null Beeld

'Dirty Projectors': de radicale heruitvinding van David Longstreth

De nieuwe plaat van Dirty Projectors heet ‘Dirty Projectors’. Frontman David Longstreth staat er tegenwoordig zowel in de groep als in het leven alleen voor en dat levert zijn meest toegankelijke plaat tot nog toe op. ‘Het leek plots tijd voor een radicale heruitvinding. Zowel op privé als op professioneel vlak.’

'Ik heb een song geschreven met Paul McCartney: mij hoor je niet klagen!'

De andere partij in de break-up heeft overigens ook een plaat gemaakt: ‘All to Myself’. Getekend Amber Coffman, ex-Dirty Projectors. En ex-Longstreth dus. Maar dat belette de zanger niet om mee te schrijven en ook de productie voor zijn rekening te nemen. Twee break-upplaten voor de prijs van één.

HUMO Je staat er in Dirty Projectors tegenwoordig zo goed als alleen voor, en je overwoog naar verluidt ook om de naam te laten vallen. En net dan noem je zelfs je plaat ‘Dirty Projectors’.

David Longstreth «Toen ik op mijn negentiende, twintigste begon, zag ik Dirty Projectors als een soort amfibievoertuig dat me overal zou kunnen begeleiden, welke muzikale weg ik ook zou inslaan. Ik zag het als een lang verhaal. Aanvankelijk hadden geen twee Dirty Projectors-platen dezelfde bezetting maar de laatste paar platen was dat veranderd: de line-up werd min of meer stabiel, en de muzikale vorm bleef ook min of meer dezelfde. Toen ik dat besefte, leek het plots tijd voor een radicale heruitvinding. Zowel op privé als op professioneel vlak. Ik huiver bij de gedachte dat ik steeds weer hetzelfde zou moeten doen. Dus besliste ik om het dit keer allemaal van de song te laten komen. Niet van David Longstreth, niet van Dirty Projectors, niet van één of ander vastgeroest idee. De song zou beslissen over de productie, de song zou beslissen over het arrangement, en de song zou beslissen over wie er moest meespelen. En omdat ik Dirty Projectors ooit met exact die ingesteldheid begonnen was, leek het me logisch om het Dirty Projectors te blijven noemen.»

null Beeld

HUMO Ik hoorde dat je de naam op advies van muziekproducent Rick Rubin had behouden.

Longstreth «Toen was ik er al min of meer uit. Of beter: ik was er al niet meer van overtuigd dat ik Dirty Projectors moest laten vallen. Weet je, Miles Davis heeft in zijn carrière zoveel verschillende dingen gedaan, zoveel platen uitgebracht die niets met elkaar te maken hadden, maar altijd was het Miles Davis. Of kijk naar The Beatles: of die nu ‘Tommorrow Never Knows’ speelden of ‘Please, Please Me’, ze klonken altijd als The Beatles. En die waren met vier! (lacht)

HUMO Over The Beatles gesproken: je hebt samen met Paul McCartney, Rihanna, Kanye West en nog vijf andere componisten de single ‘FourFiveSeconds’ geschreven. Heb je Sir Paul ontmoet?

Longstreth «Nee! Met Pauls stuk van de song waren ze al klaar toen ik in het spel kwam. Wel raar om een songwriting credit te delen met iemand die je nog nooit gezien hebt. Maar hey, ik heb een song geschreven met Paul McCartney: mij hoor je niet klagen!»

HUMO Heb je recent nieuwe dingen ontdekt die je eigen muziek een nieuwe richting hebben gegeven?

null Beeld

Longstreth «Wel, vooral die samenwerking met de mensen van Kanye – want het was vooral met hen dat ik aan ‘FourFiveSeconds’ heb gewerkt – heeft mijn aanpak veranderd. Dat en mijn productiewerk voor ‘All to Myself’, de plaat van Amber. Het heeft me flexibeler gemaakt. Ik slaag er nu beter in om mijn eigen ideeën van een afstand te bekijken. Een demo is maar een demo, niet de afgewerkte song. Je mag de initiële vlam niet verliezen, maar de muzikale boodschap scherper en duidelijker maken, kan geen kwaad.

