null Beeld

'Dieven van vuur': Ivo Victoria brandt los

Midden jaren negentig van de vorige eeuw was Antwerpen-Zuid een vreugdevuur van jeugdigheden. De soundtrack bij het vieren van teugels en andere festiviteiten werd geleverd door dEUS, de handleiding bij de feesten met wiet en wijn is er twintig jaar later eindelijk ook: ‘Dieven van vuur’ van Ivo Victoria.

Bart Vanegeren

Brandpunt van deze schelmenroman vormt de zogenaamde ‘jazzroof’. In het hart van een na een brand onbewoonbaar verklaard appartementsblok bleek zich één volledig intacte woning te bevinden. Drie vrienden gingen er vier opeenvolgende winternachten op strooptocht maakten een verzameling jazzelpees, een handvol kunstobjecten en een mapje liefdesbrieven buit.

HUMO Je vermeldt opvallend vaak dat de feiten verjaard zijn.

Ivo Victoria «Ik moet voorzichtig zijn (lacht). Mag ik nog even benadrukken dat we met een roman te maken hebben?»

HUMO Natuurlijk. Waarom heb je als niet-liefhebber intussen bijna twintig jaar lang tweehonderd jazzelpees bewaard?

Victoria «Ik heb ze gekoesterd als een souvenir; aan die paar nachten, maar vooral aan die periode van vijf jaar. Het draaide toen allemaal rond dEUS en de spin-offs daarvan. Een handvol getalenteerde kerels wist een hele scene om zich heen te verzamelen: allemaal mooie meisjes en hippe gasten die erbij probeerden te horen en het juist probeerden te doen.

»Zo ontstond een enorme dynamiek, drijvend op het idee dat je voortdurend iets kon missen, het gevoel dat er elk moment zomaar iets bijzonders kon gebeuren. Het Zuid bruiste van de feestjes en de optredens. Iedereen speelde in minstens één groepje. Waren de eerste jaren op ‘t Zuid van de ongelukkigste van mijn leven, dan waren de laatste jaren van de gelukkigste: ik zat goed in mijn vel, had enorm veel lol.»

HUMO Je zet de goden van dEUS dubbelzinnig neer in de roman. Barman wordt wat neerbuigend ‘Tommeke’ genoemd en de rake grap ontbreekt niet: ‘dat hij een sigaret kan roken onder de douche, maar er niet uitziet alsof hij dat vaak doet’.

Victoria «Het wás ook dubbel: we lachten met de helden, maar ‘t was afgunstig lachen. Omdat je zelf niet de man was, omdat je minder talent had, omdat je er niet bij kon horen. Maar intussen blééf je toch maar naar dezelfde cafés gaan (lacht).»

HUMO Vooral Rudy Trouvé zal blij zijn: ‘Hij is iemand die precies weet hoe hij zijn technische beperkingen dient uit te spelen om de illusie van experiment en vernieuwing te wekken.’

Victoria (lacht) «Ik weet niet of ze er wakker van zullen liggen. Achterklap en jaloezie zijn typische reacties, ik heb véél mensen destijds iets horen mompelen als ‘jaja, met hun valse viool’. Ach, we waren gewoon jaloers dat zij gingen lopen met de lekkere wijven die wij wilden hebben.»

HUMO Zo wordt ‘Dieven van vuur’ een ode aan de onbegrensde vrijheid.

Victoria «Die is zo tegengesteld aan de betutteling die ik vandaag overal zie toeslaan, in zowel Amsterdam als Antwerpen. De regeltjes, de doe-nu-maar-gewoon-houding; ook aan de linkerzijde heeft men de laatste jaren de neiging zich te richten op het afbakenen, het verbieden, het limiteren. En nooit eens hoor je iemand over: zijn we gelukkig? Vinden we het tof? Hoe kunnen we het beter maken? Altijd wordt vanuit ongenoegen vertrokken. Misschien zijn we met z’n allen gewoon niet relaxed genoeg. Of is nu de blower in mij aan het woord (lachje)?»

undefined


Lees de bespreking van 'nANcy*', de band waar Ivo Victoria in speelde, door (mvs) uit 1997:

Deze week viel ons het debuut van nANcy* in de schoot, lui die er qua lettertypisch gekeutel – let op het hoogst fijnzinnige sterretje – met de glimlach nog een schepje bovenop doen. Voor het de rest van de wereld op ideeën brengt: wIIt u dAAr aLstUblIEft oNmIdDeLlIjk mEe StOpPen, want wij worden er behalve horendol ook een weinig zeeziek van.

