'Het virus heeft me in het najaar te pakken gekregen en mijn conditie is nog niet zoals vroeger: écht diep gaan lukt me niet' Beeld Geert Van de Velde
'Het virus heeft me in het najaar te pakken gekregen en mijn conditie is nog niet zoals vroeger: écht diep gaan lukt me niet'Beeld Geert Van de Velde

‘De Nacht van Vlaanderen’Ruben Van Gucht zoekt eerherstel voor Jean-Paul Praet

Deze onbekende Belg is de snelste man aller tijden op de 100 kilometer. ‘Hij staat in het rijtje der groten naast Usain Bolt’

Wie is de enige Belgische recordhouder in een atletieknummer? U weet het vast niet, maar daar komt spoedig verandering in: Ruben Van Gucht heeft eindelijk een programma gemaakt waarmee u in een quiz uw voordeel kan doen. In de documentaire ‘De Nacht van Vlaanderen’ maakt u kennis met Jean-Paul Praet, die in de jaren 80 alle toptijden op de lange afstand verpulverde, sneller dan wie ooit 100 kilometer liep, maar zijn strafste tijden nooit internationaal erkend zag. Tijd voor eerherstel. ‘Ik heb die tijden allemaal gelopen, maar toch zijn ze weg.’

De hoofdrolspeler in ‘De Nacht van Vlaanderen’ is een kleine, magere man van 65, die voor ons dubbelinterview met Ruben Van Gucht (34) in het VRT-gebouw loopschoenen onder zijn jeans draagt. Van Gucht werd geboren in 1986, het recordjaar van Praet, maar die kloof overbruggen ze zonder moeite door hun gedeelde liefde, het lopen.

RUBEN VAN GUCHT «Jean-Paul Praet is één van de grootste atleten die ons land ooit heeft gekend. We hebben in de atletiek geen enkel wereldrecord in handen, maar in één officiële discipline zou dat wel zo moeten zijn: de 100 kilometer. Jean-Paul liep de snelste tijd ooit in juni 1986, tijdens de Nacht van Vlaanderen.»

JEAN-PAUL PRAET «Dat was een internationale referentiewedstrijd voor de 100 kilometer, met Torhout als startplaats.»

HUMO Neem je ons even mee terug in de tijd?

PRAET «De wedstrijd werd ’s nachts gelopen. Er waren zeker tienduizend toeschouwers aan de start. Alle grote namen uit de sport waren naar België gevlogen: Amerikanen, Mexicanen, Grieken, Russen... en enkele Belgen, onder wie ik. Ik was Belgisch recordhouder op de 100 kilometer, maar ik was geen favoriet. Samen met mijn trainer heb ik een startvergoeding gevraagd – de organisatie betaalde tenslotte de vluchten en hotelkosten van de buitenlandse lopers – maar we vingen bot. Ik moest 500 Belgische frank (12,50 euro, red.) inschrijvingsgeld betalen en toen heb ik beslist dat ik zou winnen.»

HUMO Uit de beelden blijkt dat je meteen met de wereldtoppers vooraan liep.

PRAET «Inderdaad, maar de speaker wist niet wie ik was. Ze konden de toppers in de kopgroep wel bij naam noemen, maar ik was ‘een onbekende Belg’. Dat heeft hij vele kilometers lang zo omgeroepen.

»We vertrokken in een erg hoog tempo. Eerst liep de Amerikaan Barney Klecker vooraan. Hij was wereldrecordhouder op de 50 mijl (80 kilometer, red.) en had vooraf verklaard dat hij het wereldrecord zou verbreken. Maar ik voelde na een tijdje dat ik de beste was. Ik ben uit de kopgroep weggelopen en ik heb niemand meer teruggezien. Klecker heeft even later opgegeven.»

HUMO Er zouden 100.000 mensen langs de weg gestaan hebben, in het holst van de nacht.

VAN GUCHT «Volgens de organisatoren waren het er 250.000, maar dat moet je met een korrel zout nemen. Je kunt het nog het best vergelijken met de Dodentocht, waar ook in elk dorp duizenden mensen de deelnemers aanmoedigen.»

