Dit was Best Kept Secret 2014: het parcours van Onze Man

Onze Man beleefde drie vrolijke dagen op Best Kept Secret - het fijn festival in het Nederlandse safaripark de Beekse Bergen. Hier lees je de bundeling van zijn verslagen!


Dag één


MIDLAKE

Als Eric Pulido ooit voor m'n deur staat, verkleumd en verlegen om onderdak, krijgt hij m'n pluizigste deken, m'n oudste whisky en m'n warmste hart. Pulido - de frontman van Midlake sinds Tim Smith 'Ajuus, ik ga poepen op Ibiza!' riep - is zo'n goeierd die dealt in kalme, gedresseerde weemoed en zich, oog in oog met een dievenbende in zijn huis, nog zou excuseren voor de rommel. *** Op het WK bedaagde melancholie speelden Pulido met zijn Midlake de kwartfinale. Verder doorstoten zat er niet in - hadden ze die voorzet van Belle & Sebastian maar precies moeten afwerken, en die dieptepass van Fleetwood Mac slimmer moeten benutten. *** Want wat hou ik van een hartje van koekenbrood hier en een liedje van eenvoudige komaf daar, maar helaas had het ook allemaal de spanningsboog van een ambtenarenleven. *** Terloopse antropologische observatie: de homo hipstericus heeft nog altijd een snor. *** De rage is intussen zelfs overgeslagen op de jongens.


JAMES BLAKE

Terloopse meteorologische observatie: de wolken boven Hilvarenbeek hadden zich tot gedichten geplooid, de golven op het meer probeerden een voorzichtig dubstepdansje. Daar moest wel een concert van James Blake van komen. *** Niemand schreit schoner dan James Blake. Niemand weet beter wat soul in 2014 kan zijn. Niemand heeft het hart meer op de beat. En sinds Blake bestaat zal bas nooit meer gewoon een jongensnaam zijn. Tussen dansbaar en troostend, tussen cool en weerloos argeloos: James bleek uitstekend in vorm. *** De luizige woordspelingenpolitie duidelijk níét. *** Het publiek ook niet, eigenlijk. Er werd gesnaterd als betrof Best Kept Secret een conferentie voor babbelzieke watervogels. Jammer, want als James Blake uit zijn dagboeken citeert, past alleen luisteren en deemoedig schaafwondjes tellen. Weet: elke keer u zichzelf door Blakes precieuze deephousesoul sampelde, werd er ergens ter wereld een pasgeboren eendje door een reiger ontmaagd. *** 'I Never Learnt To Share' ging aan het fucken met m'n hartkleppen, 'Limit To Your Love' weifelde zich enig elegant voorbij, en het van Bill Withers geleende 'Hope She'll Be Happier' doceerde een teneerdrukkende les: de liefde is een kloothommel die al je nectar jat. *** Jazeker, het thema vandaag is: dieren. *** Maar zo schonk James Blake het strand van Best Kept Secret dus, ondanks het gekakel, een liederlijk aperitiefuur. De avond had rode lipstick op, en wie zou het de avond ooit kwalijk nemen? *** Terloopse de lever benadelende observatie: op Best Kept Secret komt er Jupiler uit de tapkranen. *** Wat natuurlijk erg sneu is voor de theeliefhebbers die op een weekendje Heineken gerekend hadden.


INTERPOL

Interpol is nog altijd in love with something real. Verliefdheid glorieerde naast zeurderig ennui, New Yorkse zakelijkheid zette het op een condoomloos copuleren met verdorven sentiment. Catchy rocken, hoekig dansen: same as it ever was. *** En ja hoor: 'Evil', 'Narc' en 'Slow Hands' zijn nog altijd diezelfde dampende dansnummertjes voor neurotici. En in 'NYC' laat de stem van Paul Banks nog steeds dat protserig spoor slakkenslijm achter - yummie! *** Maar dat wísten we natuurlijk al. Of er niet wat nieuws te scoren viel, vraagt u, nieuwsgierig aagje? Zeker, want Interpol keizersneet straks z'n vijfde plaat ter wereld. Drie primeurs kregen we, en vooral 'My Desire' mocht meteen iets in m'n poëzie droedelen. *** Bref: strakker dan Interpol krijgen we deze zomer niet meer. *** Zélfs als Lesley-Ann zich straks aan een of ander cote d'azuurtje in een A-cup-bikini wurmt. *** Terloopse solidaire observatie: ook ik heb net in m'n mond gekotst.


