null Beeld

Dimitri Verhulst - Bloedboek

Dimitri Verhulst kreeg al een kwaaiig opiniestuk naar z’n kop gegooid, en ongetwijfeld zal er her en der in kloosters en abdijen, paternoster en trappist in de hand, schande gesproken worden over ‘Bloedboek’ (Atlas Contact), zijn modderige synthese van de Pentateuch, de eerste vijf delen van het Oude Testament. Maar de kans is eerder gering dat Verhulst straks op bommengordel of kalasjnikov loopt: de kerk is in onze contreien toch vooral een pispaaltje geworden dat zich gewillig láát beplassen. Je zou haast medelijden krijgen met wie zich nog dagelijks in soutane hijst om het brood te breken en Gods woord te spreken. En de miswijn is naar verluidt ook al lang geen Châteauneuf-du-Pape meer.

Verhulst zelf probeert zijn boek in de markt te zetten als een ontmaskering van de Bijbel, een pikante inkijk in de ware aard van de Schepper en Zijn acolieten. Zo hoognodig was dat evenwel niet, lijkt me – wéten we intussen niet dat die grote boodschap van liefde en barmhartigheid doorspekt is met zonde, gruwel en geweld? Dat die oudtestamentische fuckers al wisten welk onheil er aangericht kan worden met piemel en preut – klein beetje incest geen bezwaar? Dat God een ploertige narcist is, eerder dan een mensenrechtenactivist?

Ik heb ‘Bloedboek’ dan ook niet gelezen als een provocatieve Bijbelstudie, wel als een vintage Verhulst. Dat wil zeggen: niet met de Heer maar met de Taal als hoofdpersonage. Want daar ontleent Verhulst zijn uniciteit aan. Hij gaat als vanouds aan het zoenen met het vulgair Vlaams – dat heerlijke patois waar kluiten modder en een drankluchtje aan kleven. Verhulst roetsjt in een rotvaart van het Aards Paradijs naar de Tien Geboden, zich onderwijl beroepend op een gimmick die wérkt en tot gul grimlachen aanzet: die kloeke, alombekende verhalen hebben een jasje van kundig gestileerde cafépraat gekregen.

‘In een zotte bui had Hij de mens gemaakt, en die mens, slecht van inborst, slecht van vel, die hoerde en bonjourde maar’: je herként het mens- en wereldbeeld van Verhulst. Want hij bouwt dan wel aan een gevarieerd en allerlei boeiende kanten uitschietend oeuvre, zijn kijk op het mensenkind is wel van een stugge consistentie: deugen doet het niet. De humor, vooral in het eerste deel prominent aanwezig, lijkt meer dan ooit de reddingsboei voor de misantropische donkerte van Verhulst.

Een grondig vernieuwd godsbeeld heeft ‘Bloedboek’ me niet opgeleverd, wél een paar uurtjes welgekomen amusement: het bastaard-Vlaams krijgt een verrukkelijke smash van het tennisracket van Verhulst. En wie zich nog niet afgekeerd heeft van de actualiteit, zal het tijdens de lezing van ‘Bloedboek’ weleens op een instemmend knikken zetten: ‘Geboren leiders zijn vaak heel gevaarlijk; gedwongen leiders onkundig.’

Meer over

Reageren op een artikel, uw mening ventileren of een verhelderend inzicht delen met de wereld

Ga naar Open Venster

Op alle artikelen, foto's en video's op humo.be rust auteursrecht. Deeplinken kan, maar dan zonder dat onze content in een nieuw frame op uw website verschijnt. Graag enkel de titel van onze website en de titel van het artikel vermelden in de link. Indien u teksten, foto's of video's op een andere manier wenst over te nemen, mail dan naar redactie@humo.be.
DPG Media nv – Mediaplein 1, 2018 Antwerpen – RPR Antwerpen nr. 0432.306.234