Doctor Strange

Help, de dokter verzuipt!

Sinds de misslag van de ‘Suicide Squad’ rekenden wij hier heel hard op ‘Doctor Strange’ om het superheldengenre eindelijk nog eens een vlammende adrenaline-injectie te geven. Daar hadden we ook goede redenen voor, zo meenden wij. Voor de eerste maal sinds ‘Ant-Man’ treedt in het Marvel Cinematic Universe een nieuwe en veelbelovende hoofdfiguur op de voorgrond: Doctor Strange, een arrogante neurochirurg die door een ongeluk zware zenuwschade in beide handen oploopt, van de weeromstuit een sombere baard laat staan, en vervolgens naar Nepal trekt in de hoop een geneesmiddel te vinden.

Scott Derrickson, die met ‘Sinister’ één van de beklemmendste horrorfilms van de afgelopen jaren schiep, voerde de regie. En heeft u die cast gezien? Hottie van het moment Benedict Cumberbatch vertolkt de dokter die in Kathmandu ontdekt dat hij weleens de nieuwe ‘Special One’ zou kunnen zijn; onze favoriete Deen Mads Mikkelsen is de zeloot Kaecilius, de boosaardige dienaar van überdemon Dormammu; en hoe cool is het niet om de geweldige Tilda Swinton, de koningin van de arthousefilm, aan te treffen in een superheldenfilm van Marvel! La Swinton trekt de kimono aan van The Ancient One, de dame die Dr. Strange als een soort vrouwelijke Morpheus inwijdt in de magische kunsten (‘Wat is echt?’) en meteen haar kracht demonstreert door zijn astrale wezen met één goedgerichte kung fu-klap uit zijn lichaam te meppen. Maar opboksen tegen de routineuze plot, of tegen de overdaad aan digitale effecten? Nee, zo krachtig is zelfs de Ancient One niet.

In ‘Doctor Strange’ wordt er niet alleen heel wat afgerammeld over Special Ones en astrale wezens, maar is ook sprake van een spiegeldimensie, een Staf van het Levende Tribunaal, het Oog van Agamotto, en van allerlei dimensie-openingen: veel abracadabra, maar weinig tover. In ‘The Matrix’, een film die een grote spirituele verwantschap vertoont met ‘Doctor Strange’, werd ook veel spraakwater vergoten (rode pil, blauwe pil, Desert of the Real...), maar Neo en Morpheus trokken je tenminste mee in een prikkelend concept – iets wat over ‘Doctor Strange’ niet kan worden gezegd. En héb je dan eens knappe acteurs in je cast, dan laten de makers hen de helft van de tijd verzuipen in een zondvloed van speciale effecten. In ‘The Matrix’ was de CGI altijd geladen met doem en dreiging: wie stierf in de Matrix, stierf ook in de echte wereld. In ‘Doctor Strange’ kunnen de personages er met slechts enkele gebaren voor zorgen dat hele wereldsteden zichzelf als matten beginnen op te rollen: een indrukwekkend effect (dat we weliswaar al eens hebben gezien in ‘Inception’), maar veel spanning zit er niet op. Verder is het echt opvallend dat er anno 2016 nog steeds veel zand in de effectenmachine steekt: telkens de digitale effecten het overnemen, lijken de personages te veranderen in rondtollende animatiefiguurtjes.

Het beste aan ‘Doctor Strange’ zijn de relativerende wisecracks die de dokter nu en dan afvuurt, maar toch hadden we achteraf het merkwaardige gevoel dat het Cumberbatch niet echt is gelukt om de rol op een frisse en originele manier – à la Downey Jr. in de eerste ‘Iron Man’ - naar zich toe te trekken. Misschien dat u wél een onvergetelijke trip zal beleven, maar wat ons betreft mag deze dimensie-opening zich snel weer sluiten.

Meer over

Reageren op een artikel, uw mening ventileren of een verhelderend inzicht delen met de wereld

Ga naar Open Venster

Op alle artikelen, foto's en video's op humo.be rust auteursrecht. Deeplinken kan, maar dan zonder dat onze content in een nieuw frame op uw website verschijnt. Graag enkel de titel van onze website en de titel van het artikel vermelden in de link. Indien u teksten, foto's of video's op een andere manier wenst over te nemen, mail dan naar redactie@humo.be.
DPG Media nv – Mediaplein 1, 2018 Antwerpen – RPR Antwerpen nr. 0432.306.234