PRAET «De Nacht was uitgegroeid tot een enorm evenement in elk dorp waar we passeerden, bijna zoals de Ronde van Vlaanderen. Er waren kermissen, orkestjes, feesten... Op sommige momenten liep ik door een mensenzee, zoals wielrenners op een col in de Tour de France door de massa fietsen. Die aanmoedigingen hebben me geholpen om een topprestatie neer te zetten, zeker toen ik hoorde dat ik op weg was naar een wereldrecord. Ik herinner me zelfs geen pijn meer. Alleen euforie, pure vreugde. Ik liep keihard door, het ging vanzelf.»

HUMO Je liep uit de kopgroep weg. Met een verschroeiende demarrage?

PRAET «Ik heb in mijn carrière nooit gedemarreerd. Het is simpel: wie het minst snelheid verliest, is de winnaar. Eén voor één vallen de tegenstanders af. Demarreren is een overbodige inspanning, dat heeft geen zin. Dan loop je tegen een muur aan en is het voorbij. Ik heb het maar één keer willen doen in die wedstrijd: er viel een premie van 30.000 Belgische frank (750 euro, red.) te rapen op een tussenpunt in Middelkerke, maar ik mocht niet versnellen van mijn trainer om de eindwinst niet in gevaar te brengen. Een Hongaar heeft die prijs gepakt. Voor hem was dat een jaarloon.»

HUMO Je won de 100 kilometer in een tijd van 6 uur, 3 minuten en 51 seconden.

VAN GUCHT «Ik loop zelf, en ik kan je verzekeren: dat is een krankzinnige tijd. Dat zijn twee marathons en nog een halve erbij met een gemiddelde van 16,5 kilometer per uur, een snelheid die een gewone mens heel even bereikt tijdens een spurtje. Dat is fysiek slopend, maar mentaal nog méér. Ter vergelijking: ik doe 10 uur over de 100 kilometer. Als ik de eindstreep bereik, is Jean-Paul al vier uur binnen. Víér!

»In het nochtans rijke VRT-archief heb ik geen beelden van zijn prestatie gevonden. Jean-Paul liep zijn record tijdens het WK voetbal in Mexico, waar de Rode Duivels het zo goed deden. Zijn record is ondergesneeuwd geraakt. Maar wat hij heeft gedaan, is historisch. Het is misschien appelen met peren vergelijken, maar als wereldrecordhouder staat hij in het rijtje der groten naast Usain Bolt en anderen.»

HUMO Sindsdien zijn veel recordpogingen gestrand, ondanks de betere voeding, trainingsschema’s en vernuftig loopmateriaal.

VAN GUCHT «Twee weken geleden was er opnieuw een poging van een Amerikaan, die duur materiaal droeg en persoonlijk werd begeleid. Hij liep een handvol minuten trager dan Jean-Paul.»

PRAET «Hij had vier hazen en speciale carbonschoenen, waar alle records mee verbroken zijn. (Fijntjes) Behalve het mijne.»

VAN GUCHT «Alle factoren speelden die nacht in je voordeel: een biljartvlak parcours en een ijzersterke concurrentie die in een waanzinnig tempo vertrok, en waar jij je als outsider achter kon verschuilen. En daarna het thuisvoordeel: voor het eerst alleen op kop in dé mythische wedstrijd, de kolkende mensenzee. Dat kun je niet simuleren.»

‘De Amerikaan Barney Klecker had vooraf gezegd dat hij het wereldrecord zou verbreken, maar ik was gewoon de beste.’ (Foto: Jean-Paul Praet achter Barney Klecker.) Beeld Humo
‘De Amerikaan Barney Klecker had vooraf gezegd dat hij het wereldrecord zou verbreken, maar ik was gewoon de beste.’ (Foto: Jean-Paul Praet achter Barney Klecker.)Beeld Humo

GRATIS HEINEKEN

De kater volgde achteraf. Wie vandaag opzoekt wie de wereldrecordhouder op de 100 kilometer is, botst op de naam van een Japanner die de afstand in 6 uur en 9 minuten heeft afgelegd. Dat is vijf minuten trager dan Jean-Paul Praet in 1986.

HUMO Hoe kan dat?

PRAET «De internationale atletiekorganisatie IAAF heeft de 100 kilometer pas enkele jaren later erkend als officiële discipline. En omdat de lokale landmeter in Torhout niet de methode van de IAAF had gebruikt, heeft die organisatie mijn record niet willen homologeren.»

