Dood van een 'non': aan tafel met Joëlle Milquet

'Voor wie zou u stemmen als u niet voor een partijgenoot of uzelf mocht stemmen?', vroegen we voor de verkiezingen aan Yves Leterme. 'Doe mij maar Joëlle Milquet: om haar mooie ogen!', antwoordde de kandidaat-premier.

Benieuwd of hij dat vandaag nog zou zeggen na vijf weken onderhandelen met 'Madame Non', zoals de Vlaamse media haar wat denigrerend hebben genoemd. Milquet ziet dat anders: ze heeft een haarscherpe visie op wat ze wil en wat niet, en blijkbaar hadden al die mannelijke onderhandelaars van rooms-blauw het daar bijzonder moeilijk mee. En u, Vlaemsche lezer? Leest en oordeelt zelve!

- U ziet er prima uit, mevrouw Milquet. Een mens zou bijna denken dat u net terug bent uit vakantie.

JOËLLE MILQUET (lacht) « 't Is waar: sinds de koning weer met zijn consultaties begonnen is, voelt het aan alsof ik vakantie heb. Ik heb van de gelegenheid gebruikgemaakt om mijn hele huis van boven tot onder op te ruimen. Als ik dat tussen mijn andere bezigheden door moet doen is dat een afgrijselijk werk, maar nu... Zalig! Het was al van voor de verkiezingen geleden dat ik mijn bureau nog eens opgeruimd had. Ik heb er een televisie geïnstalleerd en ik heb naar een reportage over Lady Di zitten kijken: de ideale manier om de voorbije drie maanden even helemaal te vergeten (lacht). En ik heb kanaries gekocht, dat ook.

» In alle ernst: ik heb vier fantastische dagen beleefd waarin ik me eindelijk eens met mezelf en met mijn kinderen kon bezighouden.»

- Want u wist niet meer wat dat was?

<MILQUET> « We hebben een verschrikkelijk jaar achter de rug, met twee uiterst zware verkiezingscampagnes: dat betekent vijftien uur per dag werken, ook in de weekends. Ik ben dan nog eens schepen in Brussel, da's ook veel werk. De federale verkiezingscampagne was buitengewoon veeleisend; daarna zijn we - zonder rustpauze! - met de informateur gaan praten; daarna met Dehaene; en daarna kwamen die moeilijke onderhandelingen, in een zeer moeilijke sfeer dan nog... Ik was nooit voor middernacht thuis. En allemaal tijdens de zomervakantie: ik had geen seconde tijd voor mijn gezin.

» En toen werden de onderhandelingen opeens stopgezet. Wat ik overigens nooit gewild heb: als sommigen een ietsje meer redelijkheid aan de dag hadden gelegd, was Leterme nu nog formateur. Maar kom, zo kreeg iedereen de kans om de draad van het normale leven weer min of meer op te pikken. Naar de GB gaan om de lege ijskast te vullen, eens iets doen met de kinderen, het nieuwe schooljaar voorbereiden... En ondertussen natuurlijk wel blijven werken, maar dan maar tien uur per dag - een luxe!»

Meer over

Reageren op een artikel, uw mening ventileren of een verhelderend inzicht delen met de wereld

Ga naar Open Venster

Op alle verhalen van de Humo rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar redactie@humo.be.
DPG Media nv – Mediaplein 1, 2018 Antwerpen – RPR Antwerpen nr. 0432.306.234