Dit waren de beste concerten van dag 1 op Pukkelpop 2019

Ondanks de sombere weersverwachtingen, scheen de zon volop op de eerste dag van Pukkelpop. En die zon bleef de hele nacht schijnen, want potverdomme, er stonden een aantal straffe acts op de podia. Wij zetten de dertien beste op een rij:


Lees ook: van Joost tot Post Malone, deze artiesten zagen we ook op de eerste dag van Pukkelpop

1. Stormzy: de koning van Engeland is zwart ★★★★

''Where do you know me from?', wilde Stormzy van ons weten. Tja, van alles en iedereen eigenlijk. De rapper scheert vandaag immers de hoogste toppen. Op Pukkelpop beloofde hij ons zijn 'maximum energy' te geven. Hij deed veel meer.'

Lees hier de volledige recensie


2. The National: het was zoals bij gloeiend hete lava ★★★★★

The National, dat gaten in de ziel dichtende hobbygroepje dat nu al dertig jaar smart en verdriet mag inbrengen als beroepskosten, bracht weer ‘ns volwassen mannen - én mij - aan het huilen.

Lees de volledige recensie


3. Raketkanon scheurde, klauwde, huilde, en viel uiteindelijk morsdood neer ★★★★

Gestaag viel de nacht boven Pukkelpop. Ergens in het Limburgse sloeg een klok onheilspellend middernacht. Die klok stond verkeerd, want in werkelijkheid was het nog maar twintig voor negen en schemerde het hoogstens wat. Maar toch: onheil naderde, zoveel was wel duidelijk.

Lees de volledige recensie hier


4. Eefje De Visser bracht melancholie op het middaguur ★★★★✩

Het middaguur in Hasselt en omstreken was zwanger van verlangen, ontroering en sublimiteit. In de Marquee op Pukkelpop was Eefje De Visser gul met melancholie van een goed jaar.

De Visser hoefde niet naar complimenten te hengelen om de handen op elkaar te krijgen. Als je songs als ‘Staan’ en ‘Mee’ in de vingers hebt, weet je hoe je het braakland tussen pop en experiment moet omploegen. Ze heeft een nieuwe band verzameld: Klaas De Somer op drums, Annelie de Vries op toetsen, Daan Schepers op bas. Aan haar zijde staan tegenwoordig twee zangeressen: Aysha de Groot en Wieteke Wijte. Het zou een meesterzet blijken – drie stemmen die kunst van het begeesteren onder de knie hebben.

Er stond een man of vijfhonderd. Weinig voor een act van dit kaliber. ‘Ongeveer’ maakt na vandaag kans om ooit mijn openingsdans te begeleiden – bij deze is mijn vriendin op de hoogte. In ‘Zwarte Zon’ was De Visser vintage De Visser: “Ik maak de zon zwart, maak de zon zwart, maak de zon zwart”, zong ze. Ze brabbelt maar wat, zou je denken, maar de woorden waarmee ze de Marquee decoreerde, ademden poëzie die tot diep in de poriën dringt.

Wanneer de Nederlandse de gitaar links liet, boorde ze een nieuw tijdperk aan. ‘Zwarte Zon’, ‘Lange Vinnen’ en ‘Stof’ zijn de titels van nieuw materiaal: ze hinkstapspringen tussen euforie en emotie, tussen intiem en bombastisch. Eefje De Visser schuift de beats een rij vooruit, en daar viel op Pukkelpop weinig slecht over op te merken. Zeker niet als dat type songs samengaan met z’ón podiumprésence. De Visser, Wijte en de Groot dansten, kronkelden en betoverden op het podium. Ze hadden iets weg van Anne Teresa De Keersmaeker. Maar dan anders.

Eefje De Visser imponeerde, maar stelde bovenal de honderden aanwezigen gerust. Het komt helemaal goed met die nieuwe plaat. Dijk van een show.

(elv) / foto: Stefaan Temmerman


5. Sharon Van Etten in de Club: van folknimf tot rockdiva ★★★★✩

Sharon Van Etten was blij dat ze voor de tweede keer op rij op hetzelfde podium mocht staan als Big Thief – ‘We’re huge fans’ – en dat klonk als een forse schouderklop voor een groep die anno 2019 staat waar Sharon vijf jaar geleden stond: in de Club op Pukkelpop, niet klaar voor de hooggespannen verwachtingen die hun recentste plaat had teweeggebracht. Sharon had toen – 2014 – net haar prachtige doorbraakplaat ‘Are We There’ uitgebracht. Het was geen vraag, maar het antwoord was nee. Sharon had wat bevriende muzikanten rond zich verzameld en bracht haar songs zo goed en zo kwaad als ze kon. En niemand die vooraf had gezegd: dat kan beter. Dat was nu overduidelijk wel gebeurd.

