Hoe minder mensen het zagen, des te minder commentaar we thuis konden krijgen. De ouders van Dany zaten er niet zo mee, maar de mijne waren ronduit tegen onze relatie. Ze zagen me liever met een ziende partner thuiskomen. Na twee jaar op de blindenschool met Dany stuurden ze me naar een gewone school. Ik mocht Dany alleen nog op woensdagavond bellen, maar daar wisten we een mouw aan te passen door bij een blinde vriendin af te spreken. Zo hadden we af en toe toch een dagje waarop we naast elkaar konden zitten en elkaar konden voelen.»

HUMO Het moet niet meevallen een rebelse, verliefde tiener te zijn als je niet kunt zien.

KARLA «Ik heb toch flink mijn best gedaan. Eén keer hadden mijn ouders me verboden naar een oud-leerlingendag te gaan, waar Dany ook zou zijn. Ik ben 's ochtends heel vroeg opgestaan, heb de voordeur stilletjes achter me dichtgetrokken en ben naar het station gestapt, met de bibber op het lijf. 'Straks komen ze me achterna,' dacht ik. Maar ik ben toch in Antwerpen geraakt en heb de hele dag met Dany kunnen optrekken. 's Avonds verwachtte ik een boze preek, maar ze hebben er nooit met één woord over gerept. Ik denk dat ze het hadden begrepen: als Karla iets wil, doet ze het toch.

»Uiteindelijk ben ik op kot gegaan in Gent - ik wilde sociaal werk studeren. Stiekem belde ik naar Dany: 'Vraag of ze in dat huis nog een kamer hebben voor jou.'»

DANY «Het was een piepkleine kamer, maar meer had ik niet nodig.»

KARLA «Het eerste jaar bleef Dany braaf in zijn kamertje studeren en ik in het mijne. Vanaf het tweede jaar zaten we vaker bij elkaar, maar dan nog denk ik dat onze relatie niet te vergelijken viel met die van andere jonge koppeltjes. Bij ons ging alles gewoon veel trager. Omdat je niet ziet wat anderen doen, ben je bang iets te doen wat niet normaal is. We hadden geen idee hoe andere koppeltjes met elkaar omgingen. Kussen die op straat? Wisten wij veel.»

DANY «Als blinde kun je niet nabootsen wat je op straat of in een romantische film ziet. Je moet het allemaal zelf uitvogelen.»

KARLA «De eerste keer dat we elkaar hebben gevoeld, was toen we met vrienden een nachtje op hotel gingen in Oostende.»

DANY «Net als iedereen moesten we elkaar ontdekken. Dat was wat onwennig, al doet de natuur op zo'n moment ook wel haar ding. Ik had er geen idee van hoe een vrouwenlichaam eruitzag. Niemand had me daar ooit iets over verteld. De meeste jongeren van 18 of 19 hebben al van alles gezien op tv of in boekjes, maar voor blinden bestaan die dingen niet.»

HUMO Is er geen porno voor blinden?

KARLA «Porno? Ik weet niet eens wat dat inhoudt.»

DANY «Blinden missen zoveel informatie. Alsof wij niet nieuwsgierig zijn naar die dingen! Daar kan ik me soms kwaad over maken. Seksualiteit voor mensen met een beperking is nog altijd een taboe: 'Die hebben dat niet nodig.' Of: 'Bij hen moet je dat niet stimuleren.'»

KARLA «Ik werk halftijds in een tehuis voor mensen met een mentale beperking. Als het moment rijp is, hebben de begeleiders tegenwoordig een voorlichtingskist ter beschikking, met allerlei attributen. In onze tijd bestond dat niet.»

HUMO Jullie waren elkaars voorlichtingskist.

KARLA (lacht) «Zoiets, ja. Onlangs stond ik in een lingeriewinkel: 'Moet je eens kijken, Karla. Dit is nu cupmaat H.' Wát, een H? Ik wist niet dat dat bestond! Ik hoor mensen weleens zeggen dat de ene vrouw appelsientjes heeft en de ander meloenen, maar dan denk ik: waar hébben ze het over?»

DANY «Als wij het niet kunnen voelen, dan kunnen we het niet weten. In de vereniging voor blinden en slechtzienden waarin ik actief ben, zijn we nu op een plan aan het broeden om een Upperdare party te organiseren, waarop erotische artikelen worden voorgesteld en verkocht. Dan kan iedereen tenminste eens voelen hoe die dingen eruitzien. Je zou ervan versteld staan hoeveel weerstand dat idee oproept. Het ligt allemaal nog zo gevoelig. Maar op die manier blijft de onwetendheid bij blinden bestaan.»

HUMO Jullie hebben het op eigen houtje klaargespeeld om twee kinderen op de wereld te zetten.