»En dan was er ook nog de muziek van mijn goede vriend Tyondai Braxton, vroeger van Battles. We hebben een tijdlang in hetzelfde huis gerepeteerd in Brooklyn. Met ons getweeën in een leegstaand pand van een begrafenisondernemer. Terwijl ik aan mijn muziek bezig was, hoorde ik die van hem door de muren heen dreunen. Hij was zich aan het verdiepen in modulaire synths. Prachtige muziek vond ik het. Enorm inspirerend.

»En verder twee platen van Michael Jackson: ‘Destiny’ en ‘Triumph’. Van The Jackson 5 eigenlijk, maar voor mij zijn het de twee platen die voor Michael de aanloop waren naar ‘Off the Wall’, de laatste plaat waarop hij klonk alsof hij niets liever deed dan zingen. ‘Off the Wall’ is altijd mijn favoriete Jackson-plaat geweest, vanaf ‘Thriller’ miste ik iets. Van die barokke live-band-disco: ik heb lang gedacht dat hij zo maar één plaat had gemaakt. Maar plots ontdekte ik dus ook die twee andere.»

HUMO Onnozele vraag tussendoor: kun jij met twee handen schrijven? In de clip van ‘Keep Your Name’ zag ik je in ieder geval schilderen met twee handen.

Longstreth (lacht) «Ik ben linkshandig, maar in de lagere school heb ik mijn linkerarm eens gebroken, en toen heb ik een tijdlang noodgedwongen met rechts geschreven. Na een poos had ik het aardig onder de knie. En ik kan het nog steeds. Komt goed van pas als ik in tijdsnood zit.»

HUMO Van ‘Little Bubble’ heb je een singleversie gemaakt die dik anderhalve minuut korter is dan de plaatversie. Waarom? ‘Bohemian Rhapsody’ duurt toch ook geen drie minuten?

Longstreth «Hoe lang duurt ‘Bohemian Rhapsody’?»

HUMO Zes minuten en zes seconden.

Longstreth «Prachtige song… Maar, euh, ‘Bohemian Rhapsody’ is zes minuten en zes seconden lang extreem boeiend. Er gebeurt van alles in. Er zitten drie, vier, vijf songs in die ene song. Weet je wat nog zo’n nummer is? ‘Happiness Is a Warm Gun’ van The Beatles. Maar weet je hoelang dat in werkelijkheid duurt? Twee minuten en veertig seconden. Het hoeft niet lang te duren om een lang verhaal te vertellen. You can cover the world with a song. Of het nu iets van twee minuten van de Ramones is of iets meer, euh, episch. Wat ‘Little Bubble’ betreft: ik ben tegenwoordig in de ban van videoclips. Iedereen zegt dat het ermee gedaan is, dat clips iets van de vorige eeuw zijn, maar ik ben er dol op. Het breidt de song uit. Het voegt een extra arm of been toe. Het verhaal dat ik met ‘Little Bubble’ visueel wilde vertellen, bleek in drieëneenhalve minuut klaar te zijn. Ik ben nog altijd dol op de plaatversie – in de context van de plaat werkt bijvoorbeeld die strijkersintro echt perfect - maar de korte versie is tegenwoordig mijn favoriet. Zelfs zonder de clip.»

HUMO Een allerlaatste: vind je het erg dat het orgel in afsluiter ‘I See You’ mij aan ‘Whiter Shade of Pale’ van Procol Harum doet denken?

Longstreth (lacht) «I love that song. Dus: nee. En weet je wat? Volgens mij gaan die twee songs zelfs over hetzelfde.»

‘Dirty Projectors’ verschijnt op 24 februari bij Domino Records.

Meer over

Reageren op een artikel, uw mening ventileren of een verhelderend inzicht delen met de wereld

Ga naar Open Venster

Op alle artikelen, foto's en video's op humo.be rust auteursrecht. Deeplinken kan, maar dan zonder dat onze content in een nieuw frame op uw website verschijnt. Graag enkel de titel van onze website en de titel van het artikel vermelden in de link. Indien u teksten, foto's of video's op een andere manier wenst over te nemen, mail dan naar redactie@humo.be.
DPG Media nv – Mediaplein 1, 2018 Antwerpen – RPR Antwerpen nr. 0432.306.234