Domweg gelukkig in Brugge: de terugkeer van Jelle Vossen

Middlesbrough was een droom die uiteenspatte op de lat, Burnley werd een afknapper, Club Brugge zijn reddingsboei. Jelle Vossen (27) – onlangs vader geworden van Alixe – heeft weer plezier in het voetbal én in het leven. Na twee hectische jaren en twaalf verhuizingen hoeft het buitenland even niet meer: de Limburger is thuisgekomen in Brugge. ‘Ik ben supergelukkig: dat mag nu wel zo blijven.’

'Als ik zes keer had gescoord en één keer gemist, dan zei mijn vader nadien in de auto: 'En die kans? Wat deed je daar?''

Het was lang zoeken naar zijn beste positie bij Club Brugge, maar het scoren heeft Jelle Vossen nog altijd niet verleerd. Met twaalf goals staat hij tweede in de topschutterslijst, na Ander-lecht-fenomeen Lukasz Teodorczyk. Dat Club, de regerende landskampioen, als leider het nieuwe jaar is ingestapt, dankt het in niet onbelangrijke mate aan Vossen.

Jelle Vossen «Het heeft even geduurd voor ik dat eerste doelpunt maakte, maar daarna ben ik redelijk snel aan tien stuks geraakt. Wie het negatief wil bekijken, zal zeggen: ‘Er zitten vijf penalty’s bij.’ Maar die moet je ook binnenschieten, hè.

»Van nature ben ik geen diepe spits. Ik heb altijd als tweede spits gespeeld: bij balverlies stopte ik mee de verdedigende middenvelder af, bij balbezit infiltreerde ik in de zestien meter. Wat er ook van zij: in beide posities krijg je kansen om te scoren. Zeker bij een ploeg als Club Brugge, die met veel druk naar voren speelt en vaak op de helft van de tegenstander staat. Dat is prettig voor een spits: je krijgt veel ballen en de kansen komen vanzelf.»

HUMO Hoe verklaar je je huidige succes?

Vossen «Ik heb stappen gezet. Mijn periode in Engeland heeft daar zeker toe bijgedragen. Ik speelde er tegen beren van verdedigers, waardoor ik mijn lichaam anders moest leren gebruiken. Ik heb niet de lengte en de kracht om het duel aan te gaan. Dan zoek je naar oplossingen. Die ervaring en slimheid heb ik in Engeland opgedaan.»

HUMO Michel Preud’homme leek niet goed te weten wat hij met je aan moest.

Vossen «De eerste dag al zat ik met hem samen. ‘Jij bent een moeilijk geval,’ zei hij. Maar ook: ‘Het was altijd heel moeilijk verdedigen tegen jou wanneer ik tegen Genk speelde.’ Het probleem was dat hij Club in een 4-3-3-opstelling laat spelen: ik moest dus ofwel meer middenvelder worden, ofwel meer spits. Voor hem was het duidelijk: het moest op de diepste positie gebeuren. Dat heeft tijd nodig gehad.»

HUMO Club werd landskampioen, maar jij was vooral wisselspeler. En in de verloren bekerfinale tegen Standard mocht je pas invallen in de slotminuut.

Vossen «Die bekerfinale heeft, als ik eerlijk ben, pijn gedaan. Maar ik was ook naar België teruggekomen om kampioen te worden. Dat is gelukt en ik heb daar zeker mijn aandeel in gehad. Abdou (Diaby, red.) was topschutter met zestien doelpunten, maar ik als bankzitter had er ook veertien: niet slecht, toch? Bovendien waren het belangrijke doelpunten: ze hebben vaak drie punten opgeleverd. Het was dus zeker ook mijn titel.

»Misschien ziet de buitenwereld het anders, maar ik was heel tevreden over mijn eerste seizoen. Het is leuk dat ik me ondertussen heb kunnen opwerken, maar ik weet hoe snel het kan veranderen. Ik ga me nu ook niet anders gedragen omdat iedereen me als de nummer één beschouwt. Ik doe trouwens ook niets anders dan vorig seizoen.»

