Dossier Stalking: Goedele Liekens, Laura Lynn, Véronique De Kock, Peter Verhelst, Michel Follet, Herman De Croo en Axel Daeseleire getuigen

Zeven bekende Vlamingen getuigen over hoe een stalker hun leven overhoophaalde. BV, wie wil het nog zijn?

'Een stalker is zoals een terrorist: hij nestelt zich op een degoutante manier tussen je oren'


GOEDELE LIEKENS: ‘Liggen gluren op de buik in de tuin’

Het televisiefragment dateert uit 1998, maar staat nog steeds op ons netvlies gebrand. In haar talkshow heeft Goedele Liekens (54) het over een nieuw fenomeen dat is overgewaaid uit Hollywood: stalking. Op het einde van de uitzending kijkt ze plots in de cameralens en richt ze zich, met trillende stem, tot haar eigen stalker: ‘Ik weet dat u zit te kijken en u weet dat ik u bedoel. Wilt u me vanaf nu met rust laten?’

GOEDELE LIEKENS «Ik had mijn stalker een paar jaar eerder op een receptie ontmoet. Een dertiger met een doktersdiploma. Op het eerste gezicht merkte ik niks verkeerds aan hem, tot hij me begon te schrijven. Niet zomaar een briefje: in mijn brievenbus zat een blocnote, volgekrabbeld met liefdesverklaringen. Hij zag me als de moeder van zijn kinderen. Dan schrik je wel even.»

HUMO Komt zo’n gedrag niet vaker voor bij fans die hun idool bewonderen?

LIEKENS «Een stalker is geen bewonderaar. Een bewonderaar accepteert het dat je niet op zijn avances ingaat, een stalker niet. Die beschouwt je onmiddellijk als zijn bezit. Dat had ik in het begin niet door, dus diende ik hem van antwoord. ‘Sorry, maar ik voel me niet geroepen om de moeder van je kinderen te zijn.’ Daar had hij geen oren naar. Meer nog, hij werd kwaad. Een stalker balanceert altijd tussen liefde en haat. Dat zag je ook in de brieven: het ene moment was ik de liefste prinses, een pagina verder het goorste kutwijf ooit. ‘Als ik je nog één keer in dat café zie, sleur ik je naar buiten, want ik kan niet toestaan hoe je je daar gedraagt,’ schreef hij.

»Mijn stalker wierp zich op als mijn grote redder. Hij had het constant over ‘wij’ en ‘ons’. ‘We zullen later in dat dorp wonen, we kopen die auto, we maken samen nog twee kinderen.’ Als hij kwaad werd, moest ik dat in het grotere ‘we’-plaatje zien: ‘We zijn al zo lang aan het bouwen aan onze toekomst en jij beantwoordt mijn brieven niet. Je begrijpt toch dat ik boos ben? Ik kan zo’n gedrag van mijn partner niet tolereren.’ ‘Hé?’ dacht ik. ‘Ik heb je nog maar één keer gezien.’

»Toen ik hem begon te negeren, werd hij nog agressiever. Dat boezemde me angst in. Ik voelde dat ik assertief moest zijn, maar ook niet té, omdat hij anders te kwaad zou worden. Dat is een dunne koord om op te balanceren.»

HUMO Wanneer begon het fout te lopen?

LIEKENS «Op een dag had hij het in een brief over ‘dat mooie blauwe jurkje dat dinsdag aan de wasdraad hing’. Hij vond dat niet bij me passen en wou dat ik er niet meer mee op tv zou verschijnen. Dan sla je op tilt omdat je weet dat hij op zijn buik tussen de struiken in je tuin heeft gelegen. Als die controle zo dichtbij komt, dan voel je je ook fysiek bedreigd. Daarom heb ik een omheining rond mijn woning laten plaatsen.»

HUMO Heb je de politie gebeld?

