'Down the Road' op Eén

In zestien dagen door zeven landen trekken met een te klein busje en in het gezelschap van zes passagiers met het syndroom van Down. ‘Moeilijk gaat ook’, moet Dieter Coppens gedacht hebben. En dat is ook zo. Het gaat alleen wat moeilijker.

‘Down the Road’ heeft een beetje last van een luizige woordspeling in de titel. Je leest ‘m en je vraagt je af hoe het programma zou heten mocht Dieter op reis gegaan zijn met zes mensen met het syndroom van Asperger. Heeft iemand trouwens nog herinneringen aan ‘The Road Ahead’, een intussen vergeeld reisprogramma vol jongenslol dat Dieter destijds met neef Mathias maakte voor TMF? En nu we toch bezig zijn, heeft iemand eigenlijk nog herinneringen aan TMF? Worden we dan echt oud? Hallo?!

Maar goed, tegenover die wat scheve titel stonden in de eerste aflevering van ‘Down the Road’ wel bootladingen pret. Dat mensen met het syndroom van Down vrolijke televisie opleveren wisten we al, maar we kregen het nog eens op een blaadje: er werd geknuffeld dat het geen aard had, en élke dag was complimentendag. Kevin, één van de reisgenoten van Dieter, was gekomen met een doel: hij zocht een lief en zag er geen graten in dat toe te geven. Nog geen halve aflevering verder leek hij haar al gevonden te hebben in Lore, die evenmin bereid leek tijd te verspillen aan blikken of blozen. ‘Hotel Römantiek’ zou na één aflevering de deuren alweer kunnen sluiten.

Al was het duidelijk niet de bedoeling dat er na de kennismaking enkel maar een plezierreis zou volgen. Zo was er ook een coach opgedaagd voor het vertrek - ‘voor de moeilijke momenten’, zei Dieter. Een goed idee, want nog maar enkele kilometers ver in Nederland werd iedereen al uit het busje gejaagd, in reddingsvest gestoken en een op het eerste gezicht niet helemaal zeewaardig vlot opgejaagd. De eerste opstandjes smeulden. Kevin had z’n twijfels, en ook Hélène zag het nut niet in van een vroege verdrinkingsdood. Slimme meid: een godsgruwelijke hekel aan al wat van ver naar teambuilding ruikt is gewoon een blijk van gezond verstand. Maar, zo had Dieter ons kort daarvoor nog verteld, er zouden niet alleen landsgrenzen overschreden worden: het was ook de bedoeling om te kijken waar de grenzen van zijn zes medereizigers lagen. Zo kwam het dat Hélène, geen fan van water, daarna ook nog eens een boottochtje te verbijten kreeg. De rest werd dan weer gewoon zeeziek.

Tijdens dat rondje dobberen maakte iemand gewag van ‘een uitdaging die aangegaan werd’. Misschien lag het aan ons, maar we dachten voor het eerst in jaren nog eens aan ‘Now or Never’, waarin een destijds aan z’n zonnebril vergroeide Walter Grootaers op het toen nog veelbelovende VT4 ook al een bont allegaartje verstandelijk beperkten tot nare dingen dwong. Alles komt terug, als je maar lang genoeg tv kijkt. Maar waarom moet alles eigenlijk per se een uitdaging zijn vandaag? Kan de reis op zich gewoon niet lollig genoeg zijn? Waarom bij elk reisprogramma absoluut een grens verleggen, en waarom mag niemand nog bang zijn van water als hij of zij daar zin in heeft? Boven jezelf uitstijgen is nobel, maar als mensen met het syndroom van Down al geen vrijgeleide meer krijgen om hun grenzen te bewaken, dan kunnen wij het wel helemaal schudden.

Gelukkig drogen tranen snel in een stevige zeebries, en had de sfeer nooit echt te lijden onder deze of gene angst die de kop opstak. De avonden zijn koud daarbuiten, en ‘Down the Road’ had zich al bij aanvang voorgenomen de rol van televisioneel kersenpittenkussentje te spelen. Een prima vertolking bovendien. Maar soms wilde ‘Down the Road’, misschien uit daadkracht, meer zijn dan een simpel idee. Terwijl simpele ideeën vaak de beste zijn. Vraag maar aan de bedenker van flessenwater.

Meer over

Reageren op een artikel, uw mening ventileren of een verhelderend inzicht delen met de wereld

Ga naar Open Venster

Op alle artikelen, foto's en video's op humo.be rust auteursrecht. Deeplinken kan, maar dan zonder dat onze content in een nieuw frame op uw website verschijnt. Graag enkel de titel van onze website en de titel van het artikel vermelden in de link. Indien u teksten, foto's of video's op een andere manier wenst over te nemen, mail dan naar redactie@humo.be.
DPG Media nv – Mediaplein 1, 2018 Antwerpen – RPR Antwerpen nr. 0432.306.234