HUMO Waarom krijg je nu de voorkeur van Preud’homme?

Vossen «Misschien omdat ik breng wat hij graag ziet van een diepe spits: veel diepgang. Vanuit m’n vroegere positie verwachtte ik dat de spits de gaten trok, waar ik dan van profiteerde. Nu moet ik zelf de gaten trekken voor anderen. Dat beheers ik beter dan in het begin. Dankzij hem: hij heeft het erin gekregen en daar ben ik hem dankbaar voor.»

HUMO Nooit op je tanden moeten bijten?

Vossen «Tuurlijk wel. Er waren matchen dat ik vond dat ik goed speelde, maar toch terug naar de bank vloog. Dan val je terug op wat je van thuis hebt meegekregen: nooit het hoofd laten hangen. Vroeg of laat komt de beloning. Laten we zeggen dat dit een eerste kleine beloning is.»

HUMO Een oude uitspraak van jou: ‘Ik ben niet de targetspits waarnaar veel ploegen op zoek zijn. Dat zal ook wel verklaren waarom de juiste club nooit is gekomen.’

Vossen «Clubs die een diepe spits zoeken, willen ofwel een grote sterke jongen, ofwel iemand die heel snel is. Ik ben geen van beide.»

HUMO Was Club Brugge ‘de juiste club’ toen het zich anderhalf jaar geleden meldde?

Vossen «De timing was verrassend, maar uit mijn tijd bij Genk wist ik dat ze altijd in mij geïnteresseerd waren geweest. Ik ga er altijd voor en dat past wel bij hen. Van de eerste dag hier voelde ik me op mijn gemak, iets wat bij Burnley nooit het geval is geweest. Het plaatje daar leek anders wel te kloppen: de club wilde absoluut terug naar de Premier League en de coach drong aan op mijn komst. Alles was zo goed als rond, maar een stemmetje in mij zei: ‘Doe het niet!’ Mijn vrouw en ik zijn even apart gaan zitten en we hebben ons afgevraagd: ‘Voelt dit juist?’ Allebei vonden we: ‘Niet 100 procent, maar we proberen het en we zien wel.’ Dat hadden we nooit mogen doen. Nooit in mijn leven zal ik nog iets doen dat tegen mijn gevoel ingaat.»

HUMO Je was op dat moment helemaal klaar met Genk. Misschien maakte je eerder een keuze tegen Genk dan vóór Burnley.

Vossen «Misschien wel, ja. Er was veel te veel gebeurd en na mijn uitleenbeurt bij Middlesbrough wilde ik opnieuw naar het buitenland. Misschien had ik wat langer moeten wachten op een club waar ik wel helemaal het juiste gevoel bij had, maar het heeft geen zin daar nog bij stil te staan. Het is gewoon tegengevallen.»

'Club is naast Genk altijd de enige club in België geweest waarvoor ik me zag spelen'

HUMO Volgens Burnley omdat je vrouw er niet aardde.

Vossen «Dat was lastig voor haar: zo leek het alsof zij de schuldige was, terwijl we er ons gewoon allebei niet thuis voelden, zowel sportief als privé. Zo gelukkig als we in Middlesbrough waren – in the middle of nowhere – zoveel killer was het in Manchester (het stadje Burnley ligt net boven Manchester, red.). Raar: we dachten net dat er méér te beleven zou zijn.»

HUMO Steven Defour werd er wel weer Rode Duivel.

Vossen «Met dat verschil dat Burnley ondertussen in de Premier League speelt. Hoe vaak heb ik niet gehoord toen ik naar Middlesbrough ging: ‘Wat gaat hij in de Engelse tweede klasse doen?’ We hebben wel op één wedstrijd van de Premier League gestaan, hè!»

HUMO Inderdaad: met Middlesbrough speelde je de play-off-finale voor promotie naar de Premier League. Bij 0-0 trapte je een heerlijke volley tegen de kruising. Denk je daar nog vaak aan?

