Dossier Zelfdoding: Elke dag stappen zes Belgen uit het leven

In Vlaanderen stappen elke dag drie mensen uit het leven. Op jaarbasis maakt dat vijftien op honderdduizend inwoners, ofwel vijftig procent meer dan het Europese gemiddelde. Op zoek naar het verhaal achter de cijfers praat Humo deze en volgende week met mannen en vrouwen die met suïcidegedachten rondlopen, en met nabestaanden van zij die de daad bij de gedachte voegden. 'Ik voel me niet welkom op aarde.'

Een fragment uit 'Dossier Zelfdoding':

Cheyenne: 'Fatale liefde'

Cheyenne zit op me te wachten in een café niet ver van het Koninklijk Museum voor Schone Kunsten in Antwerpen. Ze is vierendertig en heeft expressieve, met kohl aangezette ogen. Nerveus trekt ze aan een sigaret. 'Mannen,' zegt ze. 'Het zijn de mannen die me de dood injagen.'

Cheyenne «Ik was zestien en ik had verkering met Hans, de broer van mijn beste vriendin Kaat. Een grote, knappe kerel die net aan zijn studie rechten begonnen was. We zijn niet lang samen geweest - twee maanden, schat ik - maar ik was gek op hem. Op een zaterdagavond, tijdens een afspraakje, heeft hij me gedumpt.

»Hij glimlachte flauw en schoof een bierviltje in mijn richting waarop hij had geschreven: 'Ik moet je laten gaan.' Even later stond hij al met een ander te flirten. Ik was totaal van de kaart en begon me lazarus te drinken - dan móést hij me wel naar huis brengen. Ik ben de hele zondag niet meer uit mijn bed gekomen.

»Toen mijn moeder me 's maandags wekte om naar school te gaan, trok ik de deken over mijn hoofd. Ik wilde alleen maar slapen. 's Avonds kwam Kaat langs. 'Er komt wel weer een andere jongen,' zei ze. Nu zie ik dat wel in, maar toen wilde ik alleen Hans.

»Ik hield sowieso van dat hele gezin: hij en Kaat hadden gezellige ouders, ik voelde me daar thuis. Mijn ouders waren ook best aardig, maar bij ons was het altijd zo stil - ik was enig kind.

»Ik ga enorm op in mijn emoties: als ik blij ben, ben ik megablij; als ik me ongelukkig voel, ga ik door de hel. Destijds kon ik me niet voorstellen dat mijn verdriet om Hans ooit minder zou worden. Op een ochtend, mijn moeder was net naar haar werk vertrokken, zocht ik in haar nachtkastje naar haar kalmeringspillen - Seresta was het merk. Toen heb ik er een paar geslikt.

»Van zo'n kleine dosis ga je niet dood, maar ik moet er vreselijk uitgezien hebben, want mijn vader schrok zich rot toen hij om vier uur 's middags thuiskwam. Hij vond het doosje naast mijn bed en begon in paniek te roepen. Maar hij kreeg me niet wakker en heeft me meteen naar het ziekenhuis gebracht.

»De arts wilde weten hoeveel pillen ik had geslikt en hoe laat, maar ik was te verdwaasd om een zinnig antwoord te geven. Hij heeft dan mijn maag laten leegpompen: géén prettige ervaring.»

HUMO Wilde je echt dood, of was het een kreet om hulp?

Cheyenne «Ik wilde niet dood. Ik wilde gewoon nergens meer aan denken.

»In het ziekenhuis is Kaat me komen opzoeken, en zelfs Hans is langsgekomen. Dat was vrij gênant: ik had geen behoefte aan zijn medelijden, ik wilde dat hij van me hield. Ik had geen moment gedacht dat ik hem terug kon winnen door die pillen te slikken. Hij had bloemen voor me meegenomen, maar die heeft mijn moeder weggegooid zodra hij weg was.»

HUMO Hoe reageerden je ouders toen de eerste schok voorbij was?

Cheyenne «Ze zeiden het niet, maar ik voelde dat ze boos op me waren en me oneindig stom vonden. Toen ik weer thuis was, waren ze strenger dan vroeger. Mijn sigaretten verdwenen, ik mocht niet meer gaan dansen en niet meer omgaan met jongens.

»Die aanpak zal nu wel niet meer aangeraden worden, maar voor mij werkte het. Ik gaf dat natuurlijk niet toe, maar het gaf me een veilig gevoel dat zij de touwtjes in handen namen.

»Onze huisarts kwam langs en schreef me - o ironie -Seresta voor, om wat minder emotioneel te zijn. Dat medicijn maakte me duizelig, en meer dan eens ben ik op school met mijn hoofd op de lessenaar in slaap gevallen. De bijwerkingen zijn stilaan afgenomen, maar we zijn nu achttien jaar later en ik ben er serieus aan verslaafd.

»Mijn ouders hebben me ook een tijd naar een psychiater gestuurd, maar daar had ik niets aan. Het was een baardige kerel van een jaar of vijftig. Hij zei nooit iets, en op den duur wist ik zelf ook niet meer wat gezegd.»

