Docu: God en Klein Pierke: Jan Fabre

Met gemiddeld één miljoen kijkers zijn de bewegende portretten van Martin Heylen in 'God en klein Pierke' een dikke hit gebleken. Was het geen Woestijnvisprogramma, dan had de VRT al een derde reeks besteld.

Tot nader order is kunstenaar Jan Fabre de allerlaatste god die zich aan het gepier van Heylen heeft onderworpen.

HUMO Van alle mensen die je hebt geportretteerd, zou Jan Fabre weleens de enige kunnen zijn die het écht gewend is om als een god behandeld te worden.

MARTIN HEYLEN «In het universum dat Fabre eigenhandig heeft gecreëerd — he rules his own world — is hij inderdaad een soort god geworden. Je hoort het aan de manier waarop de mensen om hem heen zijn naam uitspreken: Ján, met een 'a' die ze net iets langer rekken. Zoals iedereen het vroeger ook over de schrijver Cláúws had.

»Alsof die naam gesavoureerd moet worden telkens als je hem uitspreekt. Overal waar Fabre komt, wordt hij ook gefilmd. In elk land staat een cameraploeg hem op te wachten. Op een gegeven moment in de reportage wordt het hem zelfs te veel: 'Ik ben de camera's beu,' zegt hij. Begrijpelijk. 'Sociaal ben ik al twintig jaar dood,' legt hij ook uit. Hij leeft alleen voor de kunst, en hij wordt er ook door geleefd.

»En toch heeft hij zijn volkse kant niet verloren. Hij is een enorm straffe verteller, een performer in hart en nieren. Als het over kunst ging, durfde hij weleens cryptisch te worden — ik verstond het alleszins niet — maar als hij over zijn jeugd en zijn criminele verleden vertelde, spraken zijn verhalen meteen tot de verbeelding.»

HUMO Komt er een derde reeks, maar dan op VT4?

HEYLEN «Dat weet ik niet. Maar voor mij is 'God en klein Pierke' niet op: ik wil graag meer. Ik hou ervan om in één mens rond te reizen. Dat heb ik eigenlijk nooit eerder gedaan, en ik doe het gráág. Bovendien heb ik het gevoel dat ik nog beter kan.

»Ik zie nog veel braakland dat ik samen met dezelfde enthousiaste ploeg wil ontginnen. Ik ben nu aan rust toe, maar ik betrap mezelf erop dat ik opnieuw een lijstje met namen aan het maken ben.»

HUMO Stel dat het níét bij Woestijnvis kan, maar dat de VRT je een royaal bod doet om zoiets voor hen te maken?

HEYLEN «Dan bedank ik daar op dit moment voor. Uit loyauteit aan Woestijnvis, en uit liefde voor het avontuur. Ik doe nog tientallen andere dingen graag. Een zender uit de grond stampen is je op glad ijs begeven, en daar hou ik van. Dan ben ik doorgaans op mijn best. Ook in 'God en klein Pierke'.

»Onvoorziene omstandigheden hebben vaak tot de meest intense momenten geleid, zoals de bekogeling in Palestina met Rudi Vranckx, of het gesprek tussen Erik Van Looy en zijn zoon in het Rivierenhof, waarin die jongen tegen zijn papa zegt: 'Jij maakt mij echt gelukkig.'»

HUMO Dat fragment hoort thuis in een cursus interviewtechnieken: zodra jij voelt dat die twee met elkaar beginnen te praten, en niet langer met jou, zwijg je niet alleen, je zet zelfs een stapje terug, om helemaal uit hun beeld te verdwijnen.

HEYLEN (glundert) «Dank je. Maar dat gebeurt toch spontaan, hoor. Het is meer aanvoelen dan techniek. Al geef ik toe: zwijgen is iets wat ik heb geleerd. Het is verrassend hoeveel je soms loskrijgt door met opzet niks te vragen.»

HUMO (zwijgt)

HEYLEN «Goed geprobeerd.»

Meer over

Reageren op een artikel, uw mening ventileren of een verhelderend inzicht delen met de wereld

Ga naar Open Venster

Op alle artikelen, foto's en video's op humo.be rust auteursrecht. Deeplinken kan, maar dan zonder dat onze content in een nieuw frame op uw website verschijnt. Graag enkel de titel van onze website en de titel van het artikel vermelden in de link. Indien u teksten, foto's of video's op een andere manier wenst over te nemen, mail dan naar redactie@humo.be.
DPG Media nv – Mediaplein 1, 2018 Antwerpen – RPR Antwerpen nr. 0432.306.234