Vossen «Ja, héél vaak (lachje). Het is het grootste kantelpunt in m’n carrière geweest. Ik was zeker dat hij binnenging en kan nog precies het gevoel oproepen toen ik die bal raakte. Als hij zit en we winnen, gaat mijn doelpunt de wereld rond en zitten we met Middlesbrough in de Premier League. Nu spatte de droom tegen de deklat uiteen. Twee minuten later maakte Norwich de 1-0 en snel erna ook de 2-0: wedstrijd gespeeld.

»We zullen nooit weten hoe het was gelopen, mocht die bal zijn binnengegaan. Middlesbrough was een fantastische club en wij waren er graag. Ze waren supercontent van mij, maar voor een gehuurde speler was ik vrij duur. Alleen als we promoveerden, konden ze me houden: daar hebben ze nooit geheimzinnig over gedaan. Jammer. Ik had weleens willen weten hoe het mij in de Premier League zou zijn vergaan.»


Blauw-zwarte sjaal

HUMO Nu moest je terug naar Genk, maar dat was het laatste waar je zat op te wachten.

Vossen «Kijk, die laatste wedstrijd met Middelsbrough was er één voor 90.000 man in een uitverkocht Wembley. Dan heb je van iets geproefd dat naar meer doet verlangen. Ik heb nog drie, vier dagen bij Genk aangepikt in de voorbereiding, maar mijn besluit stond vast: ik wilde verder met het buitenlandse avontuur.»

HUMO Genk wilde je houden. Het communiceerde dat het je een riant voorstel had gedaan, dat door jou werd geweigerd.

Vossen «Tja, dan is dat fout gecommuniceerd. Kijk, iedereen weet dat voetballers goed geld verdienen en sommigen zullen me gek verklaren dat ik hun voorstel niet heb aanvaard, maar de manier waarop dat gesprek – we zaten bij mijn ouders thuis – is verlopen, vond ik niet correct. Ik zei tegen papa: ‘Dit hoeft voor mij niet meer.’

»Burnley leek ons de beste optie: pas gedegradeerd, maar met de ambitie om meteen weer te promoveren. Een beetje hetzelfde verhaal als met Middlesbrough het jaar voordien. Dat sprak me aan. Dat het anders is uitgedraaid, is een goede les geweest. Ik besef nu nog meer dan vroeger wat ik in België heb: vrienden, familie, m’n dochtertje nu ook. Ik zal niet snel nog verlangen naar méér: ik ben gelukkig met wat ik heb.»

HUMO Niemand had verwacht dat je zo snel terug in België zou staan.

Vossen «Ik evenmin. Het geeft alleen maar aan hoe moeilijk we het in Burnley hadden. Ik geef niet snel op, maar ik voelde meteen dat ik er geen toekomst had, zeker toen ze nog twee dure spitsen kochten. Op een avond belde m’n makelaar: ‘Club Brugge, zegt je dat iets?’ Het was de laatste dag van de transferperiode, ik moest snel beslissen. Club is naast Genk altijd de enige club in België geweest waarvoor ik me zag spelen. In een paar uur was het beklonken.»

HUMO Volgens kwatongen was het in scène gezet: Genk zou je nooit naar Club hebben laten gaan, dus moest er eerst nog een andere club worden tussengeschoven.

Vossen «Ik kan me niet voorstellen dat een club als Burnley aan zoiets zou meewerken. Denk je nu echt dat ze me twee weken zouden hebben laten spelen in de wetenschap dat ze me direct weer kwijt waren? Ach, het is je reinste onzin. Maar ik geef toe: ik had zelf in geen honderd jaar verwacht dat het zo zou lopen.»

HUMO In september 2007 zat ik met jou en je ouders op de bank in je ouderlijke huis. Je moeder verklapte toen voor het eerst dat je als kind een Club-supporter was, waarna je pa opbiechtte dat je ’t van hem had. Je zit bij de club van je hart nu.