De ZelfmoordlijnUp & Downs vzw
Dossier Zelfdoding (vervolg)

HUMO Je hebt er sindsdien nog twee keer een eind aan willen maken.

Cheyenne «Sinds mijn zestiende was ik nooit meer echt gelukkig geworden - telkens weer begon ik iets met mannen die niet goed voor me waren, telkens weer zocht ik situaties op waarin ik gekwetst kon worden.

»Op mijn achtentwintigste had ik een relatie met Xavier, een apotheker. Hij vond me aardig, had graag seks met me, maar hij kon niet echt voor me kiezen. Ik wilde samenwonen, droomde van trouwen en kinderen krijgen. Hij niet. En toch bleef ik bij hem.

»Op een avond kon ik na een ruzie de slaap niet vatten. Ik ben de trap afgelopen en beneden de apotheek binnengegaan - de deur stond altijd open. Zeker een halfuur heb ik daar gestaan, starend naar de laden en kasten vol pillen. Het zou me vast gelukt zijn om een dodelijke cocktail te maken, maar iets hield me tegen. Ik denk dat ik besefte dat het dit keer écht bingo zou zijn.»

HUMO Vorige maand was opnieuw bijna zover.

Cheyenne «'t Is moeilijk om daarover te praten...

»Een paar jaar geleden ben ik zwanger geraakt van Xavier - het werd een zoontje, Robin - maar hij had geen zin in het vaderschap en wilde me niet meer zien. Daar zat ik dan, alleen met mijn kind... Maar af en toe ging ik naar een aardige psychologe, en zij hielp me om mijn problemen te relativeren: ik kwam er altijd opgepept weer buiten.

»In de lente van 2009 heb ik Frank ontmoet. Het type snelle gast, weet je wel: alle vrouwen vallen voor hem. We werden verliefd en we hebben negen maanden afwisselend in zijn en mijn appartement gewoond.

»We zouden trouwen, maar hij kreeg last van bindingsangst en de datum werd meermaals verzet. Begin dit jaar begon ik te vermoeden dat de liefde van zijn kant minder werd, en op een avond eind februari heeft hij me verlaten.

»Een uur nadat hij vertrokken was, stond ik nog steeds in het donker door het raam te staren, in de hoop dat hij terug zou komen. Ik dacht ook de hele de tijd dat ik de deurbel hoorde en ging een paar keer kijken - tevergeefs, natuurlijk. Robin lag te slapen, en ik ben als verlamd naast zijn bed op de grond gaan liggen. Ik wilde niet huilen, want dat zou betekenen dat ik alle hoop liet varen en Franks vertrek definitief was.

»Vier weken geleden stuurde hij een keurige, aardig bedoelde afscheidsbrief. Toen ben ik door het lint gegaan. Ik was niet meer in staat om voor Robin te zorgen - laat staan voor mezelf - en mijn ouders hebben ons opgevangen.

»Elke dag lag ik urenlang in bed. Mijn moeder probeerde me moed in te spreken, maar het was alsof ze achter glas zat. Ik bleef me alleen voelen.»

HUMO Heb je je psychologe niet om hulp gevraagd?

Cheyenne «Ik was gestopt met mijn bezoeken aan haar omdat het zo goed ging met Frank. Het was me ook te duur geworden - elke keer moest ik vijfenveertig euro op tafel leggen.

»Deze keer had ik het gevoel dat niemand me kon helpen. Na een paar dagen bij mijn ouders ben ik naar huis gekomen en heb ik een flink aantal van Franks slaappillen geslikt. Als ik ze binnen had kunnen houden, was ik allicht gestorven. Maar mijn maag kon er niet tegen en ik heb alles uitgekotst.»

HUMO Ben je opgelucht?

Cheyenne «Wat wil je dat ik daarop zeg? Het leven is verdomd grauw. Maar 't is waar: eigenlijk ben ik opgelucht. Ik blijf geloven dat er ergens een fijne man rondloopt die écht van me kan houden.

»Mijn moeder is razend op me. Ze vindt dat ik me onverantwoordelijk heb gedragen: 'Nu je een kind hebt is je leven niet meer alleen van jou,' zegt ze. Ze heeft gelijk, natuurlijk. Maar soms is de pijn zo groot dat je de rest vergeet.»


Meer info

Centrum ter Preventie van Zelfdoding: preventiezelfdoding.be

De Zelfmoordlijn: 02/649.95.55

Ups & Downs: upsendowns.be

U leest het volledige artikel op dinsdag 14 september in Humo 3654/37.

Meer over

Reageren op een artikel, uw mening ventileren of een verhelderend inzicht delen met de wereld

Ga naar Open Venster

Op alle artikelen, foto's en video's op humo.be rust auteursrecht. Deeplinken kan, maar dan zonder dat onze content in een nieuw frame op uw website verschijnt. Graag enkel de titel van onze website en de titel van het artikel vermelden in de link. Indien u teksten, foto's of video's op een andere manier wenst over te nemen, mail dan naar redactie@humo.be.
DPG Media nv – Mediaplein 1, 2018 Antwerpen – RPR Antwerpen nr. 0432.306.234