Docu: 0,8 ampère geluk

In de treffend getitelde documentaire ‘0,8 ampère geluk’, vanavond op NPO 2, worden drie zwaar depressieve mensen gevolgd die geen baat meer hebben bij medicatie, en zich dan maar op het ultieme redmiddel storten: elektroconvulsietherapie.

Saskia Gubbels (regisseur) «Een paar jaar geleden las ik een artikel waarin stond dat er in Nederland nog 35 locaties zijn waar mensen dagelijks worden behandeld met elektroconvulsietherapie (ECT). Dat verbaasde me: ik wist niet dat die behandeling überhaupt nog werd uitgevoerd, laat staan zo vaak. Mijn beeld van ECT was grotendeels bepaald door de film ‘One Flew Over the Cuckoo’s Nest’ (uit ’75, red.), met name door de scène waarin ze hoofdrolspeler Jack Nicholson een aantal elektroden op zijn hoofd plakken, en hij vervolgens een serie gruwelijke stroomstoten te verduren krijgt. Inmiddels weet ik dat die scène totaal niet accuraat is – in werkelijkheid past men ECT toe onder verdoving, en gebruikt men ook spierverslappers – maar ze heeft er toch voor gezorgd dat de behandeling in Nederland verdween. In het westen van het land, in elk geval. In het oosten is men er steeds mee blijven doorgaan, omdat men – terecht – van mening was dat men het kind niet met het badwater moest weggooien. Sinds het uitbannen van ECT zag je in het westen een enorme toename van patiënten die eeuwig op psychiatrische afdelingen verbleven, omdat hun toestand maar niet verbeterde. In een ziekenhuis als Rijnstate in Arnhem had dat soort mensen wél de mogelijkheid om voor ECT te kiezen.»

HUMO In dat ziekenhuis hebt u uw film dan ook opgenomen.

Gubbels «Ja, en wat me enorm trof toen ik er voor het eerst ging researchen, was het grote aantal jonge mensen dat er was opgenomen – ik had altijd gedacht dat een ernstige depressie iets voor oudere mensen was. Ik wilde ook heel graag een jongere in mijn film hebben, maar dat is me niet gelukt: blijkbaar schamen jonge mensen zich meer voor het feit dat ze ECT-behandelingen ondergaan dan oudere mensen.»

HUMO Ik heb begrepen dat één van die jonge patiënten inmiddels overleden is.

Gubbels «Ja, een meisje van 24: ze heeft er uiteindelijk voor gekozen om uit het leven te stappen. Ik weet nog dat ik tegen haar zei: ‘Maar je hebt toch nog een heel leven voor je?’ ‘Dat is het nou juist,’ antwoordde ze. ‘Het idee dat ik nog een heel leven door moet, is voor mij ondraaglijk.’ Dat maakt het voor jongeren zo zwaar wanneer ze psychisch ziek worden: je ziet iedereen rondom je afstuderen en trouwen en een gezin stichten, en jij zit daar maar in dat ziekenhuis. Daar komt dan nog eens bij dat veel mensen nog altijd denken dat je zélf debet bent aan je ziekte: ‘Je zult wel te hard gewerkt hebben.’

»Kijk, ECT is natuurlijk geen wondermiddel: niet alle mensen hebben er baat bij. Maar ik heb ook een zwaar depressief meisje gesproken dat me vertelde dat ze de klok rond maar aan één ding dacht: de dood. Ik sprak haar weer nadat ze een reeks van achttien ECT-behandelingen had ondergaan, en toen zei ze me dat die gedachten nu achteraan in plaats van vooraan in haar hoofd zaten. Een klein verschil, maar toch een belangrijk verschil.»

Meer over

Reageren op een artikel, uw mening ventileren of een verhelderend inzicht delen met de wereld

Ga naar Open Venster

Op alle artikelen, foto's en video's op humo.be rust auteursrecht. Deeplinken kan, maar dan zonder dat onze content in een nieuw frame op uw website verschijnt. Graag enkel de titel van onze website en de titel van het artikel vermelden in de link. Indien u teksten, foto's of video's op een andere manier wenst over te nemen, mail dan naar redactie@humo.be.
DPG Media nv – Mediaplein 1, 2018 Antwerpen – RPR Antwerpen nr. 0432.306.234