null Beeld

Dood op krediet: de biecht van een huurmoordenaar

'Mijn leven is mislukt,' zei huurmoordenaar Guy Carels (51) toen hij enkele weken geleden in Humo uit de biecht klapte. Carels deed toen uitvoerig uit de doeken hoe hij op 11 maart 1981 de 60-jarige Armand Van Royen doodschoot met acht kogels uit zijn punt 22 long rifle. Nu is hij dood. Niet door zelfmoord, maar door een hartaderbreuk.

'Mijn leven is mislukt'

(Humo 3514, 8 januari 2008)

'Wat hier gebeurd is, verwondert mij eigenlijk niet.' Zo zegt een buurvrouw van de 60-jarige Armand Van Royen, die donderdagmorgen vermoord werd aangetroffen in zijn statige herenhuis 'La Dyle', Koningin Astridlaan 12, te Leuven. Van Royen werd doodgeschoten terwijl hij naar de televisie keek.'


(Het Laatste Nieuws, 13 maart 1981)


Guy Carels herinnert zich 11 maart 1981: het is de dag dat hij Armand Van Royen doodschoot met acht kogels uit zijn punt 22 long rifle.

In de literatuur heet zo'n wapen erg licht te zijn. 'Vooral gebruikt voor de jacht op klein ongedierte als muizen en ratten.' Carels weet wel beter. De kogels zijn licht, ja. Maar: gevaarlijk.


Carels « Een .22 is dodelijk tot op vijftienhonderd meter. Oorlogswapens van tegenwoordig zijn ook maar 7,42 mm. Hoe kleiner de kogels, hoe zuiverder. Als je kan schieten, tenminste. En dat kón ik.»

Zijn herinnering aan de moord is niet zo scherp als je zou denken. Hij nam destijds grote dosissen valium. En dan dronk hij. 'Niet veel, maar een paar pinten en een paar dosissen valium, en je slaat tilt.' Hij woonde boven een café - 'De Kastanje'. Hij hoefde de trap maar af om zichzelf een pint te tappen.

Hij herinnert zich vooral dat hij die avond in de gang stond bij Van Royen, het wapen in de hand.


Carels «Ik heb zeker een kwartier in die gang gestaan. Uiteindelijk ben ik toch de woonkamer binnengestapt. Ik dacht: ik ben hier nu toch. Ik rekende er niet op dat ik aangevallen zou worden. Ik ben binnengestapt, ik heb gevraagd waar het geld was, en toen is hij rechtgesprongen. Ik was banger dan hij, denk ik. Hij is rond de tafel gelopen om me aan te vallen. Maar: een halfautomaat vuurt elke keer als je zo doet (maakt trekkerbeweging met vinger). Ik kòn tamelijk goed schieten, en zo'n groot doelwit als een mens die op je afkomt: dat kàn je bijna niet missen.»

Toch hebben nog drie kogels gemist.

'Ik had serieus de trac.'

Hij weet niet meer of de veiligheidspal van zijn wapen al afstond toen hij de kamer binnenstapte. Het doet er ook niet toe: zo'n veiligheidspal is maar een knopje, dat is maar indrukken en je bent schietensklaar.

In het onderzoek staat dat op Van Royens borst een voetafdruk is gevonden: vermoedelijk omdat de moordenaar zijn slachtoffer met de voet had omgerold. Carels weet het niet meer. Volgens hem is hij gewoon gaan lopen. Het wapen heeft hij in de Vaart gegooid.

undefined

De Negus

Aanvankelijk lijkt het de perfecte moord. Speurders staan voor een raadsel. Niemand van de bewoners van residentie La Dyle - vijf studenten en een gezin - heeft wat gehoord van de schermutseling. Carels is niet verbaasd. Hij klapt in zijn handen: klap! Klap! Klap! Zoveel lawaai maakt een punt 22, meer niet. Dat wist hij van zijn oefenensessies op schietschijven.


Carels «Ik kocht altijd de stilste munitie als ik ging schieten. Om de buren niet te storen.»

Kandidaat-daders hebben de onderzoekers genoeg: Van Royen wordt in Leuven universeel gehaat - door de huurders van zijn zestig 'onfrisse kamers' zoals ze in de krant heten, door zijn familie, door zowat iedereen die met hem in aanraking kwam.

Zijn bijnaam in Leuven is 'de Negus', schrijft een krant, 'vanwege zijn betweterigheid.' Mensen die hem tegenkomen, steken liever de straat over dan zijn pad te moeten kruisen. 'Vijanden had Van Royen bij de vleet, terwijl zijn vriendenkring praktisch onbestaande was'. Hij heeft een 'opdringerig en agressief karakter', en staat erom bekend dat hij conflicten op de spits drijft. Hij is ex-rijkswachter en dreigt bij het minste meningsverschil dat hij naar de politie of de rijkswacht zal stappen. Hij gaat zijn huurders ook fysiek te lijf als er onenigheid is over geld, 'tenminste als hij denkt hen de baas te kunnen.' Daarover verwondert Carels zich nog altijd: de felheid van Van Royen.