LIEKENS (schiet in de lach) «Ja. Ik had hun gevraagd om het discreet aan te pakken omdat ik hem niet onnodig kwaad wilde maken. En wat deden ze? Ze belden die kerel meteen op. Het laatste wat ze moesten doen, natuurlijk. Daarna was ik pas écht doodsbang.»

HUMO Wat moet je dan wel doen? Je partner erop afsturen?

LIEKENS «Neen, want een stalker hecht daar geen belang aan. Hij is de man van je leven, niet die onnozelaar die toevallig in je huis woont. Dan krijg je dezelfde reactie als toen de politie hem belde. ‘Goedele, moet je nu eens wat weten? De politie zit achter ons aan. We moeten vluchten! Iemand heeft het slecht voor met ons.’ Er is maar één remedie voor zulke mensen: in therapie gaan mét medicatie.»

HUMO Hoe is het gestopt?

LIEKENS «Dat weet ik niet. Die uitzending, waarop hij trouwens nooit heeft gereageerd, kreeg veel media-aandacht. Werd hij daardoor wat voorzichtiger? Uiteindelijk is het uitgedoofd. Misschien is hij verhuisd, of leeft hij niet meer.»

HUMO Zou je het achteraf bekeken anders hebben aangepakt?

LIEKENS «Ik had in het begin assertiever moeten reageren. Maar ja, wij Vlaamse meisjes zijn zo niet opgevoed. Als een man vraagt om iets met je te gaan eten, zeg je niet in zijn gezicht: ‘Ik heb geen zin.’ Je blijft beleefd en verzint een excuus. Zo geef je zulke mannen valse hoop. Maar als je wél duidelijk bent, riskeer je dat ze agressief worden. (Stil) Dat bipolaire vind ik eng aan stalkers: hoe ze in één seconde kunnen veranderen van poeslief in agressief.»

HUMO Je bent psychologe. Hoe schat je de psyche van een stalker in en hoe kun je er het best mee omgaan?

LIEKENS «Het is belangrijk dat je snel beseft dat een stalker geen fan is. Ik heb nog steeds een bewonderaar die briefjes in mijn bus steekt, daar zit niks kwaadaardigs achter. Ik heb zelfs met die mens te doen, de eenzaamheid druipt ervan af. Een echte stalker is controlerend, veeleisend, agressief. Ze leven in hun eigen fantasiewereld en vertonen psychotisch gedrag. Ze hebben het waanbeeld dat ze een relatie met je hebben.

»Mijn stalker dacht zelfs dat ik op televisie met hem communiceerde. Als ik mijn hand op het scherm bewoog, was ik naar hem aan het wuiven. ‘Leuk dat je met dat gebaar aan mijn verjaardag dacht,’ schreef hij.»


LAURA LYNN: ‘Hij vond dat hij recht had op één nummertje... Met mij’

Zo’n twintig jaar later is het fenomeen nog steeds alomtegenwoordig. De lijst met gestalkte vrouwelijke BV’s is eindeloos. Schlagerzangeres Laura Lynn (41) zag haar stalker dit jaar tot 9 maanden effectieve celstraf veroordeeld worden.

LAURA LYNN «Hij leek aanvankelijk een normale fan. Een dertiger die voor het podium stond mee te zingen en te dansen. We raakten na een optreden aan de praat, hij beweerde zelf zanger te zijn. Niet veel later begon hij sms’en naar mijn moeder te sturen. Mijn nummer had hij niet, maar ik vermoed dat hij écht dacht dat zijn sms’en bij mij terechtkwamen. Hij was duidelijk verliefd op mij. Hij wou met me afspreken. Anders zou hij alles aan mijn vriend vertellen.»

HUMO Wat bedoelde hij met ‘alles’?