VAN GUCHT «We hebben de landmeter ook gesproken voor de documentaire: het zal misschien enkele tientallen meters gescheeld hebben, maar het was echt wel om en bij de 100 kilometer. En niemand is sindsdien in de buurt van Jean-Paul geraakt, hè: het is geen kwestie van seconden.»

PRAET «In de weken na mijn prestatie ontstonden bovendien roddels. Ik had té snel gelopen, meenden sommige concurrenten. Twee Franse lopers hebben me in een sportmagazine openlijk van bedrog beschuldigd. Ik zou delen van het parcours afgesneden hebben en maar 95 kilometer gelopen hebben. (Fel) Maar ik zat vanaf de eerste kilometers in de kopgroep, met de officials bij mij, de volgwagen en een rist fietsers. Ik had onmogelijk een stuk kunnen afsnijden. Maar veel mensen denken: waar rook is, is vuur.»

VAN GUCHT (knikt) «Dat is eigenlijk het ergste.»

PRAET «Dat het parcours misschien iets te kort was, was niet mijn schuld. Maar een bedrieger genoemd worden? Ik ben daar echt kapot van geweest, zeker omdat het van collega-lopers kwam.»

HUMO Was het jaloezie van je tegenstrevers?

PRAET «Ik denk het wel. Die roddels zouden er nooit gekomen zijn als ik stelselmatig beter geworden was. Mijn vorige beste tijd bedroeg 6 uur 35 minuten en nu liep ik er een halfuur af. Ik heb na dat artikel een advocaat in de arm genomen. Maar die kwestie begon mijn leven te beheersen, het ging ten koste van mijn gezondheid.»

VAN GUCHT «Het straffe aan Jean-Pauls verhaal is dat hij nóg twee records is kwijtgeraakt. Die zouden vandaag niet meer overeind gebleven zijn, maar hij was er destijds wel wereldrecordhouder mee.»

PRAET (knikt) «Drie jaar na mijn eerste overwinning in de Nacht van Vlaanderen liep ik er opnieuw een wereldrecord. Maar omdat ik in datzelfde jaar in Zuid-Afrika had gelopen, ten tijde van de apartheid, was ik geschorst voor officiële wedstrijden.

»Op het EK in Nederland in 1992 werd ik voor het eerst in mijn carrière wél erkend als wereldrecordhouder. Mijn tijd van toen is intussen verbeterd, maar ik zou er nog steeds Europees recordhouder mee zijn. Maar vijf jaar geleden kreeg ik een telefoontje van de Internationale Associatie voor Ultralopen: of ik kon bewijzen of ik toen wel naar de dopingcontrole was geweest? Ik moest een negatieve test voorleggen, maar die had ik niet, en de organisatie evenmin. In die tijd kreeg je alleen een bericht als je positief had geplast.

»Ik herinner me die dopingcontrole nog goed, omdat ik niet kon plassen. Dus heb ik toen een biertje gevraagd én gekregen. Ik werd in Nederland getrakteerd! Ik heb in gebarentaal aan mijn Russische collega, die tweede geworden was, uitgelegd hoe uitzonderlijk dat was. Het was wel Heineken, dat kun je bezwaarlijk bier noemen. Ik kan er nu wel mee lachen, maar toen hebben ze me dus wéér een record afgenomen. Een complot wil ik het niet noemen, maar ik heb toch wel erg veel pech gehad. Ik heb die tijden allemaal gelopen, en toch zijn ze verdwenen.»

HUMO En u hebt nooit doping genomen?

PRAET «Op het leven van mijn kleinzoon, die ik héél graag zie: nee. Het enige wat ze in mijn urine konden vinden, was de cafeïne van mijn kopje koffie vóór de start. Maar er zullen zeker ultralopers zijn die iets nemen, ook al valt er weinig mee te verdienen.»

HUMO Is deze documentaire een vorm van eerherstel voor u?

PRAET «Ik heb ze zelf nog niet gezien, maar als de officials van 1986 zeggen dat ik geen stukken van het parcours heb afgesneden, ben ik al héél tevreden.»

VAN GUCHT «Dat zeggen ze.»

PRAET «Voilà. Dat doet deugd.»

HUMO De bewondering in het wereldje blijft groot. Ooit vertraagde de loper vóór jou vlak voor de finish, waardoor je hem nog kon inhalen. ‘Uit respect voor je carrière,’ klonk het achteraf.

