Beste boeken 2020 v Humo Beeld Humo
Beste boeken 2020 v HumoBeeld Humo

literatuurtien boekentips

Dit zijn de beste boeken van 2020 (tot nu toe)

De dagen worden korter, dus de avonden langer. Een goed moment om de beste literatuur van 2020 tot u te nemen.

‘De verhalen die we onszelf vertellen’ ★★★★★ en ‘Het jaar van magisch denken’ ★★★★½ van Joan Didion

Joan Didion is 85, maar hipper dan toast met avocado. Het literaire stijlicoon stond in 2015 nog met één van haar kenmerkende grote zonnebrillen op te poseren voor het Franse luxemerk Céline, en toen haar neef Griffin Dunne in datzelfde jaar via crowdfunding geld zocht om de aan haar gewijde Netflixdocumentaire ‘The Center Will Not Hold’ te maken, haalde hij bijna een drievoud van het vooropgestelde bedrag op.

Dat de schrijfster het nog steeds goed doet in Instagramtijden, heeft wellicht iets te maken met de nog steeds circulerende reeks foto’s uit 1968 waarop ze rokend tegen haar eigen Corvette Stingray leunt. Dat uitgeverij De Arbeiderspers haar bekroonde memoires ‘Het jaar van magisch denken’ (2005) opnieuw uitbrengt, en tegelijkertijd Joost de Vries een bundel liet samenstellen met een selectie essays die inmiddels even iconisch zijn als de portretreeks met de oer-Amerikaanse sportwagen, komt dan weer omdat Didion schrijft zoals ze zich laat fotograferen: met heel veel stijl.

‘Ik vertel hier alleen maar hoe het was,’ schrijft de essayiste met een vleugje valse bescheidenheid in ‘De kater van de sixties’ (1970), waarin ze genadeloos afrekent met de protestcultuur die het decennium tekende. Het journalistieke werk van Joan Didion wordt vaak getypeerd met woorden als franjeloos en onopgesmukt, maar die termen roepen een sfeer van droge zakelijkheid op die niets te maken heeft met de persoonlijke, verhalende en uiterst vitale pen van een vrouw die erin slaagde om in 1968 door te breken met een essaybundel, ‘Slouching Towards Bethlehem’, die sindsdien nooit meer uit druk is geweest. Toegegeven, ze is geen auteur van vergezochte metaforen of barok taalgebruik, maar of ze het nu over de hippies in het San Francisco van de late jaren 60 of over de verkiezingscampagnes van Bill Clinton heeft, haar non-fictie neigt altijd meer naar sprankelend proza dan naar pure journalistiek. Om haar stijl, in navolging van de schrijfster, eens in kledingstukken uit te drukken: de reportages zijn geen opzichtige glitterjurken, maar little black dresses. Haar stukken moeten het hebben van een schijnbaar achteloze elegantie, een intelligente literaire snit en, zoals De Vries in zijn inleiding terecht aanstipt, net genoeg persoonlijk mysterie om intrigerend te blijven.

Mario Vargas Llosa: ‘Bittere tijden’ ★★★★★

Mario Vargas Llosa heeft flink aan de literaire viagra gezeten. In de nieuwe roman van de 84-jarige Nobelprijswinnaar wordt niet alleen gretig aan ‘gleuven gelikt’ en vroegtijdig geëjaculeerd, ‘Bittere tijden’ is ook een uiterst vitale historische roman die naar de 20ste-eeuwse Latijns-Amerikaanse geschiedenis kijkt zoals een kind naar een bak vol Play-Doh: als kleurrijk spul om naar hartenlust te kneden. (sdw) Lees hier verder.

‘De Kolibrie’ van Sandro Veronesi ★★★★★

Sinds Sandro Veronesi in 2005 zijn meesterwerk ‘Kalme Chaos’ op de wereld losliet en er een jaar later de Premio Strega voor kreeg, beleven de Italiaanse letteren wereldwijd een renaissance en geldt de belangrijkste Italiaanse boekenprijs als een internationaal keurmerk. Paolo Giordano, Niccolo Ammaniti, Paolo Cognetti: het ene na het andere literaire wonderkind viel uit de azuurblauwe hemel. Maar wat blijkt, nu Veronesi ‘De kolibrie’ laat uitvliegen? Dat al die jonge honden nog veel lettervermicelli zullen moeten eten. (di) Lees hier verder.

Jeroen Brouwers: ‘Cliënt E. Busken’ ★★★★★

‘Als ik voel dat het niet meer gaat, hou ik ermee op,’ zei Jeroen Brouwers anderhalf jaar geleden in Humo. Hij had al te veel door hem bewonderde schrijvers zien eindigen met inferieure boeken. Op 30 april wordt Brouwers 80, een leeftijd waarop je elke nieuwe roman veiligheidshalve meteen ook aankondigt als je laatste. Dat deed hij in 2014 al bij de verschijning van zijn onthutsende kostschoolroman ‘Het hout’, en dat doet hij nu opnieuw met ‘Cliënt E. Busken’, zijn vertelling over een verzorgingstehuis.(sdw) Lees hier verder.

Hilary Mantel : ‘De spiegel & het licht’ ★★★★½

Acht jaar heeft Hilary Mantel aan het sluitstuk van haar Tudor-trilogie gewerkt. Ter vergelijking: in die tijdspanne had Hendrik VIII er al vier echtgenotes doorgejaagd (en twee aan de beul overgeleverd). Ons literaire engelengeduld wordt gelukkig rijkelijk beloond. ‘De spiegel & het licht’ is niet minder dan een meesterwerk, dat niet alleen de ster van Thomas Cromwell, maar ook die van Mantel zelf nog lang zal laten schitteren. (mke) Lees hier verder.