PIXIES

Terloopse tinnitusgerelateerde observatie: het is niemand toegestaan om zo Eustachiusonvriendelijk in mijn oor te brullen als Pixies - tenzij Pixies zelf. *** En Carla Kompany natuurlijk, net nadat haar beau in de blessuretijd van de WK-finale de 1-0 heeft binnengekopt. *** Knappe corner, Dries Mertens! *** Maar Pixies dus: ze hebben de grijnzende tempowisseling, het esthetisch gekrijs, het puberend voorspel van de grunge én de speculoospasta uitgevonden. En Frank Black heeft in zijn leven misschien te veel slecht ontvette patrijsjes gegeten, maar stop hem een gitaar in zijn handen en hij wordt weer de ranke den in het volgevreten sparrenbos. *** En van Joey Santiago hoort iedere man te weten: laat hem een gluiperig 'How are you doin'?' fluisteren tegen je vriendin, en je relatiestatus op Facebook wordt 'It's complicated'. *** 'Gouge Away' was de Brabançonne voor leren jekkers, 'Mr. Grieves' de losbollige anarchie waar deze tijden zo nood aan hebben. Het tragische rammelen van 'Ed Is Dead' spoorde mooi met de kamikazegitaar, de uit het rioolputje geviste tekst en de op de rauwkostschool geleerde attitude van 'Nimrod's Son'. *** En 'La La Love You', met drummer David Lovering op zang, was 'Femme de la rue', façon Pixies. *** 'My Velouria' was my euphoria. 'Isla de Encanata' bokste alle niceness weg. En het aardige walsje 'Debaser' wordt vast een hit. *** Zeker, die nieuwe plaat is de zetpil die je niet had willen krijgen van de jaren negentig - Pixies op Fristi. Maar toch: live was 'Bagboy' wat punk had kunnen zijn als het genre zichzelf niet vernietigd had, en de tederheid van 'Indie Cindy' krijg je niet in een liefdesbrief. *** Zo, this monkey is gone to heaven: dag twee van Best Kept Secret. Zeven pils en een homo hipstericussnor, graag!


Dag twee


MILES KANE

Mogwai had het gouden middaggeluk van de festivalgangers genegeerd en op een nerveus onwerende postrockset getrakteerd, School Is Cool had zichzelf én het aardig feestende Best Kept Secret-strand in het zweet gespeeld, en Wild Beasts had zich luidop staan afvragen of er links van Editors (Die tomsmithiaanse stem! Die voorliefde voor gotisch galmen!) nog plaats is. En toen was het dus aan Miles Kane. *** Mmmiles Kane, eigenlijk. *** Want wie kan een jasje met luipaard- en zebraprint dragen en er nog altijd als een baas uitzien? *** Denk je dat écht, Wouter Vandenhaute? *** En ik wil niets insinueren, maar misschien moeten de eigenaars van safaripark de Beekse Bergen - het feërieke decor van Best Kept Secret - hun luipaard- en zebrapopulatie even natellen. *** Miles bleek eens te meer de hipshakende dandy die opwinding aan britpopeuforie uithuwelijkt, de prettige gentleman die weet wat pathos is maar nooit huilerig wordt. *** Of kent u popmuziek perfecter dan 'Rearrange', makkelijker mee te lalalaën snoepgoed dan 'Don't Forget Who You Are', intelligentere singalong dan 'Inhaler' en 'Come Closer'? *** En van zijn ommetje langs 'Sympathy for the Devil' (in 'Give Up') werd ik geiler dan toen The Stones het zélf deden op Pinkpop. *** Welke devil bedoelde Miles eigenlijk? Hij is een Liverpoolfan: dat moet wel Simon Mignolet zijn. *** Maar zijn game, set, match, dus: het was aardig, heel aardig. *** Bakkenbaardig, zelfs. Ik zal altijd jaloers blijven op mannen die zich fatsoenlijk kunnen scheren. *** Terloopse visionaire observatie: moet die jongen eigenlijk niet eens een bandje beginnen met Alex Turner?


BABYSHAMBLES

Breaking: de ledematen van Pete Doherty bewogen zich consequent in de richting die zijn hersenen dicteerden. *** Zijn drankkegel reikte bovendien nauwelijks tot de PA. *** En hij deed niets waar je voor van school geschopt wordt. *** Koorknaapje, quoi. *** Jammer genoeg werkte hij zijn set even routineus af als zijn groupies. Waar was de roekeloze opwinding, het roezig sentiment, de naïeve rock-'n-roll? *** Het is waar, 'Delivery' klinkt áltijd joyeus en frivool, de ska van 'I Wish' was cunnilingus voor de zomerzon, en 'Fuck Forever' had gouden tanden. Maar voor het overige was het even lauw als de Guinness uit blik waarmee Pete het podium inzegende. *** Toen hij zich ook nog aan 'Blitzkrieg Bop' waagde, draaiden een paar Ramones zich om in hun graf. *** Om bij de fles Jack Daniels te kunnen, maar toch. *** Ach, Pete is Pete: een bleek jongetje dat te romantisch is voor de wereld en te werelds voor de romantiek. *** Terloopse eens-goed-rondgekeken-observatie: de opblaasbare sekspop is helemaal terug. *** Zo wordt het wel onheus moeilijk voor Joke van de Velde, natuurlijk.


