Die Nerven (AB Club)

Die Nerven: het gevoel hebben dat de hele wereld onder een knisperend laagje cellofaan zit.

De vorige keer dat Die Nerven in de AB Club stonden, sprong frontman Max Rieger van het podium om zijn middelvinger in het gezicht te planten van iemand die had staan praten. Gisteravond was het in diezelfde Club wéér prijs. Het publiek was te mak, vond Rieger, waarna hij een lange anderhalve minuut uitrekte om penetrant in de ogen van een ongelukkige enkeling te staren. En aan het einde, na een set van dik een uur, weigerde hij terug te keren voor een bisronde. Dat zijn Die Nerven: de status quo is er om bij de pussy te grabben – ook als die status quo na het concert je platen koopt en je t-shirts draagt.

Je moet weten vanwaar die dissonantie komt. Het Duitse postpunkdrietal, dat nog steeds domicilie houdt in het veredelde Hauptbahnhof dat Stuttgart heet, schaart zich liever niet achter het verlichtingsoptimisme dat Steven Pinker en andere intellectuelen voorstaan. Ja, ons afval wordt keurig gesorteerd en neen, we moeten niet vechten in het leger als we dat niet willen. Maar dat wil niet zeggen dat we weten hoe we ons leven moeten regeren. De Generatie Y kent dezelfde complexe angsten en frustraties als de generaties voor haar, maar in een wereld waar emoticons de lingua franca zijn, heeft ze de taaiste brokken terug in te slikken. Zuivere rationaliteit gaat ons daarvan niet redden.

‘In mijn droom bleef ik maar zoeken, en ik vond niets’. Die vaststelling kwam al vroeg op de avond. Het was bassist en tweede zanger Julian Knoth die ze deed, tijdens ‘Niemals’. Ze is een bankschroef op het hart, die leegte. Het kon nu niet lang meer duren voor de onderbuikschreeuw voor de deur stond. ‘Frei’, het zwaarste noisenummer op nieuwe plaat ‘Fake’, liet zich inzetten met vier korte beuken. Daarna kwamen ze voor het eerst die avond: de blinde woede, de fluim op de grond, de ongeleide schenenschopperij.

De nihilist die zijn lot heeft gewogen, draagt een grijns van oor tot oor. Om maar te zeggen dat de drummer, Kevin Kuhn, geen broek aanhad. Dat hij, voordat hij ‘Albtraum’ aansloeg, yoga-oefeningen deed. En dat Julian Knoth een heel optreden lang voor zich uit staarde alsof hij de duivel aan de bar met een fanta in de poot naar hem zag knipogen, maar dat hij dan nog niet naliet met de voetjes te trippelen. En Rieger? Die speelde een stukje ‘Shine On You Crazy Diamond’ omdat hem dat zo uitkwam.

‘Barfuß durch die Scherben’ van vorige plaat ‘Out’ heeft een tekst die me heel erg bevalt. Ergens in een schraal achterland dat geen coördinaten heeft en enkel een tankstation verdraagt, klinkt een stem die als teer de straten bedekt. In dat oord wandelen Die Nerven blootsvoets door de scherven, en ze voelen geen pijn. Gisteravond klonk Riegers stem raspend, meer gedetacheerd dan doorvoeld. Zijn gitaar schuifelde, de drum klonk holler dan anders. Het gevoel besloop me dat Rieger, Knoth en Kuhn aan het bluffen waren. Alsof ze, zoals in de legende van Carcassonne, een vetgemest varken over de omsingelde vestingmuur gooiden en daarmee hoopten dat de bezetter zou afdruipen.

Maar de zwaarte laat zich niet wegdrijven, en de wanhoop moest gekanaliseerd. Niet dat je mij daarover hoort klagen: tijdens ‘Aufgeflogen’ waren de gitaren smeriger dan de gemiddelde straatsteen in de Overpoort, de reverb na ‘Blaue Fecken’ smeulde uren na in de oren, ‘Der letzte Tanzende’ was splinterend beton en ‘Dreck’, wel, als van ‘Dreck’ een DNA-staal voorhanden zou zijn, dan zou Thurston Moore van Sonic Youth véél uit te leggen hebben.

Dan breng je die nummers, waarvoor je je ziel onder een MRI-scanner hebt vastgepind om na te gaan waar de pijn het meest resoneert. Nummers waarvan het ontstaansproces je als band één keer (in Toscane) bijna uit elkaar heeft gedreven. Als je dan ziet dat je publiek daar betrekkelijk stoïcijns onder blijft, dan denk je inderdaad: kus allemaal mijn zwetende kloten. Misschien besef je pas achteraf dat dat publiek wellicht ook aan het bluffen was.

Meer over

Reageren op een artikel, uw mening ventileren of een verhelderend inzicht delen met de wereld

Ga naar Open Venster

Op alle artikelen, foto's en video's op humo.be rust auteursrecht. Deeplinken kan, maar dan zonder dat onze content in een nieuw frame op uw website verschijnt. Graag enkel de titel van onze website en de titel van het artikel vermelden in de link. Indien u teksten, foto's of video's op een andere manier wenst over te nemen, mail dan naar redactie@humo.be.
DPG Media nv – Mediaplein 1, 2018 Antwerpen – RPR Antwerpen nr. 0432.306.234