Vossen (lacht) «Mijn papa en mijn nonkel waren Club-supporters, dat klopt. Van hen hebben mijn neef en ik het meegekregen. We hebben thuis allebei nog een Club-truitje liggen met ‘Vossen’ en het nummer 9 op de rug, van toen we een jaar of 10 waren. Papa heeft het onlangs toevallig teruggevonden in een kast. Ik moet er wel meteen bij vertellen: zodra ik op mijn 11de naar de jeugd van Genk trok, is het helemaal gedraaid. Ik ben toen absoluut een groot Genk-supporter geworden.»

'De eerste dag bij Brugge zat ik met Michel Preud'homme samen. 'Jij bent een moeilijk geval,' zei hij.'

HUMO Je vader, die zelf zes seizoenen in de eerste klasse voetbalde, zei in hetzelfde interview: ‘Telkens als het Genk – Club Brugge was en Club scoorde, moest ik me inhouden om niet op te springen.’

Vossen (lacht) «Heeft hij dat echt gezegd? Da’s een beetje overdreven. Hij zat thuis echt niet met een blauw-zwarte sjaal voor de televisie. Ik vind ‘supporter’ zelfs een te groot woord: laten we het erop houden dat we veel sympathie hadden voor Club. Club Brugge, dat was: vol ervoor gaan, veel mentaliteit. Daar hield hij van. Ook voor mij is het de basis van alles. Daarom ook zijn Club en ik zo’n goeie match.»

HUMO Hij zei ook…

Vossen (lacht) «Hij heeft zo te horen véél gezegd die keer.»

HUMO …dat hij als 17-jarige speler bij Club Luik zijn eerste uitwedstrijd speelde tegen Club Brugge en toen erg onder de indruk raakte van de Britse sfeer in het stadion.

Vossen «Dat heeft hij me vaak verteld, ja. Dat moment heeft echt iets met hem gedaan. Als jonge snaak op Jan Breydel komen spelen, of als ploeg tout court: da’s niet makkelijk. Ik weet uit ervaring hoe snel je door het Brugse publiek geïntimideerd raakt.

»Ik heb mijn vader niet vaak zien spelen. Alleen op het eind nog even in provinciale. Hij was een karakterspeler, technisch niet de meest verfijnde voetballer. Iemand die je – zo laat ik me toch vertellen – als je hem voorbij was, nog twee keer tegenkwam voor je de achterlijn haalde. Hij stond linksachter, en na negentig minuten was het gras aan zijn kant helemaal weg.»

HUMO Zeven jaar geleden speelde je al een seizoen in Brugge, maar dan voor Cercle. Hein Vanhaezebrouck, toen de nieuwe coach van Genk, zag het niet in jou: hij vond je een speler voor de tweede klasse.

Vossen «Dat heeft hij toen tegen nogal wat mensen gezegd: dat ik het niveau van eerste klasse niet aankon. Oké, da’s zijn mening.»

'Ik stap niet elke wedstrijd het veld op met de gedachte: 'Hopelijk is de bondscoach er!' Maar mocht het er ooit nog van komen: des te beter'

HUMO Ben je er ooit met hem op teruggekomen?

Vossen «Nee. Hij zal ook nooit zeggen dat hij zich heeft vergist. Nu, ik was toen ook gewoon een andere speler, dat zal Hein wel kunnen beamen. En ik ben niet rancuneus: hij is een goede trainer, dat heeft hij ondertussen genoeg bewezen. Dus ik bekijk het positief: ook uit die moeilijke periode ben ik sterker teruggekomen.»

HUMO Dat ene jaar bij Cercle was wel cruciaal. Had je je daar niet herpakt, dan moest je waarschijnlijk een job zoeken en op een lager niveau gaan voetballen.

