null Beeld

Drake - Nothing Was the Same

Een waargebeurde anekdote uit het Los Angeles van 2013: Morrissey werkte afgelopen zomer aan z’n autobiografie in een bungalow in The Sunset Marquis, een roemrucht hotel in West Hollywood. Op een dag, terwijl z’n maatje Chrissie Hynde op bezoek was, stopte er een limousine voor de deur.

Katia Vlerick

Toen de deur openging, gleed Aubrey Drake Graham tevoorschijn, samen met een gevolg bodyguards en fotomodellen dat zelfs die twee larger than life rockiconen op het balkon even boven hun zonnebril deed kijken.

In de VS is Drake – samen met generatiegenoten als Rick Ross en J. Cole – aardig op weg om tot het pantheon van de Kanye’s en Jay-Z’s toe te treden, in Europa is hij lang niet zo bekend. Hij is hier ook geen indielieveling als Kendrick Lamar, om de simpele reden dat hij meer tegen de r&b aanleunt.

Dat daar snel verandering in moge komen: ook wij waren niet bepaald earlyadopters, maar sinds we eind 2011 voor het eerst zijn ‘Take Care’ hoorden, een duet met Rihanna en de meest openrijtende en zalvende liefdespopsong in tijden, zijn we verslaafd aan Drake. En we voorspellen hetzelfde effect op iedere muziekliefhebber die ‘Nothing Was the Same’ in huis haalt – liefst samen met ‘Take Care’, z’n vorige. Met uitzondering misschien van vaders met tienerdochters: vaders kunnen niet meer wat Drake kan, en alle dochters willen Drake.

En Drake krijgt ook alle dochters, en haalt dingen met ze uit waarover geen vader wil horen. Zijn liefdesliedjes zijn nergens zeemzoet, altijd gebroken en geil en ongecensureerd en hard, en maar een enkele keer berouwvol. Uit schoolvoorbeeld ‘Connect’: ‘Isn’t it amazing how you talk all this shit and we still lack communication / How beautiful our kids would be girl, I don’t need convincing /How every conversation starts with ‘this time will be differen’ / Oh, the idea is fun’.

Drake is een betere, want subtielere, rapper dan Kanye en een veel betere zanger (geen AutoTune nodig) dan ongeveer alle rappers. Er lijkt geen producer in hem te schuilen, maar z’n trouwe kompaan Noah ‘40’ Shebib maakt ook van deze plaat een minimalistisch beatpalet met elegante samples: een flardje Whitney Houston in ‘Tuscan Leather’, een beetje Sampha in ‘Too Much’, een stukje Ellie Goulding in ‘Pound Cake/Paris Morton Music 2’ – tracks waarvan een luxueuze treurigheid uitgaat die je rillingen bezorgt. ‘Nothing was the Same’ is een verwende millionaire’s blues, maar wel eentje die weet te raken.

Meer over

Reageren op een artikel, uw mening ventileren of een verhelderend inzicht delen met de wereld

Ga naar Open Venster

Op alle artikelen, foto's en video's op humo.be rust auteursrecht. Deeplinken kan, maar dan zonder dat onze content in een nieuw frame op uw website verschijnt. Graag enkel de titel van onze website en de titel van het artikel vermelden in de link. Indien u teksten, foto's of video's op een andere manier wenst over te nemen, mail dan naar redactie@humo.be.
DPG Media nv – Mediaplein 1, 2018 Antwerpen – RPR Antwerpen nr. 0432.306.234