null Beeld

Docu: Patience, patience... T'iras au paradis

Wie ook maar een half mondje Frans spreekt, zouden wij met aandrang willen verzoeken om vanavond op La Une af te stemmen voor ‘Patience, patience... T’iras au paradis’, een hartverwarmende documentairefilm over enkele oudere Marokkaanse dames, migranten van de eerste generatie, die voor het eerst in hun leven uit hun schulp durven te kruipen en van enige vrijheid proeven. Mocht het u over de streep kunnen trekken: er is een opgemerkte gastrol weggelegd voor Arno.

Noud Jansen

'In het ­Brusselse zijn er veel migrantenvrouwen van de eerste generatie die na een leven in dienst van hun gezin zitten weg te kwijnen op een appartementje'

Hadja Lahbib (regisseur) «Een paar jaar geleden heb ik op verzoek van een jeugdvriendin een beleefdheidsbezoekje gebracht aan haar moeder, Mina. Ik was ronduit gechoqueerd: de laatste keer dat ik haar had gezien, was Mina een blozende moederkloek die iedere dag kookte en waste voor haar tien kinderen. En nu, ruim twintig jaar later, woonde ze helemaal alleen in een piepklein appartementje in Molenbeek – man dood, kinderen het huis uit. En ze was daar erg eenzaam: decennialang was ze afhankelijk geweest van de man die ze ooit naar België was gevolgd, nu was ze als analfabete niet eens in staat om de metro te nemen.

»Dat heeft me aan het denken gezet, en ik ben mijn licht eens gaan opsteken bij organisaties als Dar al Amal (een Brussels vrouwencentrum, red.). Het bleek al snel dat er in het Brusselse veel van die vrouwen wonen; migranten van de eerste generatie die na een leven in dienst van hun gezin zitten weg te kwijnen op een appartementje. Dus ik dacht: ‘Laat ik eens kijken of ik hier een film over kan maken.’ Aanvankelijk ving ik bot: niemand van de vrouwen die ik aansprak wilde meewerken, want ze stonden erg wantrouwig tegenover ‘de media’. Ik wilde het hele project eigenlijk al begraven, toen ik plots telefoon kreeg van Tata Milouda, die ik kende van een vorige documentaire. Een dame met een uitzonderlijke levensloop: Tata Milouda was als kind nooit naar school gegaan, net als Mina, en vervolgens heeft ze een hard leven gekend als migrante in Frankrijk – ze werd slecht behandeld en zelfs geslagen door haar man. Maar op haar 55ste heeft ze beslist het roer om te gooien: ze heeft leren lezen en schrijven, en is op het podium gaan staan om in een bonte, avondvullende show over haar leven te vertellen, zonder enig taboe – dat is nu haar beroep.

»Enfin, zij belde me dus op met het nieuws dat ze haar show voor het eerst in haar geboorteland op de planken zou brengen. Ik heb haar gefeliciteerd, en meteen mijn vriendin gebeld: ‘Waar is je moeder? Zij moet dit zien!’ Zo is alles in een stroomversnelling terechtgekomen: we zijn naar Marokko gevlogen en met z’n allen naar het optreden gegaan, en daarna hebben we Tata Milouda ontmoet – ik had dat op voorhand geregeld. Dat alles maakte een enorme indruk op Mina: ineens zag ze in dat ook zíj kon leren lezen en schrijven, en dat ze haar leven in eigen handen kon nemen, al was ze een eind in de 60. En van het één kwam het ander: ze heeft andere vrouwen leren kennen die in een soortgelijke situatie zitten, en op mijn aandringen zijn ze samen reisjes beginnen te maken naar plekken waar ze nog nooit waren geweest: het centrum van Brussel, de Noordzee, en uiteindelijk ook New York.»

HUMO De avant-première van uw film vond plaats in Espace Magh, het Noord-Afrikaanse cultuurcentrum van Brussel. Hoe waren de reacties?

Lahbib «Aanvankelijk zat ik eerlijk gezegd echt verlamd van angst in die zaal: ’t was de eerste keer dat de vrouwen de film zouden zien, en ik wist dat bepaalde scènes gevoelig zouden kunnen liggen bij een moslimpubliek – één keer zie je bijvoorbeeld dat ze hun hoofddoek half af hebben. Maar al na tien minuten zat de hele zaal te lachen, en bij die scène waarin de vrouwen in een helikopter over New York vliegen, ging iedereen rechtstaan om te applaudisseren. Eventjes heb ik het toen te kwaad gekregen, maar ik heb me snel kunnen herpakken. Ik wist: ’t zit goed.»

undefined

Meer over

Reageren op een artikel, uw mening ventileren of een verhelderend inzicht delen met de wereld

Ga naar Open Venster

Op alle artikelen, foto's en video's op humo.be rust auteursrecht. Deeplinken kan, maar dan zonder dat onze content in een nieuw frame op uw website verschijnt. Graag enkel de titel van onze website en de titel van het artikel vermelden in de link. Indien u teksten, foto's of video's op een andere manier wenst over te nemen, mail dan naar redactie@humo.be.
DPG Media nv – Mediaplein 1, 2018 Antwerpen – RPR Antwerpen nr. 0432.306.234