THE WAR ON DRUGS

The War On Drugs wordt met zachte hand gevoerd. Met - even opletten, Bart! - empathie, gevaarlijke passie, en woorden die alleen door een gitaar uitgesproken kunnen worden. Good cop, bad cop Adam Granduciel is Springsteen en Dylan in één handzaam, heerlijk te vogelen pakket, dat wist u al, maar hij is toch vooral zichzelf: een minzame dichter, een gitaarheld die naar Babyshampoo én pesterige trauma's ruikt. *** Hij mag zich blijven concentreren op dat mal de vivre, op zijn liefdespijntjes en zijn existentieel ongemak, want over zijn carrière hoeft hij zich geen zorgen te maken: zijn stem zal nooit uit de mode raken, zijn Grote Thema's werden al genamedropt in het Oud Testament en dat is toch ook een redelijk blijvertje gebleken, en die looks, ja, die looks zijn er voor nooit vergelende posters op meisjeskamers. Over Adam Granduciel hoeft geen Instagramfilter. *** Over die uit kekke hotpants groeiende benen van jou ook niet, meisje op de derde rij. *** Je vertrouwt The War On Drugs, want je weet dat je mee op reis kan, en dat het een expeditie naar bloemige vergezichten zal zijn. Euforie en groots me gusta la vida-sentiment dreven in wazig afgesneden wolken voorbij. The War On Drugs was hasjiesj voor wie z'n levenslust in de jaren tachtig had laten liggen, en nu plots weer besefte: vier de teugels, vier het leven. *** Ooit zal ik dementeren, maar dít concert zal ik me herinneren terwijl ik mijn fecaliën met fruitpap verwar. *** Hey, ik weet het, maar u hóéft dit niet te lezen.


CHVRCHES

Ter kerke gegaan, en het me niet beklaagd: Lauren Mayberry is zo mooi als haar naam, en haar elektropop stoeipoest zich bijzonder prettig het oor in. *** Alleen jammer dat de geluidsmix op 'vadsig' stond. *** Maar geen gezeur: uit de tapkraan van Chvrches kwam alleen liefde en lendelust. Hadden de hippies vijftig jaar geleden synthesizers gehad, ze zouden als Chvrches geklonken hebben. *** Tiens: nog altijd geen sitar gespot op best Kept Secret. *** Terloopse homo hipstericus-observatie: ook als je kousen ironisch wit zijn, je de programmatie van de Botanique 'toch iets te commercieel' vindt en zelfs tijdens het copuleren je Ray Ban ophoudt, kan je zwijnerig dronken worden.


FRANZ FERDINAND

Plechtige belofte: ik doe het zonder het obligate mopje over Oostenrijkse aartshertogen. *** Op m'n communiezieltje: ook niets over vrolijke franzen. *** Wel iets over Alex Kapranos, natuurlijk: quel frontman! Niet dat hij ook maar iets doet dat ruikt naar originaliteit, vernieuwing of Febrezefrisse meisjeskamers, maar hij weet dat er truken van de foor bestaan om een festivaldag af te sluiten, en hij past ze uitbundig toe. Ik ben nooit een grote fan geweest van FF-op-plaat, maar de festivalversie mag er wezen: lekker lopende pretrock van goed gecoiffeerde hooligans. *** Take me out! *** Terloopse internationale observatie: iedereen beweert dat ze zich in Rio bevinden, maar de Russen zaten gewoon in Parijs. *** Bummer! Dáchten we eens een Kama Sutra-lesje te krijgen van zo'n verrukkelijk hipstermeisje. *** Tous ensemble, tous ensemble!