KARLA «Eerst zijn we getrouwd. Het was een doodgewone trouw: ik in een wit kleed, Dany in een mooi kostuum, en een feest voor honderd man met alles erop en eraan. Wil je de trouwfoto's eens zien?»

HUMO Graag, maar aan zo'n trouwalbum hebben jullie toch niks?

KARLA «Nee, maar het is wel leuk om aan anderen te tonen. We hebben ook een video van het feest laten maken. Die kunnen we tenminste horen.»

HUMO Hoe was de huwelijksnacht?

KARLA «Kort (lacht). We zijn tot vier uur blijven feesten. Als grap hadden ze belletjes onder ons bed gehangen, in de hoop dat het gerinkel ons 's nachts zou wakker houden. Maar de matrassen waren zo dik dat we er niks van hebben gemerkt.

»Na ons huwelijk was het snel duidelijk dat we kinderen wilden. We hebben ons laten testen, maar het risico op blinde kinderen was niet groter dan bij een ander koppel. Al waren er natuurlijk mensen die zeiden: 'Zouden jullie dat wel doen?'»

DANY (met opgeheven vingertje) «'Het is onverantwoord! Er moest eens iets gebeuren met die kinderen!'»

Karla: 'We hadden geen idee hoe andere koppeltjes met elkaar omgingen.' Dany: 'Als blinde kun je niet nabootsen wat je op straat of in een romantische film ziet. Je moet het allemaal zelf uitvogelen.'

HUMO Hebben jullie je baby's ooit laten vallen?

KARLA (lacht) «Nooit. Je eigen baby voel je heel goed aan. Onze oudste is zelfs nooit gevallen: niet uit de zetel, niet van de trap. Hij zag hoe voorzichtig wij alles deden en bootste ons na. Onze jongste was iets roekelozer, maar die had dan weer zijn oudere broer om over hem te waken.

»De kinderen hadden heel snel in de gaten dat wij niet konden zien. Toen onze oudste amper 2 was, was de hond van Dany op een nacht ziek geweest. Onze zoon kwam me halen: 'Mama, kom eens helpen.' Samen met mij heeft hij die smurrie opgeruimd. 'Jij hebt geluk,' zei de onthaalmoeder. De meeste 2-jarigen hadden het waarschijnlijk tegen de muren gesmeerd.»

HUMO In een aflevering van 'Taboe' vertelde de blinde Sacha hoe hij zijn 2-jarige zoon de eerste keer meenam naar het park. Daar zette hij het ventje op de grond: 'En toon papa nu eens waar hier ergens de speeltuin is.' Ze hebben er drie uur naar lopen zoeken.

KARLA «Herkenbaar. Op zijn derde ging onze oudste met Dany al alleen naar de bakker, helemaal aan de andere kant van Diest.»

DANY «De week erna wilde onze jongste ook, maar ik stapte met hem de deur uit en hij ging al meteen de verkeerde kant op. 'Hola, zo gaan we er niet geraken.' (lacht

KARLA «Onze jongens hebben een normale kindertijd gehad: Dany bracht hen naar de onthaalmoeder in een draagzak, we lazen boekjes met hen en gaven verjaardagsfeestjes voor hun vriendjes. Ik heb hen zelfs leren fietsen. Veel blinden en slechtzienden doen dat niet, omdat ze overal gevaar zien.»

HUMO Zien jullie dates er anders uit dan bij ziende koppels? Gaan jullie weleens naar de cinema?

KARLA «Ja, maar we gaan liever naar het theater. Als ze ons beschrijven hoe het podium eruitziet, dan lukt het prima om de voorstelling te volgen. In dancings komen we niet vaak: te veel lawaai. Recepties vinden we ook lastig: iedereen loopt door elkaar.»

DANY «Ik heb een keer een hele tijd staan babbelen op een receptie, tot iemand me op mijn schouder kwam tikken: 'Meneer, er staat niemand meer.' Ik zakte door de grond van schaamte. Nee, dan gaan we liever met z'n tweetjes iets eten. Of samen naar ons appartementje aan zee.

»We hebben hard moeten knokken voor onze relatie, maar na dertig jaar huwelijk voelen wij elkaar heel goed aan. We horen aan een zucht of aan de stem dat er iets scheelt bij de ander. Al kunnen we nu ook weer niet elkaars gedachten lezen.»

Meer over

Reageren op een artikel, uw mening ventileren of een verhelderend inzicht delen met de wereld

Ga naar Open Venster

Op alle artikelen, foto's en video's op humo.be rust auteursrecht. Deeplinken kan, maar dan zonder dat onze content in een nieuw frame op uw website verschijnt. Graag enkel de titel van onze website en de titel van het artikel vermelden in de link. Indien u teksten, foto's of video's op een andere manier wenst over te nemen, mail dan naar redactie@humo.be.
DPG Media nv – Mediaplein 1, 2018 Antwerpen – RPR Antwerpen nr. 0432.306.234