null Beeld

Docu: Het verhaal van... Louis de Funès

Met enige zin voor overdrijving zou men kunnen stellen dat de grote komiek Louis de Funès gestorven is aan waar hij goed in was: zonder de hooglijk entertainende Franse colères waar hij beroemd om was had hij allicht niet de hartaanval gekregen die hem op 68-jarige leeftijd de das omdeed.

Hoe het ook zij, inmiddels is het alweer dertig jaar geleden dat De Funès zijnpipe aan Martin gaf, wat voor de Franse zender TMC aanleiding was om hem eerder dit jaar te gedenken met de levensomspannende documentaire die vanavond ondertiteld op Eén wordt uitgezonden: 'Il était une fois... Louis de Funès'. De voortreffelijke Warre Borgmans, Funès-fanaat par excellence, heeft 'm al op de RTBF gezien.

Warre Borgmans «'t Is een uitstekende documentaire, echt waar. Ik was in het bijzonder getroffen door een fragment op het einde, waarin je De Funès niet lang voor zijn dood met een pittoresk hoedje bij een rozenstruik ziet staan: zo oud en mager was hij geworden dat ik hem op straat niet herkend zou hebben. En wie ik al helemáál niet herkend zou hebben isClaude Gensac, de vrouw die in veel van De Funès' films zijn kalme, begripvolle echtgenote speelde, en die in de documentaire wordt geïnterviewd. Maar bon, ze is dan ook al ver in de tachtig – De Funès zelf zou nu bijna honderd zijn geweest.»

HUMO Wanneer heb jij Louis de Funès leren kennen?

Borgmans «Dat moet rond mijn elfde of twaalfde geweest zijn, toen ik op aanraden van mijn tien jaar oudere zus 'La grande vadrouille' ben gaan kijken in de vroegere Berchem Palace – ik nam op die leeftijd wel vaker alleen de tram om naar de bioscoop te gaan. Eigenlijk heb ik dus meteen al zijn allerbeste film gezien. 'La grande vadrouille' is niet louter een aaneenschakeling van komische situaties met een De Funès in topvorm; de film kan ook nog eens bogen op een uitstekend verhaal, waarin het gruwelijke – de Tweede Wereldoorlog – gekoppeld wordt aan het hilarische. Enfin, om het in de taal van De Funès te zeggen: 't was een coup de foudre.Zo vol was ik van die film dat ik me de dagen nadien precies zo zenuwachtig en driftig en als een opgevoerde Donald Duck heb gedragen als ik het hem had zien doen – ik kan dat nog altijd hebben wanneer ik een film zie die grote indruk op me maakt, dat ik me een tijdlang als één van de personages gedraag.»

Sindsdien ben ik altijd fan gebleven, al vind ik uiteraard niet al zijn films even sterk. Maar op zijn beste momenten is De Funès wat mij betreft onweerstaanbaar. Die extreme gemoedswisselingen van hem, van uiterst vleierig tot stampvoetend van woede en weer terug: dat is fantastisch, hé? En wat ik ook altijd goed vind in zijn films zijn de terugkerende grappen. Met name uit de 'Gendarme'-films herinner ik me bijvoorbeeld meerdere versneld afgespeelde scènes met heel snel rijdende auto's, doorgaans met een stel nonnen op de achterbank. Of ze deden De Funès te grote kleren aan en zetten 'm een veel te groot hoofddeksel op: altijd lachen. Je ziet dat ondermeer in de opvolger van 'La grande vadrouille', 'Les grandes vacances', een film die voor een groot deel in Antwerpen is opgenomen: Ivo Pauwels en Liliane Raymaekers, beide bekend van komische series op vtm, spelen er in mee.»

Maar mag ik jou eens iets vragen: kun jij lachen om De Funès?»

HUMO Zeker.

Borgmans «Dat doe me nu plezier, zie; ik weet dat er veel mensen zijn die hem niet kunnen zien. Ik vind: Louis de Funès was een unieke komiek, een icoon. Die man verdient het om nooit vergeten te worden.»

Meer over

Reageren op een artikel, uw mening ventileren of een verhelderend inzicht delen met de wereld

Ga naar Open Venster

Op alle artikelen, foto's en video's op humo.be rust auteursrecht. Deeplinken kan, maar dan zonder dat onze content in een nieuw frame op uw website verschijnt. Graag enkel de titel van onze website en de titel van het artikel vermelden in de link. Indien u teksten, foto's of video's op een andere manier wenst over te nemen, mail dan naar redactie@humo.be.
DPG Media nv – Mediaplein 1, 2018 Antwerpen – RPR Antwerpen nr. 0432.306.234