null Beeld

Dirty Beaches - Drifters / Love Is the devil

Dirty Beaches is de Thaise Canadees Alex Zhang Hungtai. Op z'n langspeeldebuut ‘Badlands’ uit 2011 gooide hij hoge ogen met vreemdsoortige rockabilly en een mix van sleaze en onschuld – een road trip in een aftandse Chevy, met Chris Isaak geboeid en gekneveld in de kofferbak. De dubbelaar ‘Drifters / Love Is the Devil’ is, zoals men zegt, something else.

De acht tracks die samen ‘Drifters’ vormen, worden bijeengehouden door een beat die de neonletters op de hoes reflecteert. De eerste nummers herinneren nog aan ‘Badlands’, maar in het instrumentale ‘Belgrade’ lokt een synth ons een andere wereld binnen: de figuren aan de andere kant van de spiegel zwalpen, drinken, gokken en verliezen op het ritme van een donkere discomutant. De dreiging is alomtegenwoordig, als een zandstorm op vijf minuten van een woestijnstadje.

In ‘Elli’ is iemand z'n vrouw kwijt, maar misschien ligt ze wel onder de plankenvloer van z'n appartement. In ‘Au revoir mon visage’ verliest een dronken bedelaar het licht in z'n ogen, en in sleuteltrack ‘Mirage Hall’, tien minuten in een darkroom, komt het erop aan de Man met het Mes altijd één stap voor te blijven. ‘Drifters’ is duidelijk een soundtrack, maar we weten niet of we de bijbehorende film wel zouden durven te bekijken.

Wie het geluk heeft de nacht te overleven, wordt 's ochtends wakker in z'n auto, in het midden van nergens (‘Landscapes in the Mist’), en vraagt zich af of hij al dan niet gedroomd heeft. Tot hij in z'n zak een handvol chips van ‘Casino Lisboa’ terugvindt. Heel onbehaaglijke plaat, maar adembenemend goed.

‘Landscapes in the Mist’ vormt ook de opmaat voor ‘Love Is the Devil’, deel twee van twee. Een heel ander verhaal – minder verontrustend, maar nog eens drie tinten donkerder. Zoals de titel aangeeft: een afdaling naar de binnenste kringen van de hel, in naam van de liefde.

Op ‘Love Is the Devil’ blijft vaak nog slechts een vermoeden van muziek over. Geen beats, geen drums, ternauwernood een ritme. Wel veelsynths, plotse aanslagen op de piano, vreemde geluidjes. Het desolate ‘This Is Not My City’ is een etude voor piano en klokken, ‘Woman’ een nauwelijks te ontcijferen noodkreet: een hermetisch experiment als je 't buiten z'n context hoort, maar hier geeft het lucht aan diepe vertwijfeling.

De titeltrack springt erboven uit: een stukje klassiek met treurige strijkers, eenvoudig, adagio, hartverscheurend. Daarna valt alles verder uit elkaar: ‘Alone at Danube River’ is zeven minuten lang één elektrische gitaar en tonnen echo, ‘I Don’t Know How to Find My Way Back to You’ zegt het met strijkers en sirenes – maar begrijpelijke volzinnen zijn het niet. In ‘Like the Ocean We Part’ wordt gecroond in een stilstaande auto voor een slagboom, tot er een goederentrein langsrijdt.

Geen idee of onze eenzame held eronder ligt: afsluiter ‘Berlin’ kan net zo goed uit een neonverlichte Vegas-versie van de eeuwige jachtvelden komen. Om het verhaal compleet te maken, zou niemand hierna ooit nog iets van Dirty Beaches mogen vernemen.

Vier sterren en drie: optellen en delen door twee maakt drie en een half. En niet één keer de naam David Lynch laten vallen! Damn!

Voorbeluisteren via:

null Beeld
Meer over

Reageren op een artikel, uw mening ventileren of een verhelderend inzicht delen met de wereld

Ga naar Open Venster

Op alle artikelen, foto's en video's op humo.be rust auteursrecht. Deeplinken kan, maar dan zonder dat onze content in een nieuw frame op uw website verschijnt. Graag enkel de titel van onze website en de titel van het artikel vermelden in de link. Indien u teksten, foto's of video's op een andere manier wenst over te nemen, mail dan naar redactie@humo.be.
DPG Media nv – Mediaplein 1, 2018 Antwerpen – RPR Antwerpen nr. 0432.306.234