null Beeld

Disobedience

U mag deze film de hand schudden.

undefined

In ‘In the Mood for Love’ is het Chow (Tony Leung) die erachter komt. In ‘Edward Scissorhands’ is het Kim (Winona Ryder), in ‘Brokeback Mountain’ Ennis (Heath Ledger), en in ‘Ghost’ is het Molly (Demi Moore). En u bent misschien eveneens op de hoogte: in dit leven smachten we altijd naar diegene die we niet kunnen krijgen. Ook de hoofdpersonages uit ‘Disobedience’ kunnen er wat van. In een ver verleden hadden Ronit (Rachel Weisz) en Esti (Rachel McAdams) een crush op elkaar, maar het joods-orthodoxe milieu waaraan ze allebei zaten vastgeketend, riep hun liefde een halt toe. Ronit, verstoten door haar vader die rabbijn is, verhuisde naar New York, terwijl Esti huwde met Dovid (Alessandro Nivola), de favoriete leerling van de rabbi. Na de dood van haar vader keert Ronit terug naar Londen.

Geinig moment: wanneer ze aanstalten maakt om Dovid te begroeten met een stevige knuffel, deinst hij snel voor haar terug, waarna we Ronit begripvol ‘Ah, ja’ horen zeggen. Alsof ze zich herinnert wat Kris Peeters schijnbaar even was vergeten: namelijk dat orthodoxe joden soms een tikkeltje schuw zijn. Zodra Ronit en Esti elkaar terugzien, vonkt de passie in alle hevigheid weer op. Alle onderdrukte gevoelens, alle verborgen verlangens, alle woorden die vroeger nooit zijn uitgesproken en die al die tijd op hun lippen zijn blijven branden: het gulpt er allemaal uit.

Toch is de toon van ‘Disobedience’ meer afstandelijk dan passioneel. Begrijpelijk: konden de minnaars in ‘Call Me by Your Name’ hun verliefdheid in het idyllische Lombardije in relatieve vrijheid beleven, dan zitten Ronit en Esti in een leefwereld die de passie de kop indrukt. Altijd ligt er iemand op de loer, altijd heeft iemand het gezien wanneer je een kusje steelt, altijd is er wel iemand in de buurt die je opzadelt met het gevoel dat er iets is waarvoor je vergiffenis moet vragen. Wie zich in dit milieu laat leiden door z’n instincten, heeft de boter gegeten. Hoe onkoosjer dan ook van regisseur Sebastián Lelio (‘Una Mujer Fantástica’) dat hij in dit beklemmende doch boeiende universum ineens bommen van clichés begint te droppen. Wanneer Ronit tijdens een bezoekje aan het ouderlijke huis de radio aanknipt, valt ze nét in een liefdesliedje van The Cure: only in the movies! Hoe sneu ook dat Lelio een mooi begonnen liefdesdrama laat verzanden in één van de meest afgezaagde standaard-ontknopingen denkbaar: de Grote Speech. De twee hoofdactrices zijn evenwel uitmuntend, maar het interessantste is nog dat ‘Disobedience’ u – zoals álle goeie films – heel even meeneemt naar een andere wereld. Een wereld vol merkwaardige gebodsbepalingen: ‘En dus heb je nu altijd seks op vrijdag?’ checkt Ronit even bij haar gehuwde vriendin. ‘Dat is wat van mij wordt verwacht,’ luidt het antwoord. ‘Maar het is niet verplicht en als ik geen zin heb, ranselt niemand me af.’ Asjemenou. En we hebben van ‘Disobedience’ nog iets anders opgestoken: zoals het water uit een overstromende rivier op zoek gaat naar de open ruimte, zo vindt de liefde altijd een weg.

Meer over

Reageren op een artikel, uw mening ventileren of een verhelderend inzicht delen met de wereld

Ga naar Open Venster

Op alle artikelen, foto's en video's op humo.be rust auteursrecht. Deeplinken kan, maar dan zonder dat onze content in een nieuw frame op uw website verschijnt. Graag enkel de titel van onze website en de titel van het artikel vermelden in de link. Indien u teksten, foto's of video's op een andere manier wenst over te nemen, mail dan naar redactie@humo.be.
DPG Media nv – Mediaplein 1, 2018 Antwerpen – RPR Antwerpen nr. 0432.306.234