null Beeld

Docu: Classic Albums: British Steel (Judas Priest)

1980 was een gouden jaar voor de zware metalen: AC/DC bracht 'Back in Black' uit, Motörhead liet 'Ace of Spades' op de planeet los, en Iron Maiden bracht z'n gelijknamige debuut uit.

Maar als één plaat voor eeuwig en altijd vastlegde hoe heavy metal hoort te klinken, dan wel 'British Steel' van Judas Priest. De schijf bezorgde het Britse kwartet na elf jaar zwoegen eindelijk de erkenning die het verdiende, en nummers als 'Breaking the Law' en 'Living after Midnight' kregen een iconische status.

Schrijver Tom Naegels, die door Iron Maidens 'Seventh Son of a Seventh Son' het metalwereldje binnenrolde en nog steeds een trouw Graspop-bezoeker is, was welgeteld vijf toen de plaat op de markt kwam.

Tom Naegels «Ik ben pas een Judas Priest-fan geworden door 'Ram it Down', uit 1988. Via die cd heb ik oudere nummers van Priest ontdekt, maar 'British Steel' vind ik niet hun beste album - voor mij is dat 'Painkiller' uit 1990, een plaat waarop ze zichzelf heruitgevonden hebben.

»Dat gezegd zijnde is 'British Steel' natuurlijk wel een absolute mijlpaal. Priest heeft er de klassieke heavy metal-sound op uitgevonden die later door groepen als Maiden gekopieerd zou worden.

»Vóór Priest kwam die combinatie van zeer lage, zware riffs met een heel hoge stem en gillende solo's haast niet voor: Led Zeppelin en Deep Purple klonken meer bluesy, en Black Sabbath was veel trager. Tegelijk staan er ook veel idiote nummers op 'British Steel'. Typisch Priest: een goede groep, maar je kunt ze moeilijk serieus nemen (lacht).

»Die teksten! Ze noemen zichzelf 'metalmonsters', en het 'wij tegen de rest'-gevoel - 'united we stand' - wordt wel héél erg verheerlijkt. Zodra je een volwassen metalfan bent, begin je daar al eens over na te denken.»


HUMO Leg je de plaat nog vaak op?

Naegels «Ik leg nog zelden volledige cd's op: ik heb een metal-playlist op mijn iPod, en die draait er alles door wat ik binnen het genre heb. Altijd leuk als er een nummer van 'British Steel' passeert, maar ik ben niet het type fan dat vorig jaar naar aanleiding van de dertigste verjaardag de heruitgave met de dvd gekocht heeft.

»Ik heb ze wél op Graspop gezien afgelopen juni, en ik was aangenaam verrast: een paar jaar geleden stonden ze ook in Dessel en toen waren ze tenenkrullend slecht.»


HUMO De hoes is al even legendarisch als de plaat zelf: de groep heeft naar verluidt uren gediscussieerd of ze bloed zouden laten druppen uit de vingertoppen die het scheermes omklemmen of niet. Uiteindelijk kozen ze ervoor het bloed achterwege te laten, wegens te theatraal. Terwijl...

Naegels «... metal net rond dat theatrale draait: het is een zeer kitscherig genre, dat je met een gezonde dosis ironie moet benaderen. Als puber neem je dat pathetische wel veel serieuzer. Wanneer ik nu metalgroepen aan het werk zie, staat de ene helft van mij met een besmuikte glimlach te kijken, terwijl de andere helft rechtveert: 'Jááá!' (lacht).

»Vroeger had ik lang haar en droeg ik metalshirts, maar aan leren jekkers of polsbandjes met metalen pinnen heb ik me nooit gewaagd. Ik leerde wél de schrijfwijze van alle bandlogo's vanbuiten: die oefende ik dan op mijn kaften.

»Onlangs zat ik met mijn kinderen met krijt op de muren te tekenen: ik heb toen zomaar uit het hoofd het logo van Iron Maiden getekend. Daar was ik wel trots op: dat ik na al die jaren nog precies wist hoe ik dat moest schrijven.»

Meer over

Reageren op een artikel, uw mening ventileren of een verhelderend inzicht delen met de wereld

Ga naar Open Venster

Op alle artikelen, foto's en video's op humo.be rust auteursrecht. Deeplinken kan, maar dan zonder dat onze content in een nieuw frame op uw website verschijnt. Graag enkel de titel van onze website en de titel van het artikel vermelden in de link. Indien u teksten, foto's of video's op een andere manier wenst over te nemen, mail dan naar redactie@humo.be.
DPG Media nv – Mediaplein 1, 2018 Antwerpen – RPR Antwerpen nr. 0432.306.234