LYNN «Hij insinueerde dat ik achter de rug van Matthias een affaire had. ‘Momenteel is Laura in de muziekstudio met een man aan het vrijen,’ sms’te hij naar Matthias. ‘Dat is vreemd, want ze ligt nu naast me in bed,’ antwoordde mijn vriend. Maar dat schrikte hem niet af. Hij bleef Matthias en mijn moeder lastigvallen met sms’en. Dat ik zonder onderbroek op het podium stond, dat ik me liet betalen voor seks, dat hij naar de pers zou stappen om mijn affaires te onthullen, enzovoort. Tot soms wel negentig sms’jes per dag. Toen we zeiden dat het moest stoppen, stelde hij een deal voor aan Matthias: ‘Laat me één keer seks hebben met Laura en dan stop ik.’ In zijn verbeelding had ik affaires met tientallen mannen, dus vond hij dat hij ook wel recht had op een nummertje.»

HUMO Ik veronderstel dat de deal niet is doorgegaan?

LYNN (lacht) «Neen, we zijn naar de politie gegaan. Ik vond dat een moeilijke stap, omdat hij niet altijd een stalker was. Nadat hij grove sms’jes had gestuurd, excuseerde hij zich steeds. Dan bespeelde hij de gevoelige snaar. Hij zei dat Matthias en ik zo’n mooi koppel waren en dat hij ons kindje cadeautjes zou geven. Toch was naar de politie stappen de juiste beslissing. De man had al een gerechtelijk verleden, voor stalking en zedenfeiten. Nu horen we niks meer van hem, wellicht omdat hij in de cel zit.»

'Mijn stalkster haalde het slechtste in me naar boven: ik werd écht moordlustig'


Véronique De Kock: ‘Vunzige praat in het midden van de nacht’

Ex-Miss België en presentatrice Véronique De Kock (40) werd door meer dan één stalker lastiggevallen.

Véronique DE KOCK «Enkele jaren geleden had ik last van een jonge kerel met een ongezonde aandacht voor mij. Hij belde me altijd op mijn gsm. ‘Hey Véroniqueske, hoe is ’t, schatteke?’ zei hij, waarna hij vunzige praat verkocht. Ik hing altijd snel op, maar de telefoontjes bleven komen. Zelfs in het midden van de nacht – om gek van te worden. In het begin was ik niet bang, het was gewoon vervelend. Tot ik op een dag voor een rood licht op de Antwerpse leien stond. Ik had net een cola in mijn handen, toen de telefoon ging. ‘Smaakt uw cola?’ vroeg hij. Toen werd ik echt bang. Ik had geen seconde gemoedsrust meer.»

HUMO Hoe heb je de situatie opgelost?

DE KOCK «Ik heb hem bij de politie aangegeven. Die kon zijn oproepen traceren. Bleek dat hij telkens vanuit een telefooncel op de Rooseveltplaats belde. Daar hebben ze hem opgepakt. Hij werd veroordeeld en heeft zes maanden celstraf gekregen. Daarna liet hij me met rust.

»Ik heb er ook één gehad die elke dag een roos voor mijn deur legde. Eerst vond ik het nog charmant. Tot ik hoorde dat hij in een instelling zat. Elke dag ontsnapte hij tijdens zijn middagpauze om me een roos te bezorgen. Dan denk je: ‘Wat moet ik doen als zo iemand ooit voor me staat?’»

HUMO Hem voor een kopje koffie uitnodigen en een job als tuinier aanbieden?

DE KOCK «Zwans niet, hè! Voor hetzelfde geld draait zo’n gast door als hij je ontmoet. Vergeet niet dat hij elke dag over mijn hek klauterde. Uiteindelijk hebben agenten hem aan mijn voordeur gesnapt. Hij had de roos nog in zijn handen. Ze hebben hem verbaal aangepakt en dat was blijkbaar voldoende. Daarna heb ik geen rozen meer gezien.»

HUMO Welk advies kun jij als ervaringsdeskundige geven aan BV’s die gestalkt worden?

DE KOCK «Negeren en vooral niet in dialoog gaan. Hang op en bel de politie.»


PETER VERHELST: ‘Meester, mag ik uw slaaf zijn?’

