'Down the Road' op Eén

Uit teflon opgetrokken onverschilligheid, een tot op de microgram afgestelde meligheidsmeter, zelfs een aangeboren talent voor schokschouderen: ‘Down the Road’ heeft bij het ontroeren nooit enig excuus aanvaard, en dus had het ook in de laatste aflevering van het tweede seizoen weer bewonderenswaardig weinig moeite om sympathiek te zijn.


Herbekijk 'Down the Road' »

Elke reis leidt namelijk naar een bestemming, of toch als het goed zit met de gps, en dus kwamen ook Dieter Coppens en het aparte maar doodnormale reisgezelschap in zijn zog ergens aan in de laatste aflevering: een wildpark, meer bepaald.

Het laatste stukje naar hun verblijfplaats moest te voet afgelegd worden, dwars door het leefgebied van enkele dieren, wat zorgde voor het zoveelste dankbare uitdaginkje waar ‘Down the Road’ vol van zat: uitgelezen kansen voor de reisgezellen om voor de camera, en misschien wel vòòr die camera, binnen alle veiligheid een persoonlijke grens te verleggen.

Maarten, die zichzelf tijdens de Zuid-Afrikaanse reis bevorderd had tot veiligheidscoördinator, had er al snel geen goed deskundig oog in. Collega Yens toonde zich daarentegen zoals wel vaker het avontuurlijke type: ‘Ja, het is gevaarlijk. Maar wél leuk om te doen.’ Ook dat was ‘Down the Road’: je hoorde er meer rake samenvattingen dan in het laatavondnieuws.

Uiteindelijk werd een voorzichtige polonaise ingezet door de steppe, wat een beetje aan een opdracht in ‘De mol’ deed denken. Deels door de locatie, grotendeels omdat de gids halfweg halt hield voor een spelletje impalakeutels spuwen, een tijdverdrijf dat hij met geestdrift demonstreerde aan de groep. Wie zo’n bokkenbolus het verste wist te spuwen, zou van hem een cola krijgen: in Zuid-Afrika moet je als parkopzichter wellicht net iets te vaak instaan voor je eigen vermaak.

Na een afrondende ballonvaart, waarbij ook Dieter Coppens het niet droog hield, ging de rest van de aflevering op aan terugblikken: een afscheid dat misschien iets te lang duurde om mee te gaan, maar dat nooit te melig werd om uit te zitten. Maar het besluit dat je erin las had je tegen dan zelf al getrokken. Namelijk: dat ‘Down the Road’ het soort succes was dat mensen met Down, en Dieter Coppens ook, stilaan aan toe waren, en dat het een zeldzaam voorbeeld was van feelgoodtelevisie waar je je zelfs achteraf nooit bekocht bij voelde.

Meer over

Reageren op een artikel, uw mening ventileren of een verhelderend inzicht delen met de wereld

Ga naar Open Venster

Op alle artikelen, foto's en video's op humo.be rust auteursrecht. Deeplinken kan, maar dan zonder dat onze content in een nieuw frame op uw website verschijnt. Graag enkel de titel van onze website en de titel van het artikel vermelden in de link. Indien u teksten, foto's of video's op een andere manier wenst over te nemen, mail dan naar redactie@humo.be.
DPG Media nv – Mediaplein 1, 2018 Antwerpen – RPR Antwerpen nr. 0432.306.234