Nguyen Phan Que Mai: ‘De bergen zingen’ ★★★★½

Wervelende historische fictie over de beproevingen die het Vietnamese volk heeft doorstaan. Dit boek vertelt over wat er omgaat in de harten en hoofden van gewone Vietnamezen, en staat in scherp contrast met overheidsbronnen en gemanipuleerde boeken. Zo poëtisch en beeldrijk de taal, zo gruwelijk de gebeurtenissen waar u over leest: de roman opent meteen met een bombardement op Hanoi en een panische zoektocht naar schuilputten in de grond. Een hartverscheurend en indrukwekkend eerbetoon aan een land, een geschiedenis en een familie. (jme)

Joseph Roth: ‘Radetzkymars’ ★★★★½

Een nieuwe vertaling van Roths magnum opus. Aan de hand van drie generaties in het adellijke geslacht Von Trotta beschrijft Roth het verval van het Oostenrijks-Hongaarse Rijk en zo het einde van een beschaving. Deze sequoia in het wereldwijde woud der letteren is al hoogbejaard (het origineel stamt uit 1932), maar zo voelt het boek allerminst aan. De taal zingt en zindert, de historische en journalistieke scherpte is ongeëvenaard, en de inzichten over teloorgaande werelden kunt u verontrustend moeiteloos projecteren op de wereld van vandaag.

Taffy Brodesser-Akner: ‘Fleishman zit in de problemen’ ★★★★½

De 41-jarige pas gescheiden dokter Fleishman stuitert tussen een tweede jeugd vol welwillende vrouwen en de problemen van een alleenstaande vader in een koortsachtig New York. Op de dunne grens tussen pulp en cult pulkt Taffy Brodesser-Akner met deze sociale satire door de plastic laag van de vrolijk shoppende, naar rechts swipende Instagram-generatie en onthult de Amerikaanse debutante een leemte van onverzadigbare lust, consumptie en ambitie, terwijl ze het patriarchaat 2.0 met geestig vernuft een ferme dreun verkoopt. (jos)

Jung Chang: ‘Dochters van China’ ★★★★½

Jung Chang vertelt over China’s drie meest beruchte zussen, van wie twee met de na Mao belangrijkste politieke spilfiguren, Sun Yat-sen en Chiang Kai-shek, waren getrouwd en de derde nog invloedrijker was. Net als in haar autobiografische familiesaga ‘Wilde zwanen’ verweeft ze persoonlijke levensverhalen naadloos met China’s moderne geschiedenis in deze verbluffende kroniek vol oorlog en intrige. Met dit hoogtepunt in de literaire non-fictie voegt Jung Chang een nieuwe fonkelende ster aan het literaire firmament toe. (nm)

Leonora Carrington: ‘Een dove oude dame’ ★★★★½

Met bravoure voerde de Britse surrealiste Leonora Carrington in 1974 de 92-jarige vertelster Marian Leatherby op. De warhoofdige mater familias krijgt van één van haar vele excentrieke vriendinnen een gigantische hoorn cadeau en ontdekt zo dat haar gezinsleden van plan zijn haar in een tehuis te proppen. Carrington orkestreert de verwarde vertelstem zo precies dat ze de lezer makkelijk van de ene tragikomische scène in het andere kleurrijke, kosmische tafereel weet te storten, zonder dat een eenduidig patroon het leesplezier bederft. (gmi)

Maud Vanhauwaert: ‘Het stad in mij’ ★★★★

Maud Vanhauwaert sluit haar spetterende stadsdichterschap af met een speelse, maar serieus ontroerende samenvatting van wat ze de afgelopen twee jaar met woord, beeld, geluid en de occasionele zeecontainer heeft uitgespookt. ‘Het stad in mij’ is een poëziebundel, een persoonlijke poëtica en een even prettige als prangende publicatie ineen. (...) Wanneer gaat ze nu eens een écht boek schrijven, klinkt het in één van de gedichten achteraan in het boek. Maar zolang de ‘onechte’ op dit kunststukje lijken, mag ze er nog even mee wachten. (sdw) Lees hier verder

Michel Faber: ‘D. Een geschiedenis van twee werelden’

‘Over Kim de pestkop hoef je je geen zorgen te maken. Die speelt verder geen rol meer in dit verhaal. Zij wordt straks zo’n vrouw die bij de taxfreeshop op het vliegveld staat en aan voorbijkomende mensen vraagt of ze een speciaal geurtje op hun hand mag spuiten.’ Wie zulke zinnen leest, zal moeilijk kunnen geloven dat een man die zoveel plezier aan vertellen beleeft, ooit heeft overwogen om ermee te stoppen. (sdw) Lees hier verder

Meer over

Reageren op een artikel, uw mening ventileren of een verhelderend inzicht delen met de wereld

Ga naar Open Venster

Op alle artikelen, foto's en video's op humo.be rust auteursrecht. Deeplinken kan, maar dan zonder dat onze content in een nieuw frame op uw website verschijnt. Graag enkel de titel van onze website en de titel van het artikel vermelden in de link. Indien u teksten, foto's of video's op een andere manier wenst over te nemen, mail dan naar redactie@humo.be.
DPG Media nv – Mediaplein 1, 2018 Antwerpen – RPR Antwerpen nr. 0432.306.234