Je hoeft niet continu op televisie of in de boekjes te verschijnen om een stalker aan je been te hebben. Een goed boek schrijven kan al voldoende zijn voor een rondje ongewenste idolatrie. Dat ondervond auteur Peter Verhelst (55) toen hij in 2000 met zijn boek ‘Tongkat’ de Gouden Uil won.

PETER VERHELST «Het begon met een vreemd telefoontje van een man. ‘Meester, mag ik uw slaaf zijn?’ vroeg hij. Ik had niemand nodig om in mijn tuin te werken en had ook al een vaatwasmachine, dus ging ik niet op zijn aanbod in. ‘Dat is iemand die zich interessant wil maken,’ dacht ik en ik verwachtte dat het daarbij zou blijven. Maar hij belde terug en kreeg mijn vrouw aan de lijn. Hij vroeg haar hoe het voelde om een penis in haar aars te voelen. Dan wordt het ineens minder leuk. Een paar weken later had ik een lezing. Na de voorstelling stond er iemand uit het publiek op. Een schimmige figuur. Hij stond half voorovergebogen, zoals Sméagol uit ‘Lord of the Rings’. Hij droeg identiek dezelfde kleren als ik: creepy. ‘Meester, mag ik uw slaaf zijn?’ riep hij voor een volle zaal. Je denkt dat zulke situaties enkel in films voorkomen. Als je het anderen hoort vertellen, schiet je in de lach, maar niet als je het zelf meemaakt: ik werd witheet van woede. Ik ben toen ongelofelijk uitgevlogen. Maar hoe luider ik naar hem riep, hoe meer hij leek te genieten. Hij stapte met een raar lachje op zijn gezicht steeds verder achteruit. Hij was niet geïntimideerd, dit was wat hij wilde: vernederd worden voor een volle zaal. Ik bezorgde hem de avond van zijn leven.»

HUMO Stopte het daarna?

VERHELST «Neen. De apotheose was een telefoon naar mijn vrouw. Aan zijn ademhaling te horen, was hij bezig met onzedige handelingen. Ik kreeg zin om op zijn gezicht te slaan. Maar het werd nog erger. Een paar dagen later zaten mijn vrouw en ik in de wagen. Plots kregen we telefoon. ‘Je weet toch waar je zoon is?’ zei een stem. We zijn toen tegen 160 kilometer per uur naar zijn school gereden en als twee gekken de klas binnengestormd. Ik zie nog steeds het stomverbaasde gezicht van onze kleine. Op dat moment was ik er helemaal klaar mee: ik wilde die kerel met een bazooka afknallen.»

HUMO Heb je contact opgenomen met de politie?

VERHELST «Neen. De leraars op de school hielden een oogje in het zeil. Ik had ook weinig bewijzen. De feiten zijn nooit zo erg geweest dat er vieze dingen in de brievenbus werden gedropt. Maar hoe dan ook, als ze je kinderen erbij betrekken, wordt het ranzig. Al ben ik er niet zeker van of het dezelfde dader was als ‘de slaafman’. Veel vreemde zaken kwamen toen samen. Misschien had het te maken met het winnen van de Gouden Uil. Als je succes hebt en in het nieuws komt, wekt dat blijkbaar rare reacties op. Tom Lanoye heeft het ook meegemaakt, Paul Mennes had zelfs een stalker die voor zijn deur kwam liggen. Ik besloot toen om mezelf voor de buitenwereld als een Jan Lul te gaan voorstellen. In het eerstvolgende interview, met Humo geloof ik, antwoordde ik bewust low profile op de vragen. De tactiek werkte, daarna ben ik nooit meer lastiggevallen.»


Michel Follet: ‘Asperges voor de hele familie’

Voormalig radiopresentator Michel Follet (57) besloot van de nood een deugd te maken en bracht in 2001 een boek uit over zijn stalkster. In ‘Oogcontact’ beschreef hij zijn ervaringen met Maria, een vrouw van middelbare leeftijd die hem vijf jaar onophoudelijk stalkte.

