null Beeld

Docureeks: Topdokters: reeks 2

Normaal gebruiken we het woord top liever niet te pas en te onpas – dat laten we wel over aan Jeroen Meus in zijn ‘Dagelijkse kost’-keuken – maar de eerste jaargang van ‘Topdokters’ vorig jaar wás gewoon toptelevisie.

Het programma liet zien dat velen van hen niet alleen over een uitstekend stel hersens en vaardige handen beschikken, maar hun patiënten ook met mededogen proberen te behandelen. Vanaf dinsdag gunt VIER ons opnieuw een blik in het hoofd, het hart en de ziel van acht chirurgen die opereren op het hoogste niveau. Zoals professor Baki Topal, lever- en pancreaschirurg aan UZ Leuven en rabiaat voorvechter van een humanere aanpak binnen de geneeskunde.

Baki Topal «Voor mij was de barrière doorbreken tussen chirurg en patiënt de belangrijkste reden om mee te doen aan ‘Topdokters’. Ik merk zelf geregeld dat mensen tijdens een eerste consultatie bewust wat afstand houden. Het brede publiek kijkt ook vaak met onnodig veel ontzag naar medische professionals, terwijl wij ook maar gewone mensen zijn. Oké, we zijn dan misschien wel hyperambitieus en gedreven, maar we hebben ook een hart. En niet alleen voor ons beroep, maar ook voor onze patiënten. Zelf probeer ik juist altijd op zoek te gaan naar een connectie met mijn patiënten. Maar ik hoor vaak van familie en kennissen dat niet alle chirurgen die reflex hebben. Met mijn passage in ‘Topdokters’ hoop ik collega’s te laten zien dat het ook anders kan – menselijker vooral.»

HUMO Hebt u zelf naar het eerste seizoen van ‘Topdokters’ gekeken?

Topal «Nee, ik heb dus een beetje detectivewerk moeten verrichten (glimlacht). Ik ben gaan polsen bij collega’s en familieleden die de reeks wel hadden gezien. Voor de zekerheid heb ik dan zelf ook nog enkele fragmenten bekeken. De insteek van de reeks strookt perfect met mijn overtuiging dat dokters op een meevoelende manier met hun patiënten moeten omgaan.»

HUMO In de eerste aflevering zien we u zelfs knuffelen met één van uw patiënten.

Topal «O ja, daar heb ik geen enkel probleem mee. Als ik aanvoel dat een patiënt wel een knuffel kan gebruiken, waarom zou ik die dan niet geven? We zijn allemaal fragiele wezens, ik vind er niks mis mee om dat ook aan elkaar te tonen.»

HUMO Maakt die grote betrokkenheid het niet moeilijker om uw werk ’s avonds los te laten?

Topal «Uiteraard doet het verdriet van mijn patiënten mij iets, maar je groeit daarin: je leert die pijn te aanvaarden. Je móét die dingen wel leren relativeren, anders ga je eraan kapot. Vanaf de dag dat we worden geboren, beginnen we te sterven. En hoogstwaarschijnlijk zal kanker daar de oorzaak van zijn: bij één op de twee mensen wordt ooit kanker vastgesteld. Dat is de harde realiteit. Die wetenschap heeft een vrij nuchter mens van me gemaakt. Ik sta met beide benen stevig op de grond – al zit mijn kleine gestalte daar misschien ook wel voor iets tussen (lacht).»

HUMO Dat moet ook wel in uw vakgebied: 98 procent van de mensen met pancreaskanker kan niet meer genezen.

Topal «Pancreas- en leverkanker zijn inderdaad heel agressieve vormen van kanker, vaak met fatale afloop. Slechts een kleine minderheid van mijn patiënten kan genezen via een operatie, die dan meestal ook nog heel complex is. Zelf haal ik veel voldoening uit die operaties, omdat ik weet dat mijn patiënten in veel gevallen geen enkel alternatief meer hebben en het allerbeste nodig hebben om erdoor te komen.

»Maar ik moet dus ook geregeld slecht nieuws brengen. En dan is die betrokkenheid als dokter weer van kapitaal belang. Het technische aspect moet je als arts zo beknopt en duidelijk mogelijk houden. Daarna is het zaak om de menselijke kant van de diagnose te belichten. Een patiënt zit in die situatie met een stortvloed aan vragen en onzekerheden, veel van hen ervaren dat echt als een soort doodsvonnis. Als dokter moet je dat eerste, verschrikkelijke moment zo goed en efficiënt mogelijk met je patiënt beleven.»

HUMO Wie topchirurg wil worden moet over meer dan een vaste hand beschikken, mogen we dat concluderen?

Topal «Ja, ik denk niet dat het een job is die voor iedereen is weggelegd. Je moet over het nodige talent beschikken en vooral: de juiste persoonlijkheid om met stresssituaties om te kunnen gaan. Je wordt ook niet in één-twee-drie topchirurg. Hoe schreef Dante het weer? ‘De weg naar het paradijs leidt dwars door de hel.’ (lacht) Het vraagt enorm veel opoffering, gedrevenheid en inzet. Je moet je ook continu bijscholen om niet achter te blijven. En zelfs dan mag je je geen illusies maken dat je voor altijd zeker van je job kan zijn. (Denkt na) Maar ik kan me geen betere job wensen.»

Meer over

Reageren op een artikel, uw mening ventileren of een verhelderend inzicht delen met de wereld

Ga naar Open Venster

Op alle artikelen, foto's en video's op humo.be rust auteursrecht. Deeplinken kan, maar dan zonder dat onze content in een nieuw frame op uw website verschijnt. Graag enkel de titel van onze website en de titel van het artikel vermelden in de link. Indien u teksten, foto's of video's op een andere manier wenst over te nemen, mail dan naar redactie@humo.be.
DPG Media nv – Mediaplein 1, 2018 Antwerpen – RPR Antwerpen nr. 0432.306.234