In haar groep wist iedereen op elk moment wat van hem of haar werd verwacht, de lichtshow was op maat van de productionele stap voorwaarts die op haar recentste plaat ‘Remind Me Tomorrow’ al te noteren viel, en de folknimf vooraan had plaatsgemaakt voor een rockdiva van formaat. Zingen kon ze al.

De set was grotendeels opgetrokken uit songs van dat voortreffelijke ‘Remind Me Tomorrow’, maar pas toen ze in de laatste rechte lijn ‘Every Time the Sun Comes Up’ van ‘Are We There’ bovenhaalde, wisten wij weer waarom we Sharon al veel langer dan vandaag zo graag zien. ‘Every time the sun comes up I’m in trouble’: hoe eenvoudig mooi kan een popzin eigenlijk zijn?

(jub) / Foto: Koen Keppens


6. Jef Neve en The Marquee Orchestra leveren de gemeenste drops van het weekend ★★★★✩

Klassieke muziek aan de man/vrouw brengen op Pukkelpop? Laat die klus maar over aan Jef Neve – ’s mans enthousiasme is zo groot dat hij zelfs een Vlaamse canon verkocht krijgt aan een PVDA-congres.

Zijn set in de Marquee begon met een wake-upcall van Pulse Percussion Trio, dat zich had opgesteld rond een trommeltoren, waarvan ook het metalen frame dienstdeed als instrument. Daarna vloog je in de prelude uit Edvard Griegs ‘Holberg Suite’ op de rug van Niels Holgersons gans over weidse Scandinavische landschappen.

Bij ‘In the Hall of the Mountain King’ – ook van Grieg – belandde je dan weer op een adellijk achttiende-eeuws feest, waar ene Casanova net de boel op stelten had gezet. Denk: knappende korsetten, opwaaiende hoepeljurken, wegvliegende pruiken en kaakjes die gloeien ondanks de plamuurlagen poeder. Leverde Grieg nu al de gemeenste drops en de diepst snijdende strijkers van het weekend in dit almaar doller draaiende stuk?

Na een ingetogen stukje met Neve aan de vleugelpiano –hoorden we daar een zweempje ‘My Heart’ van Neil Young? – schitterden en schetterden de blazers in een fragment uit Dvořáks ‘From the New World’. Triomf! Onbegrensde mogelijkheden! Het eerste pintje van de dag!

Het slottrio was helemaal geweldig. Sopraan Hanne Roos zette een fraaie Farinelli neer, ‘Misirlou’ – bekend van Tarantino en Dick Dale – bleek ook te werken als soundtrack bij melancholische mijmeringen met blik op de Bosporus, en Neves eigen compositie ‘Fireworks’ bloeide langzaam open tot een indrukwekkend bouquet.

Neve wilde in de Marquee laten horen dat klassiek ook best rock-‘n-roll kan zijn. Missie meer dan geslaagd.

(pc) / foto: Koen Keppens


7. Blackwave. had het knuffelgehalte van een Monchichi en het kaliber van Anderson .Paak ★★★★✩

Het is tot op heden een mysterie wat dat onnozel punt achter blackwave. doet. Het is Willem Ardui en Jean ‘Jaywalker’ Atohoun gepermitteerd om maandag een naamsverandering aan te vragen. Een uitroepteken zou stilaan op zijn plaats zijn.

Lees de volledige recensie hier


8. James Blake doet niet aan toegevingen ★★★★✩

Skeletten van songs, een uiterst minimale lichtshow en een breekbare performance: James Blake maakte van het oord des verderfs dat de Dance Hall heet, een serene plek vol schoonheid.

Lees de volledige recensie hier


9. Bij Portland was elke uithaal een graai naar het hart ★★★★✩

Jazeker, het was een titanenwerk om niet te vallen voor Portland: dat veel te klein groepje dat plots in de zeer ruim zittende Marquee was komen staan. Portland, het gedeelde vriendenboekje waar Jente Pironet en Sarah Pepels elk om beurten iets in krabbelen, had namelijk het plan opgevat om melodieuze samenzang aan te heffen en ingetogen arrangementen te spelen: koele druppels die, als het even tegenzit, in een oogwenk verdampen op de van enthousiasme gloeiende braadslede die Pukkelpop op dag één naar goede gewoonte is. Het léf. Maar wie erbij was, kon niet anders dan achteraf ruiterlijk toegeven dat er op geen enkel moment door deze of gene mand was geploft. Hij had wat weg van de prille Luke Pritchard van The Kooks, zij van An Pierlé minus de zitbal. Samen maakten ze dan weer liedjes die soms aan The XX deden denken, soms aan Alt-J, soms - vaak - aan Beach House, maar soms kon je gewoon niet anders dan vaststellen dat Portland bij momenten heel erg zichzelf stond te zijn. Net dat waren de beste momenten: elke uithaal een graai naar het hart, elke backing de inleving van een slechtnieuwsgesprek.Portland heeft hun eerste plaat nog niet uit, maar kon heel goed doen alsof ze ervaring op overschot hadden.