MICHEL FOLLET «Als radiostem bij het toenmalige Donna kwam ik rechtstreeks de huiskamer binnen. Die dame voelde zich door mij aangesproken. Ze stuurde me briefjes om me te bedanken. Ik stond erop om luisteraars altijd een kaartje terug te sturen. Zo ontstond bij haar het vermoeden dat ik meer dan een normale sympathie voor haar koesterde. Ze werd aangemoedigd om me te blijven schrijven. Haar briefjes werden ellenlange faxen met poëtische liefdesverklaringen.»

HUMO Had je toen al door dat het een stalkster was?

FOLLET«De signalen werden me pas later duidelijk. Een stalker probeert een reactie uit te lokken. Maria liet haar sleutels en portefeuille in mijn brievenbus achter zodat ik ze zou terugbrengen. Zo kon ze met mij in contact komen. Eigenlijk was ze een lieve stalkster, een soort weldoenster. Ze stuurde me cadeautjes: zo lagen er soms kilo’s asperges voor mijn deur. Heel mijn familie kon er weken van eten. Ze stuurde me ook voortdurend zakjes M&M’s. In het begin had ik het niet door, maar die verwezen naar Michel en Maria. Ze infiltreerde ook in mijn kennissenkring. Ze stuurde geschenken en verjaardagskaartjes naar mijn nichtjes, die ze van haar noch pluim kende.»

HUMO Wanneer werd het vervelend?

FOLLET «Toen ze overal begon op te duiken. Als ik naar de bioscoop ging, zat ze een paar rijen achter me. Stond ik in de supermarkt, dan zag ik ze naar me turen tussen de winkelrekken. Ze hield me in de gaten. Dat vond ik eng. Op een dag zat ik met een twintigtal vrienden in een kermistent. Toen de ober met de drank kwam, wees hij naar een hoekje in de zaal. ‘De drankjes werden betaald door die gulle dame.’ Geloof me, als al je vrienden het glas heffen naar je stalkster, zit je te sterven op je stoel. Ze begon zich ook dingen in te beelden. Dat ik enkel voor haar radio maakte en verborgen boodschappen naar haar stuurde. Op den duur durfde ik geen platen meer te draaien waarin ‘Maria’ voorkwam – en dat zijn er nogal wat. Kortom, ze nestelde zich tussen mijn oren. Ik werd paranoïde. Als ik in mijn auto stapte, dacht ik dat ze mijn achteruitkijkspiegels had verzet.»

HUMO Heb je maatregelen genomen?

FOLLET «Ik wilde haar doen geloven dat ik was verhuisd. Ik veranderde de naam op mijn deurbel en hing lakens over de meubels. Het haalde niks uit. Toen er een paar dagen later een nieuwe wagen voor de deur stond, feliciteerde ze me met de aankoop. De politie heb ik niet gebeld. Ik kon haar weinig verwijten, behalve dat ze af en toe opdook en me cadeautjes gaf. Er zat geen kwaad in haar. Ze benaderde me niet, ze hield me in de gaten. Ik wilde het oplossen met mijn boek. Door haar gedrag neer te schrijven, hoopte ik dat ze tot inzicht zou komen. De slotscène in het boek, de apotheose na vijf jaar stalking, is het betere Hitchcock-werk. ‘Ik ben in jouw buurt komen wonen om elkaar nog vaker te zien, hier zijn de sleutels van mijn huis,’ zei ze, nadat ik al jaren had gesmeekt om me met rust te laten. Eén keer heb ik haar gebeld om naar haar beweegredenen te vragen. Ze vertelde me dat ik tijdens haar huwelijksreis in Indonesië aan haar was verschenen. Ze dacht dat ik ‘de ware’ was en heeft daar ter plekke haar huwelijk opgeblazen. Er zullen dus wel amoureuze gevoelens hebben gespeeld.»