Dag drie


ANGUS & JULIA STONE

Op papier leek het een recipe for disaster: frêle schoothondjes van liedjes voor een publiek dat driftig onder vuur genomen werd door de Gele Goudman in de hemel. Maar Best Kept Secret is zo'n festival dat het wonder organiseert. En dus zetten Angus en Julia Stone en de massa op het strand het op een innig tongzoenen. *** Broer en zus Stone speelden behoorlijk wat nieuwe liedjes. Het verdict was telkens hetzelfde: babyroze ontroering. *** Wat een pláátje trouwens, die twee samen op een podium: hij de bonkige oerman die zijn hout voor de haard zelf kapt en daar 's avonds een tedere beschouwing over in z'n dagboek noteert, zij het raadselachtige giechelmeisje dat wel haar fuck-me-botjes aanhoudt tijdens het vrijen. *** Terloopse quote van het drankkraammeisje: 'Heb ik me vandaag toch weer zo'n leuke Vlaamse term geleerd: fuck-me-botjes.' *** Er is nog veel werk aan Nederland. *** Toen het publiek in de finale van de set almaar nadrukkelijker te kennen gaf dat dit een uur was dat nooit mocht eindigen, werd het Angus en Julia zelf even te machtig. *** Pasgeboren schaapjes tellen in klaar daglicht: enig mooi concert.


THE NOTWIST

't Zijn Duitsers en ze zien eruit als mannen die in programmeercodes dromen, en toch is het moeilijk om niet van The Notwist te houden. Want niemand bouwt zo'n doortastende coalitie van indietronica, noise en melancholisch smeltende zang als de broers - yep, zondag familiedag op Best Kept Secret - Markus en Micha Acher en hun gevolg. *** Er is The industriële Notwist en The poreuze Notwist. De eerste staat in voor dansbare opwinding, de tweede voor vlinderende weemoed. *** 'Have you ever been all messed up?' vroegen ze in 'One With the Freaks'. *** Duitsland, wereldkampioen retorische vragen. *** The Notwist knisperde, beet, rockte, betoverde, treurwilgde en beenveegde dat het een aard had. En zelfs als ze herrie maakten, was het gentleman-herrie - check de epische finale van 'Gravity'. *** Terloopse vergevingsgezinde observatie: Duitsland heeft weer een stukje schuld afbetaald.


DE WEDSTRIJD

Een hele dag al werd er nerveus geroezemoesd over afvallende ballen, parallellogrammen op het middenveld en dubieuze strafschoppen. Jazeker: er zat een levensbelangrijke wedstrijd voetbal aan te komen. *** En dus had de organisatie op één van de twee campings een groot scherm voorzien voor Groen-Rood Katelijne - KV Mechelen, de oefenpot die elk seizoen weer een belangrijke waardemeter is voor Malinwa. *** Daardoor liep het festivalterrein een beetje leeg: de vele Belgen wilden niets van die negentig minuten spanning en sensatie missen. *** Aanvankelijk was de sfeer nerveus, maar toen Okitokandjo al in derde minuut de score opende, brak een somptueus volksfeest los. *** Het werd 0-5. 'Een historische dag voor het Belgisch voetbal,' galmde Frank Raes. En u content.


ELBOW

Sof van de dag: het optreden van Lykke Li. Zelfs als je ze een getailleerd kostuumjasje aandoet blijven de nineties een lelijk ding, Lykke. *** Wel sympa dat ze voor de Belgen in het publiek een hit van Triggerfinger coverde. *** Neen, dan afsluiter Elbow: Guy Garvey is zo'n goeierd die het pootje spalkt van een roodborstje dat met z'n zatte kop uit het nest gedonderd is, vervolgens ter recovery asperges op Vlaamse wijze bereidt voor het diertje, en het tenslotte zijn bed afstaat. *** 'Charge' en 'The Bones of You' zweefden door het zwerk als elegante kraanvogels. *** Zo'n goeierd is Guy Garvey dat als hij je 'kom eens naar mijn kamer' toefluistert, het écht voor een spelletje ganzenbord is. *** 'New York Morning' en 'Grounds for Divorce' installeerden een goedmoedige melancholie in duizend bloedbanen. *** Zo'n goeierd is Guy Garvey dat hij, als hij de bondscoach van België was, Timmy Simons de winning goal zou laten maken in de WK-finale tegen Brazilië. *** 'One Day Like This' was de zachte noot waarop dit enige festival lenig eindigde. *** Ons geheimpje!

Meer over

Reageren op een artikel, uw mening ventileren of een verhelderend inzicht delen met de wereld

Ga naar Open Venster

Op alle artikelen, foto's en video's op humo.be rust auteursrecht. Deeplinken kan, maar dan zonder dat onze content in een nieuw frame op uw website verschijnt. Graag enkel de titel van onze website en de titel van het artikel vermelden in de link. Indien u teksten, foto's of video's op een andere manier wenst over te nemen, mail dan naar redactie@humo.be.
DPG Media nv – Mediaplein 1, 2018 Antwerpen – RPR Antwerpen nr. 0432.306.234