null Beeld

Docu: Cure For Pain - The Mark Sandman Story

Mark Sandman, de frontman van het gitaarloze rocktrio Morphine, mocht dan een ietwat zonderlinge, teruggetrokken figuur zijn – en tot op zekere hoogte een musician’s musician – hij maakte met zijn band wel minstens één tijdloos meesterwerk (‘Cure for Pain’) voor hij in 1999, op een podium in Italië en véél te vroeg, bezweek aan een hartaanval.

In de documentaire ‘Cure for Pain - The Mark Sandman Story’ lichten onder anderen Josh Homme, Mike Watt (Minutemen) en Ben Harper u graag in over ’s mans talenten. Jammer genoeg niet van de partij: de heren van dEUS, maten met Morphine sinds het prille begin, en toen nog met Stef Kamil Carlens in de rangen.

Stef Kamil Carlens «In die vroege jaren van dEUS hebben we vaak getourd met Morphine, nog voor er sprake was van enige bekendheid – de eerste keer dat wij hun voorprogramma verzorgden, in Nederland, kwam er voor geen van beide groepen iemand opdagen.

»Later, toen ik bij Moondog Jr. speelde, heb ik met hen in Frankrijk getourd, en daar hebben we elkaar veel beter leren kennen. Mark was in het begin een beetje nors, moet ik zeggen, maar na een tijdje ontdooide hij en bleek hij een bijzonder aimabel man. We hebben toen een keer met beide groepen op straat gespeeld, voor een paar honderd man: een intense ervaring voor een jonge muzikant als ik.»

HUMO Mark stond bekend als een teruggetrokken man die zich zelden blootgaf. Hoe kende jij ‘m?

Carlens «Hij was een echte levensgenieter. Hij hield er enorm van om met ons op restaurant te gaan, zeker toen hij financieel binnen was. Het ging ‘m niet zozeer om de conversatie, wel om het gezelschap; gewoon samen iets drinken, een jointje roken... Alles moest cool zijn, wetewel?

»Vreemd genoeg at hij wel heel gezond: hij wou alleen maar groene dingen eten, misschien omdat hij voelde dat hij fysiek aan het verzwakken was. Zijn einde blijft tragisch: hij was al iets ouder (46, red.) en hij was nét waar hij al die tijd wilde raken – hij had een miljoenencontract afgesloten bij een andere platenfirma en kreeg de erkenning waar hij al die jaren naar gestreefd had. Hij had het succes eindelijk gevonden, en plots was het gedaan.»

HUMO Ben je hem ooit gaan bezoeken in Boston?

Carlens «Ja, ik heb er zelfs een hele tijd gelogeerd bij Dana Colley, de saxofonist van Morphine, en bij Billy Conway, de drummer. In die tijd organiseerde Mark muzieksessies bij hem thuis, en daar deed ik al eens aan mee. Hij bezat een oud fabriekspand – hij woonde op de bovenste verdieping en de rest was opslagruimte – en hij nodigde af en toe een paar mensen uit om wat te jammen.

»Zijn loft was een bijna lege ruimte met één zetel, wat stoelen, een stapel oude zwart-witfilms uit de jaren veertig en vijftig, en in het midden een piepkleine studio: magische sfeer, hoor.»

HUMO Ben je muzikaal erg door Morphine beïnvloed?

Carlens «Muzikaal niet zo, eigenlijk: ik was vooral blij met de vriendschap die ik kreeg van die mensen – elk moment dat ik met hen doorbracht, was van begin tot eind fantastisch. De ouders van de vriendin van Mark woonden in Brussel, dus hij kwam hier ook af en toe langs, rond de feestdagen. Als hij wou jammen, belde hij mij op, en als hij wou uitgaan, belde hij Tom Barman (lacht).

»Na Morphine hebben Dana en Billy nog geprobeerd om muziek met dezelfde sound te maken zonder Mark, maar… (klikt met zijn tong) Die stem was onvervangbaar.»

Bekijk de trailer:

Meer over

Reageren op een artikel, uw mening ventileren of een verhelderend inzicht delen met de wereld

Ga naar Open Venster

Op alle artikelen, foto's en video's op humo.be rust auteursrecht. Deeplinken kan, maar dan zonder dat onze content in een nieuw frame op uw website verschijnt. Graag enkel de titel van onze website en de titel van het artikel vermelden in de link. Indien u teksten, foto's of video's op een andere manier wenst over te nemen, mail dan naar redactie@humo.be.
DPG Media nv – Mediaplein 1, 2018 Antwerpen – RPR Antwerpen nr. 0432.306.234