HUMO Hoe reageerde ze op je boek?

FOLLET «Niet positief. Ze heeft naar mijn bazen geschreven dat het boek vol met leugens stond en dat ik haar fiets had gestolen. Maar het had wel effect: ze is gestopt. Tot het een paar maanden later opnieuw begon. De laatste stuiptrekkingen dateren al van een paar jaar geleden. Misschien omdat ik niet meer op de radio te horen ben. Bekend zijn werkt voor veel mensen erotiserend. Als die bekendheid afneemt, worden stalkers niet meer geprikkeld.

»Maria was trouwens ook dol op andere BV’s. Ik weet nog dat ze me cadeautjes gaf die ik aan Rob Vanoudenhoven moest bezorgen.»

HUMO Heeft deze affaire je veranderd?

FOLLET «Absoluut. Ik ben voorzichtiger geworden. Vroeger was ik iemand die nogal snel vriendschappen sloot. Nu kijk ik uit met iemand die snel familiair doet of me benadert. Soit, ik hoop uit de grond van mijn hart dat Maria het nu goed stelt. Volgens mij was ze een eenzame vrouw die gezelschap zocht.»


Herman De Croo: ‘Het begon faxen te regenen’

Ook politici zijn in trek op de stalkersmarkt. Drie jaar lang bedreigde een 48-jarige Antwerpenaar burgemeester Bart De Wever via Facebook en sms’en met de dood. Nadat hij ook Wouter Beke en Kris Peeters had lastiggevallen, en had gezworen dat hij het Gravensteen en het koninklijk paleis in brand zou steken, werd de man geïnterneerd. Hetzelfde lot viel een 62-jarige vrouw te beurt die staatssecretaris Theo Francken drie jaar lang had gestalkt. Ze wilde de nieuwe Vlaamse minister-president worden en zette haar sollicitatie kracht bij met anonieme telefoontjes, tot maar liefst 250 oproepen per dag. En vorige week raakte bekend dat Herman De Croo (80) tot duizenden faxen per jaar ontving van een 59-jarige vrouw uit Gent.

HERMAN DE CROO «Ik doe nog aan politiek dienstbetoon en ontving de mindervalide dame een paar keer op mijn zitdagen. Kort na haar eerste bezoek, zo’n vijf jaar geleden, begon ze me de ene fax na de andere te sturen. Nogal filosofisch van aard: over de toekomst en de verbetering van deze wereld. Maar niks schunnigs, dus heb ik geen klacht ingediend tegen haar. Blijkbaar hebben anderen dat nu wel gedaan. Maar voor wat papierkosten ga ik geen schadevergoeding eisen.»

HUMO Vind je dit stalking?

DE CROO «Niet in de negatieve zin. Die vrouw heeft niks te kwader trouw gedaan. Maar de laatste twee jaar is het hier wel faxen beginnen te regenen. Mijn medewerkers hebben ze een jaar lang bijgehouden en kwamen aan een stapel van anderhalve meter papier! Het moeten er meer dan tienduizend geweest zijn. Een hele nacht stond dat toestel te piepen. Soms kwamen er tien pagina’s in één keer uit – vol met futuristische tekeningen over geesten en andere bizarre dingen. Normaal krijgt iedereen een antwoord, maar als ze je tien pagina’s marsmannetjes sturen, is dat wat moeilijk.»

HUMO Let je nu beter op om iemand zomaar je fax- of mailadres te geven?

DE CROO «Ik beantwoord gemiddeld nog steeds vijfhonderd mails per week, vaak ook van mensen die ik niet ken. Ik stel wel twee voorwaarden: ze moeten een echte naam én hun adres achterlaten. Geen jojo3@hotmail.com of andere onzin. Ik wil weten met wie ik te maken heb. Onderschat nooit hoeveel zotten er rondlopen.»

HUMO Is mevrouw gestopt met faxen?