Vossen «Als ik het ergens goed heb, wil ik er niet gauw weg. Ik ben nogal standvastig. Bij Genk was ik uit de jeugd in de A-kern gekomen, ik had het er helemaal naar mijn zin. Tot ik op de bank verzeilde. Papa vreesde dat ik in de vergeetput zou belanden en dat het dan snel berg-af kon gaan. Hij heeft toen echt op me moeten inpraten: ‘Je móét dit doen om je carrière te redden.’ Soms vertelt hij er nog over: dat hij me maar twee of drie keer in mijn leven heeft zien huilen. Die avond was er één van. Het was mijn droom om door te breken bij Genk, en die droom moest en zou ik waarmaken. Cercle paste niet in die droom. Achteraf bekeken is het een hele goeie stap gebleken. Het seizoen erna ben ik bij Genk niet meer uit de ploeg gegaan en zijn we – onder Frank Vercauteren – kampioen geworden.»


Een stuk karton

HUMO Zit het buitenland nog in je hoofd?

Vossen «Het is absoluut niet mijn ambitie om over twee, drie jaar weer in het buitenland te zitten. Maar je kunt het ook niet uitsluiten. We hebben twee hectische jaren achter de rug, met telkens een transfer op de laatste dag van de zomertransferperiode. We hebben de optelsom eens gemaakt: in die twee jaar zijn we twáálf keer verhuisd. Nu we ons eindelijk ergens thuis voelen, is er geen reden om snel weer te vertrekken. Alles komt wat tot rust nu. Ik ben supergelukkig: dat mag wel even zo blijven. Na Genk heb ik een stuk zekerheid opgegeven voor avontuur. Dat zal ik niet zo gauw meer doen.»

HUMO En de Rode Duivels?

Vossen «Het zou niet goed zijn daar nog veel over na te denken. Ik stel vast dat ik de beste Belg ben in de topschutterslijst, maar ik stap niet elke wedstrijd het veld op met de gedachte: ‘Hopelijk is de bondscoach er!’ Mocht het er ooit nog van komen: des te beter. Maar ik lig er niet van te dromen. Kijk naar de andere spitsen: die spelen allemaal op een hoger niveau dan ik. Ik mag en kan niet de pretentie hebben om te zeggen: ‘Daar hoor ik bij.’

»Mijn keuze voor Club Brugge is niet ingegeven door de nationale ploeg. Ik wilde weer plezier hebben in het leven en het voetbal. Ik ben enorm blij dat ik mijn foute keuze voor Burnley zo snel heb kunnen rechtzetten. Voor hetzelfde geld had ik er een jaar op de bank gezeten. Dat had mijn toekomst kunnen hypothekeren.»

HUMO Na de niet-selectie voor het WK 2014 in Brazilië zat je wel diep.

Vossen «Ik was ontgoocheld, ja. Ik had toen echt wel de ambitie om mee te gaan. Het had ook niet veel gescheeld. Maar zelfs onder Marc Wilmots heb ik nooit een echte kwalificatiewedstrijd gespeeld. Eigenlijk heb ik vooral onder Leekens mijn wedstrijden gespeeld. Om als speler uit de Belgische competitie in aanmerking te komen, moet je ’t al erg goed doen, en het draaide niet bij Genk.»

'De laatste wedstrijd met Middelsbrough was er één voor 90.000 man in een uitverkocht Wembley. Dan heb je van iets geproefd'

HUMO Je speelde er – tegen wil en dank toen nog – als diepe spits omdat alle aanvallers die Genk voor die positie aantrok, faalden. Dat verweet je de club ook: je vond dat je je zo niet in de beste omstandigheden aan de bondscoach kon laten zien.

Vossen «Wellicht heb ik dat in een vlaag van ontgoocheling gezegd. Uiteindelijk begint het altijd bij jezelf: ik had het gewoon beter moeten doen, zelfs als diepe spits. Op dat punt verwijt ik Genk niets, al zijn er wel dingen gebeurd waar ik me nog altijd vragen bij stel. Ik vind het ook nog altijd erg dat onze relatie zo vertroebeld is. Hopelijk komt dat vroeg of laat in orde.»

HUMO Hoe heb je het EK in Frankrijk beleefd?