Maar we hadden het over NanCy°, een groep die we nog in de preselecties van Humo’s Rock Rally ’96 aan het werk hebben gezien en die toen zo veel indruk maakte dat we ons er volstrekt niets meer van herinneren.

Eerste vaststelling: hun debuut-cd ‘How does that grab you darlin’?’ klinkt fantastisch. Peter Vermeersch en Pierre Vervloesem, een begaafd producersduo en ook het type mensen dat in een studio losgelaten elk knopje tenminste één keer moet hebben ingedrukt (we mogen er niet aan denken wat er van die jongens was geworden wanneer ze een graad in de kernfysica hadden behaald), hebben NaN$y@ een tot in de puntjes verzorgde, rijke en gevarieerde sound aan de hand gedaan.

De gitaren klinken zoals het in dit onzekere tijdsgewricht hoort: smeuïg genoeg voor post-grunge alternativo’s, maar ook weer niet te vuil voor de radio. Een uitgelezen assortiment toeters en bellen, inventieve drumklanken, veertig soorten toetsen en zelfs het geluid van een GSM worden naadloos ingelast en V&V draaien evenmin hun hand om voor een potje gecontroleerde geluidswaanzin à la Evil Superstars in hun meest roekeloze momenten (zie: de intro van ‘Solitude – the major way’).

Het probleem is dat er onder dat technisch verbluffende klankenpalet weinig of niks zit. We zijn op ‘How does…’ geen enkele song van betekenis tegengekomen, wél veel probeerselen, halve ideeën en hachelijke combinaties van genres en stijlen die er op papier wellicht boeiend uitzien, maar op plaat faliekant uitdraaien: indie-rock à la Nemo met trompetten (‘Zid Pop Girl’), kitscherige disco-pop met jolige Sarma-blazers (‘Satellite disco’), Pavement-gitaren met de glam-zang van Suede (‘Accellerator’), en in ‘Wiener Circus’ preseteren ze het zowaar om klarinetten op een gitaarsong los te laten; het resultaat doet denken aan Willem Vermandere die, teneinde een minder baardig publiek aan te boren, iets van Green Day covert (‘Gie bieste, met uw groen hoar onder uw oksels en uw spelde deur uw neuze – klarinetsolo’). Als er al eens een schijn van een deugdelijke song of een spoor van inspiratie in de lucht hangt (‘Stopwords’, ‘Solitude’), staat zanger Hans Van Rompaey altijd wel paraat om hem de nek om te wringen.

Echt pijnlijk zijn de contractueel verplichte ballads: luister naar ‘Spain’, of probeer aflsuiter ‘Song about the mountain’ uit te zitten zonder aan Udo Jürgens en zwaar op de maag liggende Kartoffelsalat te denken: er zit aan het eind een mooie weemoed uitwasemende trompet in, maar tegen die tijd ben je al lang in slaap gesukkeld.

n@*nCy zou dolgraag het lekker tegendraadse, trekbommetjes aan grootmoeders haarspelden bevestigende en op inline skates door twintig jaar lichte muziek roetsjende pop-broertje van de Evil Superstars willen zijn, maar tot dusver is het alleen maar een gigantische, knappensklare zeepbel: mocht u hen live gaan bekijken, opletten voor de ogen!

Meer over

Reageren op een artikel, uw mening ventileren of een verhelderend inzicht delen met de wereld

Ga naar Open Venster

Op alle artikelen, foto's en video's op humo.be rust auteursrecht. Deeplinken kan, maar dan zonder dat onze content in een nieuw frame op uw website verschijnt. Graag enkel de titel van onze website en de titel van het artikel vermelden in de link. Indien u teksten, foto's of video's op een andere manier wenst over te nemen, mail dan naar redactie@humo.be.
DPG Media nv – Mediaplein 1, 2018 Antwerpen – RPR Antwerpen nr. 0432.306.234