DE CROO «Neen, ik heb er de voorbije dagen nog een paar gekregen. Naar verluidt overweegt men een internering. Misschien stopt het dan.»

'Als al je vrienden het glas heffen naar je stalkster, zit je te sterven op je stoel'


AXEL DAESELEIRE: ‘De advocaat van mijn stalker stuurde mij aanmaningen op’

Niet iedereen is in staat om luchtig over zijn stalker te praten. Koen Wauters weigert al jaren elk gesprek over Sidi. In het midden van de jaren 90 maakte die dame het leven van de zanger tot een hel. De Nederlandse, die dacht dat alle Clouseau-nummers over haar gingen, achtervolgde hem vier jaar lang. Ze brak vier keer bij hem in en verscheen zelfs in zijn badkamer. Ook Axel Daeseleire (48) is niet meteen happig om het over zijn stalkster te hebben. ‘Ik word er écht niet graag aan herinnerd,’ zegt hij meermaals. In 2000 kwam de acteur in het vizier van ene Viviana. Zonder dat hij er erg in had, raakte hij verstrikt in het web dat ze subtiel voor hem had gesponnen.

AXEL DAESELEIRE «Ik ontmoette haar op de tram. Ze herkende mij en sprak me aan. Ze gaf zich uit als regisseur en wilde een toneelstuk en verfilming met me maken. Haar verhaal klonk geloofwaardig: ze had het over teksten van Paul Auster en subsidies die ze had aangevraagd bij Sundance (een Amerikaanse organisatie die filmmakers steunt, red.). We wisselden telefoonnummers uit en een paar dagen later ging ik koffie met haar drinken. Niks wees erop dat ze andere bedoelingen had dan professionele, dus volgden er snel nog een paar afspraakjes.»

HUMO Wanneer rook je onraad?

DAESELEIRE «Ze stuurde me al snel een cadeautje: de verzamelde werken van Shakespeare. En na een volgende afspraak kreeg ik een sms die naar mijn gevoel iets te familiair was: ‘Zo blij je nog eens te zien. Kusjes, kusjes, kusjes.’ Al kreeg ik pas argwaan toen de frequentie van de sms’jes toenam en ze boos werd als ik niet onmiddellijk reageerde. Over het toneelstuk werd met geen woord meer gerept, het enige wat ze wou, was mijn aandacht. Ze bestookte me met berichten. Ik had ondertussen ontdekt dat ze ook collega’s van me op een dwingende manier had benaderd.»

HUMO Heb je toen meteen met haar gebroken?

DAESELEIRE «Ik heb haar een paar maanden laten doen, tot ze om de haverklap aan mijn deur stond. Toen heb ik haar met aandrang gevraagd om uit mijn leven te verdwijnen. Helaas werd het alleen maar erger. Ze begon me in haar sms’en fysiek te bedreigen. (Zwijgt even) Man, ik vind het vreselijk om er opnieuw over te praten. Om een reactie bij mij uit te lokken, veranderde ze haar toon constant. Van poeslieve en seksueel geladen berichten tot agressieve en gemene taal. Ik wil niet citeren, maar het was op het psychopathische af. Alle registers werden opengetrokken om me uit mijn kot te lokken.»

HUMO Goedele Liekens vertelde dat stalkers in wij-termen denken. Zag ze jou ook als haar partner?

DAESELEIRE «Dat denk ik wel. Ze was maniakaal geobsedeerd en probeerde me constant te manipuleren. Ze kende geen scrupules. Toen mijn goede vriend Donald Madder in 2001 stierf, wierp ze zich op als troostende schouder. Toen ik daar niet op reageerde, vertelde ze gemene dingen over hem om me te kwetsen. Ze misbruikte mijn rouw om aandacht te krijgen. Dat is onder de gordel van de ziel.»

HUMO Haar obsessie moet groot geweest zijn. Zo las ik dat ze op straat een agente aanviel omdat ze – onterecht – dacht dat zij een vriendin was van je.