Vossen «Heel passief. Ik ben niet iemand die thuis voor tv naar voetbal gaat liggen kijken. Na zo’n lang seizoen ben je blij dat je eens iets anders kunt doen. Allee, ik toch: ik heb het af en toe nodig de knop helemaal om te draaien. Uiteraard hoopte ik dat ze zover mogelijk zouden geraken, maar als je er zelf niet bij bent, voelt het toch heel anders. Ik stipte de wedstrijden niet aan in m’n agenda, maar als ik thuis was, keek ik wel.»

HUMO Je vrouw was hoogzwanger in die periode. Begin augustus beviel ze van jullie dochter, Alixe.

Vossen «Ik heb altijd een jonge papa willen zijn. Er is nog een heel leven na het voetbal, en dan is het leuk als je zelf nog jong en mobiel bent om van je kinderen te genieten. Ze is nu vijf maanden, voor een papa begint het nu pas leuk te worden. Als je gek doet, begint ze te lachen. De eerste maanden overheerst toch vooral de verzorging. Redelijk vermoeiend. Maar ik moet mijn vrouw bedanken: zij heeft zich hele nachten opgeofferd. Ik ben iemand die veel slaap nodig heeft.»

HUMO Iemand met een ochtendhumeur bovendien.

Vossen (lacht) «Dat ochtend-humeur is nu wel weg: als ik ’s ochtends m’n dochter zie, ben ik op slag goedgehumeurd. Ik probeer mijn vrouw zoveel mogelijk te helpen, maar er zijn momenten dat ik gewoon mijn bed in moet om fysiek en mentaal fris te blijven. Vroeger durfden mijn middagdutjes soms drie of vier uur te duren: dat is wel minder nu.»

'Na Genk heb ik een stuk zekerheid opgegeven voor avontuur. Dat zal ik niet zo gauw meer doen.'

HUMO Alixe is geboren op de verjaardag van je vader.

Vossen «En mijn hond op de verjaardag van mijn mama! Puur toeval allemaal (lacht).»

HUMO Wat voor vader wil je zijn?

Vossen «Als ik de papa kan zijn die mijn vader voor mij is geweest, zal ik heel tevreden zijn. De normen en waarden die ik heb meegekregen – respect hebben voor alles en iedereen – wil ik heel graag aan Alixe doorgeven.»

HUMO Je vader heeft je altijd dicht op de huid gezeten.

Vossen «Zeker op voetbalvlak. Nooit heeft hij me na een wedstrijd gezegd dat ik goed had gespeeld. Ik herinner me een wedstrijd waarin ik zes keer had gescoord en één kans gemist. We stappen in de auto: ‘En, die kans? Wat deed je daar?’ ‘Ik heb wél zes keer gescoord,’ antwoordde ik. ‘Maakt niet uit: wat deed je bij die kans?’ Daar stopte het gesprek. Ik kreeg niet eens een proficiat voor die zes doelpunten. Dat was niet altijd leuk, maar achteraf bekeken heb ik er wel het karakter door gekweekt om kritisch te zijn voor mezelf. Mocht hij hebben gezien dat ik het er moeilijk mee had, zou hij het zeker anders hebben gedaan. Maar ik pikte het op: ik probeerde de volgende keer beter te doen zodat hij niets aan te merken zou hebben. Maar hij vond altijd iets.»

HUMO ‘Mijn kind, schoon kind’ was aan hem niet besteed.

Vossen «Absoluut niet. Hij heeft ook nooit gedacht dat ik het ver zou schoppen. Pas toen ik ook bij de beloften redelijk veel scoorde, is hij beginnen te denken: ‘Misschien zit er iets in.’ Tot dan was hij er elk jaar van overtuigd dat het mijn laatste bij Genk zou worden. Daarom ook vonden mijn ouders de school zo belangrijk, en terecht: van mijn lichting in Genk ben ik de enige die in eerste klasse voetbalt. Er waren erbij die stukken beter waren dan ik. Maar dan zie je: het moet ook goed zitten in het hoofd. Volgens mij is dat zelfs belangrijker dan dat je goed kunt voetballen.»

