null Beeld

Dour, dag drie: het verslag van Onze Man

En toen begon
het te hozen. Slagwinden, regen en modder gingen een coalitie aan op dag drie,
maar Dour liet zich niet kisten en speelde gewoon Woodstockje. Het niet al te
kurkdroge verslag van Onze Man!

Fool's Gold (***)

Wat?

Licht lopende
zomerpop vol hupse weemoed.

Wat vond
Humo?

En plots zaten
we aan de oever van een vergeten meertje, te kijken naar het soezerige
ondergaan van de zon. We likten aan een waterijsje, en riepen een ober voor een
margarita. Yup: Fool's Gold trakteerde op kleurige afro-pop met een weemoedige
twist, en kreeg La Petite Maison dans la Prairie - wat houden wij van die naam
- voorzichtigjes aan het dansen.

De licht lopende
zomerpop van Fool's Gold, opgelucht met blazers en percussie, zweemde af en toe
naar een minder ambitieuze versie van Yeasayer. En 'The Dive', een song vol
hupse weemoed, deed denken aan The Smiths in een vrolijk dagje.

Knopen we een
conclusie bij elkaar: Fool's Gold was à l'aise
genieten - geheel volgens de spirit van Dour, quoi. En goed, de songs waren onderling inwisselbaar. Maar hey, zijn we
dat niet allemaal?

Ondertussen,
ergens anders...

... werd voor de
Main Stage de filtersigaret schromelijk verwaarloosd - er was daar een Bob
Marley-tribute aan de gang, ziet u.

... droeg u
schalks uitgesneden topjes, luchtige shorts, en goedkope zonnebrillen. De
weergoden uitdagen, heet dat.

Saul Williams ****

Wat?

The boy got
saul.

Wat vond
Humo?

Wie ruige hiphop
verwachtte waarin biatches als een dutchie zo snel doorgegeven worden en cops
niet deugen tenzij doorzeefd met hagel, kon beter in z'n campingtentje aan de
bong gaan hangen. Saul Williams deed het zonder blingbling maar met soul,
zonder pauwig testosteron maar met veel bravoure, zonder hitsig 'hands up in
the air'-gejoel maar met ingetogen vakmanschap.

Hij schuifelde
dapper weg van het cliché, en bewees en passant dat hiphop nog lang niet aan
een infuus moet gaan vegeteren: met scheuten rock, electro en soul kookte
Williams een potje waarvan het verrukkelijk snoopen - uhu, truttige woordspelingendag!
- was. Extra eye catcher: zijn zoontje dat het
hele concert lang op het podium alleraardigst stond mee te dansen, en
tientallen meisjes op de eerste rij deed beslissen om 's nachts op de camping
een kind te maken met un black.

Stomp in de maag
van een concert: Saul Williams bewees nog 's dat de liefde altijd per guerilla
komt.

Ondertussen,
ergens anders...

... verbaasde
menig festivalganger zich over het verkleuren van de lucht - van poëtisch
lichtblauw naar romantisch donkerzwart.

13&God ***

Wat?

FC Nerds en de
extraverte vagebond.

Wat vond
Humo?

'Let's fucking party,'
hoorden we. Op een concert van de mannen van The
Notwist, de Duitse electro-nerds die ons negen jaar geleden een zomer lang naar
maar één plaat deden luisteren - hun 'Neon Golden'? Een plaat vol verstilde
melancholie die ons zieltje zowat perforeerde?

Yep, things
have changed
: The Notwist doet het tegenwoordig met
Themselves, een hiphopduo dat met Doseone (nom
de plume
van Adam Drucker) een merkwaardige rapper in de rangen heeft - hij klonk als een
aimabel kwakende eend op goeie pillen, en mende het publiek als een feestgeile
partyhengst. Dat leverde een betoverend spelletje pingpong op tussen de
subtiel-stoeipoezerige electro van The Notwist en de industriële raps van Doseone
- nu eens klonk het resultaat heerlijk trashy,
dan weer opwindend streetwise, soms ook gewoon
ingetogen en ontroerend.

En hey, wij
willen ook zo'n broeksriem als die van Doseone, met een ingebouwd display
waarop voortdurend wereldverbeterende boodschappen (dénken we, 't was niet echt
leesbaar) voorbijflitsen!

Ondertussen,
ergens anders...

... leegde God z'n wc-pot: het begon te hozen, en in een mum van tijd stond de hele wei blank.

Suede ***

Wat?

De ultieme
prentbriefkaart uit de jaren '90, deel twee.

Wat vond
Humo?

Wij hadden érg
uitgekeken naar de dramapop van Suede - getormenteerde glorie uit de jaren '90.
Maar de droom leek te knappen bij een meteorologisch fenomeen: water dat met
bakken uit de lucht viel. Toen Brett Anderson en
co aan hun set begonnen, was de wei voor het podium akelig léég - we telden
niet meer dan honderd man. Poco pijnlijk voor een headliner. Gelukkig groeide
dat kluitje wel aan tijdens het concert. En speelde Anderson alsof hij in een
uitverkocht Wembley stond: de beau van de britpop liet zijn stem galmen en
slepen, gooide zich - in supersexy zwart - in uitdagerige poses, en
dramaqueende zich door een strakke greatest hits-set. 'She' was de
tranentrekkende opener, 'Trash' het bakje troost dat wij gulzig opdronken,
'Filmstar' het rondje opwinding dat ons naar een andere tijd katapulteerde,
'Saturday Night' de getergde sleper, 'Beautiful Ones' de meebrulhit.

Het bleef een
beetje droogneuken - toegegeven, gezien de omstandigheden een lichtjes
ongepaste term - door het gebrek aan publiek, en Pulp was een dag eerder een
pak indrukwekkender, maar toch: Suede sneed een kwart van ons hart.

Ondertussen,
ergens anders...

... was u érg blij
met uw zwembrevet.

Erol Alkan **1/2

Wat?

Ons slaapmutsje.

Wat vond
Humo?

Of we pillen
wilden, vroeg een sympathiek heerschap ons. Nou, wat aspirientjes konden we
best gebruiken, maar die waren net uitverkocht. En zijn overige handelswaar
zouden we niet nodig hebben om onze zorgvuldig ingestudeerde dance moves te testen - een dj-set van Erol Alkan heet een natural high te zijn. Viel toch een tikkeltje tegen: Erol Alkan leek
voornamelijk op automatische piloot te draaien, en de Marquee liet zich
moeilijk veroveren.

Wel leuk, die
slip-slop-slurp-geluidjes van uw bemodderde sneakers op de plankenvloer.

Ondertussen,
ergens anders...

... ging le
tout
Dour de nacht in met een nat
pak. Maar ook met een warm hartje, oh ja. Peace!

Meer over

Reageren op een artikel, uw mening ventileren of een verhelderend inzicht delen met de wereld

Ga naar Open Venster

Op alle artikelen, foto's en video's op humo.be rust auteursrecht. Deeplinken kan, maar dan zonder dat onze content in een nieuw frame op uw website verschijnt. Graag enkel de titel van onze website en de titel van het artikel vermelden in de link. Indien u teksten, foto's of video's op een andere manier wenst over te nemen, mail dan naar redactie@humo.be.
DPG Media nv – Mediaplein 1, 2018 Antwerpen – RPR Antwerpen nr. 0432.306.234