PRAET «In een andere, winderige wedstrijd haakte ik aan bij een loper, maar ik kon echt niet overnemen. Na de finish bedankte ik hem. Hij zei: ‘Het was me een grote eer’, en hij maakte een diepe buiging (lachje).»

HUMO Jouw idool is de Griekse ultraloper Yiannis Kouros. De man is gespecialiseerd in wedstrijden van 24 uur en 48 uur, soms zelfs zes of tien dagen. Hoe doet hij dat?

PRAET «Lopen, hazenslaapjes doen en weer lopen. Kouros liep 303 kilometer in 24 uur en 1.000 kilometer in zes dagen.»

VAN GUCHT «Dat is een gigantische mentale uitdaging. En je moet weten dat die mannen dat dikwijls op een piste doen.»

PRAET «Om de zoveel uur wisselen ze van richting, zodat ze niet steeds dezelfde draaibeweging moeten maken en hun gewrichten overbelasten. Ze hebben mij eens voorgesteld om 100 kilometer op een piste te lopen. Ik heb er vriendelijk voor bedankt.»

‘Ook mijn record op het EK in 1992 is niet erkend: ik moest in 2015 een negatieve dopingtest kunnen voorleggen, maar destijds kreeg je alleen maar bericht als je positief had getest.’ Beeld Humo
‘Ook mijn record op het EK in 1992 is niet erkend: ik moest in 2015 een negatieve dopingtest kunnen voorleggen, maar destijds kreeg je alleen maar bericht als je positief had getest.’Beeld Humo

TRAINEN EN BRAKEN

HUMO Het coronavirus is ook de vijand van de fervente loper. Hoe hebben jullie het voorbije jaar beleefd?

VAN GUCHT «Het virus heeft me in het najaar te pakken gekregen. Ik ben een paar dagen goed ziek geweest: ik raakte niet uit de zetel. Echt kortademig was ik niet, maar ik voelde dat het virus in mijn longen zat. Pas na een dikke week kon ik weer aan lopen denken.»

PRAET «Ik ben tot nog toe gespaard gebleven. Hoe lukt het lopen nu, Ruben? Ik hoor dat sommige lopers nog een tijdje last hebben.»

VAN GUCHT «Mijn conditie is toch niet zoals vroeger. Ik hoop dat het de winterlucht is, maar het lukt me niet meer om écht diep te gaan. Het moment waarop je het onderste uit de kan moet halen, dat voel je in je longen.»

PRAET «Ik weet niet wat je bedoelt.»

VAN GUCHT «Stervelingen zoals wij zien meer af, ik weet het. Maar zonder corona had ik nooit de tijd gevonden om deze documentaire te maken. Ik speelde al langer met het idee, maar in een sportzomer als 2020 was daar nooit ruimte voor geweest.»

HUMO Ook jij hebt al meermaals 100 kilometer gelopen, Ruben. Waarom doet een mens zoiets?

VAN GUCHT «Ik probeer mezelf uit te dagen. Ultralopen – méér dan 42 kilometer of een marathon – was een tijdlang een marginaal fenomeen, vandaag beleeft het een revival. Als je graag en veel loopt, en het zit in je om steeds verder te gaan, kún je ook steeds verder gaan. Eerst loop je 10 mijl, dan een halve marathon, daarna een hele marathon. Maar wat als je al vijf of zes marathons hebt gelopen? Velen schakelen over naar trails in uitdagende berglandschappen, maar qua afstand is de volgende stap: 100 kilometer. Vroeger werkte bijna niemand de Dodentocht lopend af, intussen zijn we al met een heel aantal. Ik doe het nu elk jaar.»

PRAET «De 100 kilometer is mijn beste afstand. Ik merkte dat ik beter werd naarmate de afstand langer was. En ik loop een marathon bijna in hetzelfde tempo als de 100 kilometer. Dat is vrij uitzonderlijk.»

HUMO Wat dacht je toen iemand je voor het eerst voorstelde om 100 kilometer te lopen?

