null Beeld

Diversen - Lazarus – The Original New York Cast Album

De dood van David Bowie heeft voor tal van artiesten en would-beartiesten de kassa doen rinkelen – van imitatoren tot tribute acts, van ‘Bowie in Symphony’ tot Bowie-clonen in de reclame. Deze ‘Lazarus’-musical onderscheidt zich van de aasgieren en opportunisten doordat Bowie er op z’n sterfbed zijn zegen aan gaf.

Serge Simonart

Nu kon hij ook moeilijk anders: hij wist dat dit zijn laatste project was en toen hij z’n fiat gaf, had hij nog geen idee hoe het eindresultaat zou klinken. Hij kon niet meer terug én hij was een gentleman: als hij teleurgesteld was, zou hij daar, ook als hij was blijven leven, tactvol over gezwegen hebben. Het was ook niet, zoals hier in België te vaak werd gesteld, Bowie die Ivo van Hove als regisseur uitkoos, maar Enda Walsh, die het toneelstuk/de musical schreef.

Ik heb een probleem met Michael C. Hall, als acteur het bekendst van/als ‘Dexter’, maar ook een Amerikaanse musicalster. Niet dat de man niet kan zingen, maar hij heeft geen charisma. En Bowies klassevolle Oxbridge-dictie, the Queen’s English, plots vervangen horen door doordeweeks Amerikaans stoort me. Sophia Anne Caruso is nog erger: ze heeft een flinterdun, ijl stemmetje en zingt emotieloos. Pakweg Geike Arnaert had met songs als ‘No Plan’ en ‘Life on Mars?’ veel meer gedaan. Wat Cristin Milioti met ‘Changes’ en ‘Always Crashing in the Same Car’ doet, is ook niet indrukwekkend. En wat geldt voor de stemmen van Hall, Milioti en Caruso geldt ook voor de verdienstelijke, maar nooit grootse muzikanten.

In het cd-boekje wordt benadrukt dat de cast in de studio te horen kreeg dat Bowie de avond voordien was gestorven en dat je hun emoties in deze opnamen kunt horen. Misschien ben ik doof. En – ik zeg het zonder leedvermaak – sommige versies van Bowie-klassiekers grenzen hier aan de kitsch.

Van de andere kant bewijst deze cd ook dat Bowies songs niet kapot te krijgen zijn, al doet de cast haar best op ‘Heroes’. Michael C. Halls versie van ‘Where Are We Now?’ is mooi, maar vooral omdat het zo’n wonderlijk nummer is – een schijnbaar niemendalletje, maar van een grote melodische pracht. Ik veronderstel dat de half gezongen, half gesproken trage versie van ‘This Is Not America’ perfect in het verhaal van de musical past, maar op plaat krijg ik het zoveel betere origineel niet uit m’n hoofd.

null Beeld

Alleen Nicholas Christopher injecteert in ‘All the Young Dudes’ iets wat vaagweg op rock-’n-roll lijkt, tot Milioti en Caruso het peil weer naar beneden halen. Zijn dit stemmen die de finale van Humo’s Rock Rally zouden halen? Sorry: neen. Het is bijna schrikken als op track 15 onverwacht de échte Bowie even opduikt, in een flard ‘Sound + Vision’. Hopelijk komt ‘Lazarus’ live beter tot z’n recht en bieden regie, decors en de intensiteit van het moment afleiding. Want zolang ik de originele versies bezit, zie ik mij cd 1 van ‘Lazarus – The Original New York Cast Album’ nooit meer spelen.

‘Includes the most recent studio recordings by David Bowie’. Dat klopt. Op cd 2. Maar ‘Lazarus’ hadden we al op ‘Blackstar’. ‘No Plan’ is heel mooi, zodat Bowie-fanaten deze cd toch moeten kopen – lang leve iTunes. ‘Killing a Little Time’ bewijst dat iemand met één been in het graf nog kan bijten. En ‘When I Met You’ is goed, maar niet essentieel.

Meer over

Reageren op een artikel, uw mening ventileren of een verhelderend inzicht delen met de wereld

Ga naar Open Venster

Op alle artikelen, foto's en video's op humo.be rust auteursrecht. Deeplinken kan, maar dan zonder dat onze content in een nieuw frame op uw website verschijnt. Graag enkel de titel van onze website en de titel van het artikel vermelden in de link. Indien u teksten, foto's of video's op een andere manier wenst over te nemen, mail dan naar redactie@humo.be.
DPG Media nv – Mediaplein 1, 2018 Antwerpen – RPR Antwerpen nr. 0432.306.234