Docu: Iron Maiden - Flight 666

In 2008 ondernamen de hardrockdinosaurussen van Iron Maiden de meest stoutmoedige tournee uit hun lange carrière: in zes weken tijd speelden ze voor een half miljoen fans in twaalf landen over de gehele aardbol, van Australië tot Costa Rica en van Canada tot Japan.

Hoe de heren dat kunstje logistiek voor mekaar kregen, wordt al in het begin van de onderhoudende documentaire ‘Iron Maiden: Flight 666’ duidelijk, wanneer op het Londense vliegveld Stansted een kloeke Boeing 757 met aan weerszijden het opschrift 'IRON MAIDEN' een loods uit komt getaxied: speciaal voor de tournee afgehuurd om de voltallige crew plus al het materiaal te vervoeren. Kers op de taart: de piloot luistert naar de naam Bruce Dickinson.

Sam Dunn (maker) «Een echte professional hoor, Bruce, precies zoals hij dat op het podium ook is. Hij deed alles wat iedere andere piloot doet: hij begroette de passagiers wanneer ze het vliegtuig betraden, overliep netjes de veiligheidsprocedures, en tijdens de vlucht gaf hij af en toe een update vanuit de cockpit.

»Doodserieus, zoals het hoort, maar af en toe kon hij het toch niet laten om een klein grapje te berde te brengen – het blijft een Brit, natuurlijk. Het feit alleen al dat ons vluchtnummer daadwerkelijk 666 was, het Getal van het Beest: voor Bruce was het een eeuwigdurende bron van vreugde om dat aan de luchtverkeersleiding te melden.

»Eén keer, toen we ’s nachts over de Stille Oceaan van Japan naar Amerika vlogen, werden Scott (McFadyen, coregisseur) en ik door Bruce in de cockpit uitgenodigd om een praatje te slaan: een ervaring die ik nooit meer zal vergeten. Je moet weten, ik ben een Maiden-fan sinds mijn kindertijd – op mijn tiende al stond ik in mijn slaapkamer luchtbas te spelen op ‘Number of the Beast’.»

HUMO Luchtbas?

Dunn «Ja, ik ben altijd een groot bewonderaar geweest van Steve Harris. Die galopperende baslijntjes van hem zijn toch écht nooit geëvenaard.»

HUMO Eén puntje van kritiek toch op ‘Flight 666’: in de zeven weken dat je Iron Maiden hebt gevolgd, heb je geen enkele scène weten vast te leggen waarin de leden elkaar in de haren zitten. Mij lijkt het onmogelijk dat iedereen al die tijd de klok rond elkaars beste vriend liep te zijn.

Dunn «En toch was het zo: die tournee verliep uitzonderlijk vlot. Ongetwijfeld heeft dat te maken met het feit dat Iron Maiden dezer dagen successen viert zoals de groep ze zelfs in de jaren tachtig niet gekend heeft. De taferelen die ik in Latijns-Amerika gezien heb, grensden aan het absurde: tienduizenden wild- maar dan ook echt wíldenthousiaste fans, een soort Maiden-leger.

»En in India al net hetzelfde: daar is de laatste jaren een hele nieuwe lichting Maiden-fans opgestaan, die de groep vooral via het internet kennen – YouTube en zo meer.

»Jonge mensen in India groeien op met twee soorten muziek: aan de ene kant heb je de traditionele Indische muziek van hun ouders en grootouders; aan de andere kant heb je de Bollywood-muziek, die in India alomtegenwoordig is. Voor de Indische tieners van vandaag is metal een extreme tegencultuur, precies zoals het in de jaren tachtig voor mensen zoals ik was. Fascinerende ontwikkeling.»

HUMO Laatste vraagje: waar zijn de groupies in ‘Flight 666’?

Dunn «Nu ja, de leden van Iron Maiden zijn allemaal familiemannen, hè. Daarbij: vijf zweterige Engelse vijftigplussers zijn nu niet bepaald groupiemagneten.»

HUMO Lemmy van Motörhead is een zweterige Engelse bijna-zéventiger, en nog altijd een groupiemagneet.

Dunn (lacht) «Touché. Maar Lemmy is de uitzondering die de regel bevestigt.»

Meer over

Reageren op een artikel, uw mening ventileren of een verhelderend inzicht delen met de wereld

Ga naar Open Venster

Op alle verhalen van de Humo rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar redactie@humo.be.
DPG Media nv – Mediaplein 1, 2018 Antwerpen – RPR Antwerpen nr. 0432.306.234