PRAET «Ik deed al mee aan marathons, toen ik werd gepolst of ik de volgende vrijdag niet wilde deelnemen aan de Nacht van Vlaanderen. Ik antwoordde: ‘Gij zijt zot, zeker?’ (lacht) Maar ik heb me toch ingeschreven en met weinig voorbereiding aan die wedstrijd deelgenomen. Ik besefte meteen dat ik met de besten meekon, maar ik had als enige in de kopgroep geen begeleider op de fiets. Ik had niets te drinken. Dat lukte tot aan kilometer 75, maar toen moest ik opgeven. Tegelijk wist ik: dit wordt mijn discipline.»

HUMO Is zo’n afstand lopen geen aanslag op je lichaam?

VAN GUCHT «Jean-Paul is het levende bewijs van het tegendeel. Hij is 65 en loopt nog zes keer per week.»

PRAET (knikt) «Geen 100 kilometer meer, maar ik loop nog steeds 10 kilometer onder de 40 minuten.»

VAN GUCHT (lacht) «Niet normaal.»

PRAET «Ik heb pas dit jaar mijn eerste chronische blessure opgelopen. Je moet geluk hebben met je lijf, maar je moet er ook zorg voor dragen. Kort en intens lopen is veel ongezonder: de meeste 400 meterlopers zijn er veel slechter aan toe dan ik. Zij braken vaak tijdens de training.»

VAN GUCHT «De Japanse schrijver Haruki Murakami is een fervent loper en heeft ooit het boekje ‘Waarover ik praat als ik over hardlopen praat’ gepubliceerd. Daarin staat dat lange afstanden lopen typisch menselijk is. De oermensen joegen in groep op dieren die veel explosiever waren, maar ze hadden een groot uithoudingsvermogen. Ze liepen soms tientallen kilometers lang achter veel snellere dieren aan, tot die uitgeput raakten en de jagers konden toeslaan. Lange afstanden afleggen zit dus in ons.»

HUMO Kan ieder van ons 100 kilometer lopen, met de juiste training en voeding?

VAN GUCHT «Dat niet, vrees ik. Ik ben zelf een goed voorbeeld: ik krijg tijdens de 100 kilometer altijd last van mijn maag. Ik weeg 90 kilogram, Jean-Paul 59. Ik ben in het nadeel, omdat ik meer zweet en meer moet eten. Dat wreekt zich tijdens de inspanning.»

PRAET «Eten is zeer delicaat tijdens het lopen. Ik heb Russen bananen zien verorberen: dat zou ik nooit kunnen binnenhouden.»

VAN GUCHT «Lopen is voor mij een vorm van meditatie geworden. Na een lange werkdag in bed kruipen zonder even gelopen te hebben, dat voelt niet goed aan. Als je loopt, komen vanzelf oplossingen in je op voor problemen waarmee je al de hele dag worstelt. Wat zeg ik, de ideeën strómen binnen.»

PRAET «Dat herken ik. Is het door de zuurstof die je binnenkrijgt? Ik weet het niet, maar je wordt creatiever, je voelt je beter. Ik merk dat vooral als ik door een blessure niet kan lopen. Ik voelde me down en onrustig. Ik moet elke dag eens goed kunnen zweten en puffen. Andere sporten geven me dat gevoel niet.»

VAN GUCHT «Je kunt ook rust vinden door te wandelen, maar dan heb je niet zo’n hoge hartslag en zweet je veel minder. En als je fietst, moet je door de snelheid en het verkeer te veel op je hoede zijn om een mentale balans te vinden. De beste loopsessies zijn die op totale automatische piloot. Dan kom je thuis en ben je opgeladen.

»Het is de ideale sport voor wie soms alleen wil zijn in de drukke samenleving. Ze past ook goed bij mensen zoals wij. Wij zijn allebei niet bijzonder sociaal.»

PRAET «Absoluut. Ik ben een einzelgänger, dat helpt bij het lopen. Het is iets wat je in je eentje moet doen, alleen met je gedachten.»

‘Ruben is mijn psychiater. Bij hem op de sofa: daar kunnen veel dames alleen maar van dromen.’ Beeld Geert Van de Velde
‘Ruben is mijn psychiater. Bij hem op de sofa: daar kunnen veel dames alleen maar van dromen.’Beeld Geert Van de Velde

NAAR ANDERLECHT

HUMO Was je in de wieg gelegd voor het lopen?

PRAET «Zeker niet: ik dacht dat ik voetballer zou worden. Ik speelde op een degelijk niveau, bij FC Dender, maar ik was niet snel genoeg om echt door te breken. (lacht) Het klinkt misschien raar, maar ik bén ook niet snel. Mijn tijden op alle afstanden die korter dan de marathon zijn, zijn niet geweldig.

