null Beeld

Dour 2016: Review van Mac DeMarco

Zijn gitaargepingel voelt aan alsof onze trommelvliezen worden gekieteld met een veertje en met zijn psychedelische droogkloterij zou Mac DeMarco perfect een rol kunnen spelen in het aankomende seizoen van de serie 'Twin Peaks'.

Oscar Bouwhuis

Er is geen artikel over Mac DeMarco te vinden waar de term 'slacker rock' niet ettelijke malen valt. Dat heeft niets maken met zijn arbeidsethos - de man lost geregeld nieuwe worpen - maar refereert eerder aan het karakter en uiterlijk van de goedaardige dorpszot: het t-shirt in de stonewashed broek gecombineerd met een lullig petje en zijn schaapachtige grijns die de spleet tussen zijn voortanden toont waar makkelijk twee fietsen tussen kunnen worden gestald. Het label Stonerrock dan misschien? Helaas refereert die term in de rockencyclopedie al aan de muziek die bands als Kyuss maken. Ook zou het eerder betrekking hebben op het vrolijke doffe tweedehands flanel dragende publiek dat stoned als een garnaal mellow grinnikt om elke frats die de Canadees uithaalt, in plaats van op Mac die - zijn algehele houding doet anders vermoeden - naar eigen zeggen het spul nooit aangeraakt heeft. Enfin, laten we dan maar de term gebruiken die Mac zelf gebruikt voor zijn wijsjes: Jizz Jazz.

Het komische gezelschap (Andy, Joey, Jonny en Rory) dat stuk voor stuk balanceert tussen hillbilly, Williamsburg-hipster en figurant uit een jaren negentig sitcom, betreedt volledig relaxed het podium. Met een sereniteit die alleen kan worden bereikt door het jarenlang bestuderen van het boeddhisme nemen ze één voor één plek achter hun instrumenten. 'It's the first time I play here. It's nice to see so many people', zegt Mac met een schaapachtige grijns. Het publiek reageert enthousiast met: 'Dourreuuh!', wat voor nieuwkomers als iets negatiefs in de oren kan klinken Het schaap kijkt bedenkelijk de zaal in, haalt zijn schouders op, zegt grinnikend: 'allriiight' en begint met het volgende Lo-Fi diamantje over mislukte liefde en andere struikelpartijen dat klinkt als de atmosferische soundtrack van onscherpe beelden van een familievakantie die zijn opgenomen op een 'Kodak super 8'-filmrolletje.

De show: een hybride acrobatenact waar grappen, grollen, mooie wijsjes en andere flierefluiterij tentoon worden gespreid. Een muzikaal intermezzo van een kwartier lang Heavy Metal shredden met de gitaar op het achterhoofd om vervolgens weer te vervallen in wijsjes die doen denken aan gezellige barbecues waarbij iedereen die er toch niet wilde zijn al vertrokken is. Onbezorgd doet Mac waar hij zin in heeft en dat werkt vanavond perfect met de ondergaande zon op de achtergrond. DeMarco sluit af met 'Together', crowdsurft zich een weg naar de geluidsman, geeft de beste man een smakkerd op zijn mond en rugcrawlt over het publiek terug naar het podium om al jodelend het refrein af te maken.


Het moment

Slapstick: Mac laat zijn plectrum vallen en doet er 15 seconden over om het ding op te rapen terwijl de rest van de band doorspeelt en hem uitlacht.

Leedvermaak: Rory de bassist, die overigens een jurk draagt, moet van Mac crowdsurfen en wordt daarbij ettelijke malen door het publiek in z'n ballen geknepen.

Erotiek: Mac die met een gitaar achter z'n hoofd met de andere bandleden speeksel uitwisselt.


Quote

Jonny: 'I think someone just said: you can pee on my boobs'

Meer over

Reageren op een artikel, uw mening ventileren of een verhelderend inzicht delen met de wereld

Ga naar Open Venster

Op alle artikelen, foto's en video's op humo.be rust auteursrecht. Deeplinken kan, maar dan zonder dat onze content in een nieuw frame op uw website verschijnt. Graag enkel de titel van onze website en de titel van het artikel vermelden in de link. Indien u teksten, foto's of video's op een andere manier wenst over te nemen, mail dan naar redactie@humo.be.
DPG Media nv – Mediaplein 1, 2018 Antwerpen – RPR Antwerpen nr. 0432.306.234