(tr) / Foto: Koen Keppens


10. Brihang is de baas van zichzelf op Pukkelpop 2019 ★★★★✩

Vijf jaar geleden schreef Brihang na Pukkelpop, waar hij dankzij De Nieuwe Lichting stond, ‘Kleine dagen’, over zijn gevoel toen hij ’s avonds na die show in zijn zetel zat. Was dit het nu? Dat hij de dag nadien in zijn joggingbroek in de zetel zou hangen, vond hij minstens even belangrijk. Wedden dat hij na zijn overrompelende set in De Lift dit jaar eerder met iets als ‘Grootse dagen’ op de proppen komt? Want, jongens: dit zat goed.

Lees de volledige recensie hier


11. Franz Ferdinand is nog steeds de betere plezierband ★★★★✩

Nee, Franz Ferdinand is al een tijdje niet echt relevant meer. Er is dan ook niet veel veranderd tegenover vijftien jaar geleden: het vijftal oogt nog steeds als een bende ambtenaren, frontman Alex Kapranos lijkt net als Jennifer Aniston en Elijah Wood gezegend met een eeuwige jeugd en er wordt ook anno 2019 vooral geteerd op de songs van hun debuutplaat. So what?

Lees de volledige recensie hier


12. The Comet Is Coming speelde alle meters in het rood ★★★★✩

Ze kruisten opvallend vaak ons pad vandaag, lieden die twijfelden tussen de tegelijk geprogrammeerde jazz van The Comet Is Coming en de punk van IDLES. Wellicht daarom slingerde het Londense jazztrio zichzelf meteen snoeihard de Castello binnen, alsof ze wilden zeggen: ook wij kunnen pogo’s uitlokken, ook wij musiceren het liefst in HOOFDLETTERS. We zagen alvast een kerel in in Slayer-shirt goedkeurend headbangen. De komeet komt eraan? Nope, hij knalde meteen vol op onze kanis.

Van alle bands waarin Shabaka Hutchings op z’n sax blaast, is The Comet Is Coming die waarin hij het minst naar voren treedt. Of beter: The Comet was op Pukkelpop een drievoudige attaque van tenorsax (King Shabaka dus), drums (Max Hallett) en elektronica (Danalogue) waarbij iedereen voortdurend alle meters in het rood speelde. Zo herinnerde een track even aan ‘Emerge’ aan Fischerspooner, waarna Hallett een ratelen drum-’n-bass ritme speelde en Hutchings zijn sax liet sputteren als een hypeman in een oldskool jungletrack.

Een ander hoogtepunt was een song die werd opgedragen aan de betreurde Ras G, leverancier van futuristische hiphopbeats, waarin Danalogue planetaire ringen rond de komeet toverde. Nooit geweten dat de sjamanistische manie van Swans compatibel was met de space-escapades van Sun Ra.

Vorig jaar zorgde Shabaka Hutchings met Sons of Kemet voor een nachtelijk hoogtepunt, dit jaar flikte hij het opnieuw met The Comet Is Coming. De man heeft nog minstens twee andere bands, dus wij weten al waar we de komende jaren onze Pukkelpop-avonden doorbrengen. (pc)


13. Idles beet vast en liet niet meer los ★★★★☆

De planken in de zaal daverden al minuten op voorhand, en het applaus dat losbarstte toen Idles eindelijk op het podium verscheen, onderstreepte dat de Club klaar was voor wat opwinding.

Lees de volledige recensie hier

Meer over

Reageren op een artikel, uw mening ventileren of een verhelderend inzicht delen met de wereld

Ga naar Open Venster

Op alle artikelen, foto's en video's op humo.be rust auteursrecht. Deeplinken kan, maar dan zonder dat onze content in een nieuw frame op uw website verschijnt. Graag enkel de titel van onze website en de titel van het artikel vermelden in de link. Indien u teksten, foto's of video's op een andere manier wenst over te nemen, mail dan naar redactie@humo.be.
DPG Media nv – Mediaplein 1, 2018 Antwerpen – RPR Antwerpen nr. 0432.306.234