'Dictator' op Vier

Bericht aan de makers van 'Dictator': als je aldoor de drang voelt om je kijkers erop te wijzen hoe relevant en opwindend je programma wel is, heb je maar zelden een relevant of opwindend programma gemaakt.

Op één punt stak 'Dictator' wél met kop en schouders boven de sociaal relevante concurrentie uit: het had als geen ander de nobele kunst van de zelfsabotage onder de knie. Het idee achter het programma - 'Hoe handhaven jongeren van vandaag zich in een situatie waarin ze geen enkele controle over hun eigen bestaan meer hebben?' - was namelijk wel het verkennen waard. In de wondere geschiedenis van de psychologie zijn daarom talloze experimenten vanuit die invalshoek bedacht. Dat wisten de makers van 'Dictator' ook, want ze gingen er vaak de mosterd halen.

Het is net bij de uitwerking dat er duchtig gestruikeld werd. Enerzijds over zelfingenomenheid, en anderzijds over de aloude sensatiedrang, die ons nog het meest aan het ter ziele gegane VT4 deed denken. Dat je naar reality-tv van het sappigste soort zat te kijken, wist je op voorhand, maar dat kon je makkelijk door de vingers zien - je gaat ook niet naar McDonald's voor de filet pur. Alleen kon 'Dictator' het niet laten om een hele aflevering lang betweterig op de eigen relevantie te wijzen, en reed het zichzelf op die manier vakkundig in de gracht. Ja, er zijn nog altijd miljoenen mensen wereldwijd die dagelijks kreunen in zulke mensonterende systemen. Maar wat voelt het akelig als dat louter aangehaald wordt om een realityprogramma van enig gewicht te voorzien.

Toen de jongeren als straf een paar uur in een donkere kamer - mét een natte vloer! - moesten doorbrengen, maakten twee uitentreuren duiding spuiende psychologen al snel de vergelijking met Pnom Penh en Pol Pot. Nou. Even later onderwierpen de jongeren zich voor het oog van de camera dan weer vrij makkelijk aan een opgelegd kamerarrest. Toen ze daarbij door de openstaande deuren praatten, maakten de twee opgetrommelde psychologen vanachter hun monitoren zonder verpinken meteen gewag van 'rebellie'. 'Welkom in de dictatuur!' riepen ze toen de acht jongeren zonder weeklagen aan een gedwongen dagtaak begonnen. En toen de deelnemers achteraf te horen kregen dat ze niet hard genoeg gewerkt hadden, heerste er vooral onverschilligheid. Nu ja, behalve bij het olijke duo achter de schermen. 'Ja, dat slaat in als een bom,' klonk er vanuit het psychologische hoekje, en je voelde je bekocht - want je zag met je eigen ogen net het tegendeel.

Een hele aflevering werden zulke muggen bij dozijnen omgeschoold tot olifanten - en olifanten in de kamer nodigen nu eenmaal uit tot negeren. En nog een bedenking, nu we toch aan het bedenken geslagen zijn: wanneer je acht jongeren onderwerpt aan een dictatuurtje waarvan ze weten dat het sowieso een houdbaarheidsdatum van acht dagen draagt, en je daarbij met 20.000 euro aan prijzengeld zit te zwaaien om ze over de meet te lokken, tover je naar ons aanvoelen allerminst een waarheidsgetrouw miniatuurtje van Noord-Korea op het scherm - hoe vaak je ook de beeltenis van Kim Jong-un erbij sleurt.

Nie wieder!


Quote

'Ik zou niet goed functioneren in een dictatuur. Ik ben ontwerper.'


Tweet

Even geduld, in de eerste aflevering werd nog naarstig naar een verlengsnoer gezocht.

Meer over

Reageren op een artikel, uw mening ventileren of een verhelderend inzicht delen met de wereld

Ga naar Open Venster

Op alle artikelen, foto's en video's op humo.be rust auteursrecht. Deeplinken kan, maar dan zonder dat onze content in een nieuw frame op uw website verschijnt. Graag enkel de titel van onze website en de titel van het artikel vermelden in de link. Indien u teksten, foto's of video's op een andere manier wenst over te nemen, mail dan naar redactie@humo.be.
DPG Media nv – Mediaplein 1, 2018 Antwerpen – RPR Antwerpen nr. 0432.306.234