Carels «Zou jij iemand aanvliegen die in je woonkamer staat met een geweer en geld eist? Hij is uit zijn zetel gekomen, en is dan nog helemaal rond de tafel gelopen om mij aan te vallen. Een normale mens doet dat toch niet?»

Maar ondanks de veelheid aan verdachten, raken de speurders geen stap vooruit in hun onderzoek. Yvonne Smets, de weduwe Van Royen, wordt opgepakt op de dag van de begrafenis van haar man, maar moet na 67 dagen weer vrijgelaten worden wegens gebrek aan bewijs. Een huurder die ruzie had met Van Royen, blijkt over een sluitend alibi te beschikken. En al die tijd zit Carels in Leuvense cafés uit te bazuinen dat hìj Van Royen heeft vermoord.


Carels «Ik moet het zeker tegen honderd mensen verteld hebben. Niemand geloofde mij. 'Drink nog iets, Guy.'»

undefined

Eenzaam en verlaten

Carels is 24 jaar in 1981, en op de dool. Ex-bakkersjongen. Ex-dakloze. Ex-psychiatrisch patiënt. Ex-gedetineerde. Ex-verslaafde. Ex-afgekickte verslaafde. Ex-taxichauffeur.

In 1978 was hij het slachtoffer van een verkeersongeval dat aan twee mensen het leven kostte. Hij zelf werd zwaar verbrand in het aangezicht. In de zomer vragen mensen hem tot op de dag van vandaag of hij een blauw oog heeft. Het is geen blauw oog, maar zijn huid, die, onder een schijnbaar volmaakt geheelde oppervlakte, blijvende littekens vertoont.

Guy Carels is 24 jaar en ex-slachtoffer. Van zijn jeugd herinnert hij zich vooral afranselingen van zijn vader. Zijn vroegste herinnering: een pak slaag toen hij vier of vijf jaar was. Hij weet nog altijd niet waarom. Nee, hij heeft het nooit gevraagd aan zijn vader.


Carels «Zo is het mijn hele leven geweest. Ik weet niet waarom. Mijn vader was werfleider in Kinshasa: hij was de baas op verschillende grote werven. Fabrieksgebouwen en zo. Hij verdiende goed zijn kost. Hij heeft me ooit zijn loonbriefje laten zien, om te stoefen: honderdduizend frank per maand. Zelfs nu is dat nog veel geld, laat staan in de jaren zeventig. Ik heb nog nooit zoveel geld gehad in mijn leven. Hij had zichzelf opgewerkt: hij was op zijn veertien, vijftien gaan werken in de bouw. Daarna is hij voor zichzelf begonnen.»


HUMO Waarom was je vader zo gewelddadig? Lag dat aan het milieu waarin hij werkte?

Carels «Nee. Met de andere kinderen was hij zo niet: alleen met mìj. Op mijn proces heeft er een psychiater getuigd dat ik een ongewenst kind was. Meer heb ik er niet over gehoord. Ik heb er ook nooit naar gevraagd.

»Toen we in Congo woonden, hadden we een Duitse scheper. Zelfs dié is ooit tussenbeide tussengekomen toen ik weer eens slaag kreeg. Mijn vader stond klaar, zò (heft arm boven het hoofd). De hond is naar zijn arm gesprongen. Hij heeft niet eens gebeten: hij is gewoon met zijn gewicht aan de arm van mijn vader gaan hangen. Een paar dagen later hebben ze het beest in de jungle achtergelaten.»


HUMO Ging je naar school?

Carels «Je weet hoe pubers zijn: omdat het zo slecht ging thuis, was school de enige plek waar ik een beetje kon rebelleren. Dacht ik.

»Ze hebben me laten weten dat ik niet meer moest komen. Daarna heb ik thuis gezeten, mijn vader geholpen. Zodra hij wist dat ik kon autorijden - nadat ik zìjn auto had gepikt - moest ik rondrijden voor hem.

»Toen ik achttien was, zijn mijn ouders een tijd terug naar België gekomen. Ze huurden voor mij een kamer in Zaventem. Na een maand zijn ze weer vertrokken naar Afrika: trek je plan.

» Ik werkte bij een bakker, en ik deed dat graag. Het was vroeg opstaan, om een uur of vier 's ochtends. Acht kilometer met de fiets naar het werk, acht kilometer terug. Maar de dag dat mijn ouders weer naar Afrika vertrokken - 2 mei '75 - heb ik een klap gekregen. Ik ben gewoon niet meer gaan werken. Ik voelde me verlaten.»

Meer over

Reageren op een artikel, uw mening ventileren of een verhelderend inzicht delen met de wereld

Ga naar Open Venster

Op alle artikelen, foto's en video's op humo.be rust auteursrecht. Deeplinken kan, maar dan zonder dat onze content in een nieuw frame op uw website verschijnt. Graag enkel de titel van onze website en de titel van het artikel vermelden in de link. Indien u teksten, foto's of video's op een andere manier wenst over te nemen, mail dan naar redactie@humo.be.
DPG Media nv – Mediaplein 1, 2018 Antwerpen – RPR Antwerpen nr. 0432.306.234