»Thuis werd ik wel altijd gesteund. We hadden het in mijn jonge jaren niet breed. Mijn vader was lasser en de enige kostwinner, en we waren met vijf kinderen thuis. Pas toen mijn moeder ook uit ging werken, hadden we het wat beter. Mijn vader reisde dikwijls mee om me te zien lopen, maar op zijn typische, gereserveerde manier: zonder te luid te roepen of me aan te moedigen. Mijn moeder durfde niet te gaan kijken omdat ze te nerveus was. Eén keer is ze wel meegegaan, voor de editie van de Nacht van Vlaanderen in 1987. ‘Je hoeft niet nerveus te zijn,’ zei ik haar. ‘Ik ga toch winnen.’ Ik was toen in de vorm van mijn leven en wilde mijn record verbeteren. Maar in die wedstrijd heb ik een spierscheur opgelopen, en mijn moeder is nooit meer komen kijken.»

HUMO Tijdens de documentaire word je emotioneel als het over je vader gaat. ‘Hij was altijd afstandelijk, maar inwendig was hij erg trots op mij,’ zeg je met tranen in de ogen.

PRAET «Vlak vóór zijn dood heeft hij me toevertrouwd dat Anderlecht me had willen inlijven toen ik jonger was. Maar hij had zijn veto gesteld, zonder mij iets te vertellen.»

HUMO Hoe zou jij jezelf omschrijven?

PRAET «Dat laat ik liever over aan Ruben: hij was tijdens de opnames mijn psychiater als ik over mijn jeugd en mijn ouders sprak. Op de sofa bij Ruben Van Gucht: veel dames kunnen er alleen maar van dromen.»

VAN GUCHT (lacht) «Jean-Paul heeft veel humor, en er kleeft een soort authenticiteit en echtheid aan hem. Sommigen zien hem misschien als een eenvoudige mens die goed kan lopen, maar hij is zeer intelligent.»

HUMO Je hebt later nog een masterdiploma gehaald, Jean-Paul.

PRAET «Bedrijfskunde aan de VUB. In 2010 was dat.»

VAN GUCHT (verbaasd) «Toen liep ik daar ook rond! Als ik had geweten dat we studiegenoten waren... Ik volgde communicatiewetenschappen.»

PRAET «De richting die alle missen volgen.»

VAN GUCHT (lacht) «Je beseft toch dat alles hier wordt opgenomen, hè?»

HUMO Kon je dat diploma gebruiken?

PRAET «Ja. Ik heb jarenlang in een natuurvoedingswinkel gewerkt, en daarvoor bij een bank. En ook nog even voor een fotolaboratorium. Vandaag ben ik fulltime opa voor mijn oogappel, mijn kleinzoon Ruben. Hij is niet naar Ruben Van Gucht genoemd. (Tegen Ruben) Maak je maar geen illusies. Voor mijn kleinzoon ben ik trouwens niet de snelste man op de 100 kilometer, dat is The Flash, zegt hij. Ik ben geen superheld voor hem, wel gewoon zijn opa. Dat is meer dan voldoende.»

HUMO Heb je geen spijt van die gemiste transfer naar Anderlecht? Je hebt nooit het grote geld verdiend als loper.

PRAET (droog) «Tja, Anderlecht: dat staat nu ook niet meer deftig op je cv, hè? Tegen dat geld zou ik niet nee gezegd hebben, maar als loper heb ik de wereld kunnen zien: Singapore, Zuid-Afrika... Ik ben rijk aan herinneringen.»

Sporza op zondagEén, zondag 14 februari, 16.45

Reageren op een artikel, uw mening ventileren of een verhelderend inzicht delen met de wereld

Ga naar Open Venster

Op alle artikelen, foto's en video's op humo.be rust auteursrecht. Deeplinken kan, maar dan zonder dat onze content in een nieuw frame op uw website verschijnt. Graag enkel de titel van onze website en de titel van het artikel vermelden in de link. Indien u teksten, foto's of video's op een andere manier wenst over te nemen, mail dan naar redactie@humo.be.
DPG Media nv – Mediaplein 1, 2018 Antwerpen – RPR Antwerpen nr. 0432.306.234