null Beeld

Dokter De Zeulder lacht er niet mee!

Iedereen met een beetje gevoel voor esthetiek weet het: een Berlingo voor een pastoriewoning bederft het hele uitzicht. Gelukkig komt dat niet vaak voor, en je moet al aan de overkant van de straat gaan staan om de vervloekte auto en de getroffen woning in één beeld te krijgen. Maar wat nu op ons afkomt, is veel erger. Dokter De Zeulder probeert de schade in beeld te brengen.

'Een pastoriewoning zonder buxus is als een symfonisch orkest zonder strijkers'

Dr. Koen De Zeulder «Pastoriewoningen, en de meeste andere villa’s trouwens ook, worden ineens met buxusbollen en al ontworpen. Dat heeft te maken met lijnvoering, volumes, inpassing in het straatbeeld en zo. Maar die buxussen zullen er niet lang meer staan. Als je door zo’n verkaveling loopt, dan hoor je boven het geluid van de grasmaaiers uit een aanhoudend raspgeluid, iets dat het midden houdt tussen een koe die een emmer chips leegvreet en het doorvijlen van een motorblok. Dat is de buxusrups.»

HUMO Wat is de buxusrups?

De Zeulder «Een diersoort die geen OK-vrouwen kent, zoals ze zo empathisch in De Morgen werden beschreven. Het betreft motten die zich voortplanten als gekken, en hun pubers – de rupsen dus – knagen aan je buxussen tot er slechts wat zaagsel van overblijft. Daarna trekken ze naar de buren.»

HUMO Dat wordt dus nieuwe buxussen kopen.

De Zeulder «Weet je wat zo’n buxus kost? Een beetje uit de kluiten gewassen bol kost al gauw 500 euro. Er staan voor duizenden euro’s planten in de gemiddelde pastoriewoningvoortuin. En als je er nieuwe zet, komen die rotinsecten gewoon terug. Er is maar één mogelijkheid: afbreken.»

HUMO Wat afbreken?

De Zeulder «Die pastoriewoning. Je kunt daar niet zomaar hazelaars of forsythia’s in de voortuin kwakken, daar zijn die woningen niet voor ontworpen. Er wordt weleens vergeten dat zo’n pastoriewoning een gesamtkunstwerk is: de kasseitjes, het leien dak en de schuurdeurvormige garagepoort vormen één geheel. Een pastoriewoning zonder buxus is als een symfonisch orkest zonder strijkers.»

HUMO Een fanfare dus?

De Zeulder «Ja. En wie wil er in een fanfareachtige woning leven?»

HUMO Niemand.

De Zeulder «Toch wel: vluchtelingen. Mensen uit landen waar ze misschien wel een vage notie hebben van wat een pastoor is, maar niet van de buxus. Daar liggen kansen voor een humaan beleid, en dan hoeft die afbraak misschien niet. Maar daarmee zijn die pastoriewoningbewoners nog niet uit de brand.»

HUMO Hoe moeten we die mensen helpen?

De Zeulder «Ik weet dat ze bij DM aan een reportage werken. ‘Als tiener droomde ik al van zo’n typische Vlaamse woning, verzonken tussen de buxussen. Maar de realiteit oordeelde daar anders over. Het is moeilijk om daarmee te leren leven, maar het moet.’ Met ingehouden tranen van intelligente mensen en zo, heel indrukwekkend. Net wat de doelgroep wil: oprechte emoties van hogeropgeleiden. Maar media-aandacht is tegenwoordig eerder een kwestie van minuten dan van dagen of weken. Die mensen hebben aanhoudende begeleiding nodig.»

HUMO En die geeft u.

De Zeulder «Juist. Het belangrijkste is natuurlijk dat je afscheid moet kunnen nemen van je buxusdroom. Dat is moeilijk, maar het moet. Ik ga daar ver in, in het belang van de patiënten. Tegen een buxus plassen, de plant in de fik steken, hem te lijf gaan met een verfspuit of een bijl, elektrocutie. Dat lucht op. Daarna volgen de gesprekken. Heel voorzichtig opperen we dat er nog andere woningen zijn, woningen die het visueel zonder buxus kunnen stellen. Dat is voor velen een grote schok, want ze hadden zich dat nooit kunnen voorstellen. Daarna volgt een geleid bezoek aan een architectenbureau waar ik een minderheidsbelang in heb. De patiënten kunnen daar voorbeelden zien van projecten, sommige al bijna voltooid, waar ze zich meteen op kunnen inschrijven.»

HUMO Wat voor projecten zijn dat?

De Zeulder «Er zijn heel wat opties. Een nieuwigheid is de schoolmeesterswoning. Gebaseerd op authentieke gebouwen uit de jaren 30. Die onderwijzers hadden geen geweldig inkomen, dus daar staan rodekolen en spruiten in de voortuin. Wintergroenten dus. Prachtig in het naseizoen! In het voorjaar maken die plaats voor sla, uien en nieuwe aardappeltjes. Heel exclusief, maar toch een beetje volks. Niet zo bekakt als de buxus, zeg maar. De mensen smullen daarvan, letterlijk. Het is prachtig. Ooit zal het Vlaamse straatbeeld de buxusmot dankbaar zijn!»

Meer over

Reageren op een artikel, uw mening ventileren of een verhelderend inzicht delen met de wereld

Ga naar Open Venster

Op alle artikelen, foto's en video's op humo.be rust auteursrecht. Deeplinken kan, maar dan zonder dat onze content in een nieuw frame op uw website verschijnt. Graag enkel de titel van onze website en de titel van het artikel vermelden in de link. Indien u teksten, foto's of video's op een andere manier wenst over te nemen, mail dan naar redactie@humo.be.
DPG Media nv – Mediaplein 1, 2018 Antwerpen – RPR Antwerpen nr. 0432.306.234