DAESELEIRE «Dat was ik al vergeten. Het zit allemaal zo ver weg. En gelukkig maar. »Ik herinner me wel dat ik aangetekende brieven van haar advocaat kreeg waarin stond dat ik haar cadeaus op een onrechtmatige manier in bezit had gekregen. De omgekeerde wereld: ze dreigde ermee om mij voor de rechtbank te dagen. Toen heb ik beslist de politie in te schakelen. Die hebben een pv opgemaakt op basis van de sms’jes die ze me had gestuurd. De geschenken heb ik teruggegeven – al had ik meer zin om ze in de fik te steken. Gelukkig werd mijn klacht ernstig genomen. In tegenstelling tot een paar jaar daarvoor was er toen gelukkig wel een wet om stalkers te veroordelen. Na haar veroordeling stopte het. Blijkbaar hadden het contactverbod en de voorwaardelijke celstraf indruk op haar gemaakt.»

HUMO In de rechtbank heb je ook een morele schadevergoeding gevraagd.

DAESELEIRE «Haar gedrag heeft me gesloopt. Per dag kreeg ik van haar dertig telefoontjes en tot zeventig sms’en. Ik werd knettergek. Ik repeteerde toen voor een productie in het Toneelhuis en kon mijn hoofd er niet bij houden. Bij elke sms dacht ik: ‘Daar heb je ze weer.’»

HUMO Waarom veranderde je niet van telefoonnummer?

DAESELEIRE «Moest ik me dan aan haar aanpassen? Dat is hetzelfde als naar een ander land verhuizen omdat hier terreuraanslagen plaatsvinden. Want dat was het: terreur. Een stalker sluipt niet alleen in je privéleven binnen, maar gaat ook tussen je oren zitten. Op een agressieve en degoutante manier – zoals ook een terrorist te werk gaat. Je mag dat niet onderschatten. De straf die ze heeft gekregen, is niks vergeleken met wat ze mij heeft aangedaan.»

HUMO Heeft het je omgang met mensen veranderd?

DAESELEIRE «Die vrouw heeft mijn persoonlijkheid niet veranderd, maar op het hoogtepunt van de stalking haalde ze wel het slechtste in me naar boven. Gevoelens waarvan ik niet wist dat ze in me zaten: ik werd écht moordlustig. Toen ik haar eens voor mijn deur aantrof, had ik het geluk twee vrienden bij me te hebben, anders had ik haar iets aangedaan. Dat is net het gevaar aan stalking: ze krijgen je zo buiten zinnen, dat je jezelf niet meer in de hand hebt. »

HUMO Klopt het dat je in therapie bent gegaan om de stalking te verwerken?

DAESELEIRE «Therapie is een groot woord, ik ben gewoon met iemand gaan praten. Ik kon de woede die in mij huisde niet meer alleen de baas. Na twee à drie gesprekken kon ik weer verder. Vergeet niet dat ik door een zware periode was gegaan. Door die stalking kon ik het verlies van mijn beste vriend niet op een normale manier verwerken.»

HUMO Had je het anders moeten aanpakken?

DAESELEIRE «Ik heb het te ver laten komen. Mocht ik nu twee dagen na elkaar dertig sms’en krijgen, dan zou ik meteen naar de politie stappen. Gelukkig is dat – hout vasthouden – niet meer voorgevallen.»

Meer over

Reageren op een artikel, uw mening ventileren of een verhelderend inzicht delen met de wereld

Ga naar Open Venster

Op alle artikelen, foto's en video's op humo.be rust auteursrecht. Deeplinken kan, maar dan zonder dat onze content in een nieuw frame op uw website verschijnt. Graag enkel de titel van onze website en de titel van het artikel vermelden in de link. Indien u teksten, foto's of video's op een andere manier wenst over te nemen, mail dan naar redactie@humo.be.
DPG Media nv – Mediaplein 1, 2018 Antwerpen – RPR Antwerpen nr. 0432.306.234