HUMO Zoek je nog altijd oogcontact met je ouders in het stadion?

Vossen «Ja. Zodra we het veld opkomen voor de opwarming. Ik weet altijd waar ze zitten. Op verplaatsing is het iets lastiger, maar dan staan ze allebei zo enthousiast te zwaaien dat ik er onmogelijk naast kan kijken.»

'Ik vind het nog altijd erg dat mijn relatie met Genk zo vertroebeld is. Hopelijk komt dat vroeg of laat in orde'

HUMO Kom je nog vaak bij hen thuis?

Vossen «In een vrij weekend durven we soms nog naar Limburg te rijden. Maar ’t is een hele verhuis ondertussen, met een dochter en een grote hond. Tegen dat je dan alles hebt ingeladen… Voor veel jonge koppels is het een grote hulp als de ouders dichtbij wonen, op dat vlak is het voor ons behelpen. Dat maakt het weleens hectisch, maar dat nemen we er graag bij. Audry werkt in Leuven: da’s een heel eind, maar gelukkig kan ze haar uren kiezen. Dan is het aan mij om te babysitten. Audry brengt Alixe na de training naar de club en rijdt door naar Leuven. Ik rijd dan met haar naar huis.

»We wonen in Duinbergen, in een huisje dat we helemaal hebben verbouwd. Daardoor heeft het nog lang geduurd voor we erin konden. We zaten eerst op hotel, dan in een huis, en tenslotte twee keer op appartement. Telkens voor een paar maanden, tot ons huis klaar was. Ondertussen was Audry hoogzwanger. We hadden geen zetel of tv, en het bijgebouwde stuk was nog helemaal open. Daar hadden ze een stuk karton tegen gezet. Zo zaten we daar, in een leeg huis: Audry met haar dikke buik en ik ernaast op de grond (lacht). Stress tot en met. Gelukkig is Alixe tien dagen te laat geboren. Misschien had ze ’t wel door en is ze daarom langer blijven zitten. Het zou anders héél hectisch zijn geworden.

»Nu, ’t is allemaal goed gekomen. We wonen op een dikke vijf minuten wandelen van het strand. Niets zo leuk als even uitwaaien op een vrije middag. Dat doe ik vaak, met de hond. Soms pakken we Alixe ook al mee, als er niet te veel wind staat. Die momenten, met ons vieren op het strand: ik kan daar enorm van genieten. Ook daaraan merk ik dat ik ouder word (lacht).»

HUMO Straks word je nog één van die eindeloze stoet voetballers die na een carrière bij Club Brugge niet meer weg willen uit West-Vlaanderen.

Vossen «Wie weet (lacht). Ik heb het er met Audry al over gehad. Maar het heeft weinig zin daar nu al veel over na te denken. Ik ben te jong om al aan stoppen te denken, of aan wat ik na mijn carrière ga doen. Maar de kans dat we blijven plakken, bestaat. We zijn hier heel gelukkig en als mijn dochter straks naar school begint te gaan, wordt het ook weer lastiger om nog ergens anders naartoe te verhuizen. Maar goed: je weet nooit waar je carrière je nog brengt.»

HUMO Vrouw, kindje, hond, zee. Een domweg gelukkige voetballer, als het ware, zonder tattoos of gekke kapsels bovendien.

Vossen «Ik heb er nu even geen gel in gedaan: dat is al redelijk zot (lacht).»

Meer over

Reageren op een artikel, uw mening ventileren of een verhelderend inzicht delen met de wereld

Ga naar Open Venster

Op alle artikelen, foto's en video's op humo.be rust auteursrecht. Deeplinken kan, maar dan zonder dat onze content in een nieuw frame op uw website verschijnt. Graag enkel de titel van onze website en de titel van het artikel vermelden in de link. Indien u teksten, foto's of video's op een andere manier wenst over te nemen, mail dan naar redactie@humo.be.
DPG Media nv – Mediaplein 1, 2018 Antwerpen – RPR Antwerpen nr. 0432.306.234