Deep Purple-drummerIan Paice

‘Drank, drugs, vrouwen, stress: het kan heel snel heel erg misgaan’

Weinig andere harde rockers kunnen het palmares van Deep Purple voorleggen: 'Child in Time', 'Smoke on the Water', 'Black Night', 'Woman from Tokyo', 'Strange Kind of Woman', 'Hush'... Stuk voor stuk zijn het klassiekers in het genre, en het is niet overdreven te stellen dat vrijwel alle metalbands die na Deep Purple kwamen op één of andere manier schatplichtig zijn aan de legendarische Britse band. Van acht (!) verschillende line-ups is drummer Ian Paice (72) de enige overlever die er vanaf het prille begin bij was. Zijn geheim? 'Ik ga naar de studio, speel mijn drumpartijen in en dan ben ik weg.'

Ian Paice blijkt een rustige, lieve, welopgevoede Engelsman van de oude stempel. Hij vindt iets niet 'fuckin' ace' maar wel 'rather nice', klootzakken zijn geen 'arseholes' maar wel 'unpleasant individuals'. Drank en drugs zijn niet aan de orde want 'ridicuul en bovendien tijdverlies'.

Drummers die na een beroerte en een lange afscheidstournee ('The Long Goodbye Tour') op hun 72ste nog steeds drummen, zijn zeer dun gezaaid. Ook ongewoon: meestal sloven levende legendes zich uit om het nieuwe product te promoten en serveren ze vragen over hun vroegere glorietijd af. Niet zo in het geval van Ian Paice. De eerste drie vragen die ik beleefdheidshalve stel over de nieuwe cd 'Whoosh!', kan hij niet eens beantwoorden.

HUMO De kortste en meest aparte track op jullie nieuwe plaat 'Whoosh!' heet 'Remission Possible'. Is dat een verwijzing naar kanker of een woordspeling op 'Mission: Impossible'?

IAN PAICE «Geen idee.»

HUMO Euh... Maar het is jullie song? Een níéuwe song, vers in het geheugen...

PAICE «Ik weet dat onze producer, Bob Ezrin, het idee had om van 'The Power of the Moon' en 'Man Alive' een suite te maken, en dat hij aan Steve (Morse, gitarist, red.) en Don (Airey, toetsenist, red.) vroeg om een flard muziek te bedenken die de twee kon verbinden. Ik ging toen naar huis, ik heb hun gezegd: 'You get on with it, ik hoor het wel.'»

HUMO Maar... jij bent de groepsleider, het enige originele groepslid?!

PAICE «Ja, maar ik ben geen dictator, ik laat de anderen alle ruimte om zelf iets te bedenken. Zij moeien zich niet met mijn drums en ik niet met hun teksten, keyboardriffs of gitaarpartijen. In de studio speel ik mijn drumpartijen in, en dan ben ik weg. I go. Ik speel ook maar maximaal vijf takes per song. Als je er meer dan vijf speelt, ben je niet langer aan het creëren maar aan het recreëren. Ik ben een livedrummer die af en toe studiowerk doet, niet omgekeerd. Zeker met Bob Ezrin, een doorgewinterde professional die ons nu voor de derde keer helpt, weet ik dat we in goede handen zijn. Ian (Gillan, zanger, red.) heeft de meeste songtitels en teksten voor 'Whoosh!' bedacht, dat moet je dus aan hem vragen.»

HUMO Vraag jij hem dat dan niet tijdens de repetities?

PAICE «Jawel, maar in dit geval is het er niet van gekomen. Misschien ben ik het vergeten. Heb ik al gezegd dat ik 72 ben en al meer dan een halve eeuw op allerlei dingen hamer en beuk als een gek? (lacht) Ik wil het ook niet altijd weten. Ik wil Ians teksten niet kapotanalyseren, het bevalt me er net aan dat ze vaak cryptisch of mysterieus zijn.»

HUMO Bob Ezrin werkte eerder aan legendarische platen van Lou Reed, Kiss, Alice Cooper, Pink Floyd en Peter Gabriel. Wat verbaasde je aan de werkmethodes van je concullegae?

PAICE «Hoe zelfdestructief en contraproductief sommigen onder hen wel zijn of waren. Ik zal geen namen noemen, maar één superster bleek zo koppig dat hij nog liever z'n eigen project saboteerde dan redelijk te zijn. Er was ook een supergroep waarvan één groepslid liever had dat de plaat onnodig slecht was dan dat ze beter werd dankzij de goede bijdragen van iemand anders dan hemzelf.

‘Ik ben geen dictator, ik laat de ­andere bandleden alle ruimte om zelf iets te bedenken. Zij moeien zich niet met mijn drums en ik niet met hun teksten, keyboardriffs of gitaar­partijen.’

»Eigenlijk vind ik het vreemd dat Bob met zoveel lastige ego's heeft gewerkt, want zelf is hij heel direct, heel efficiënt en heel nuchter. He's a subtle, cool guy. Hij haat tijdverlies, wrijvingen en ego clashes. Hij zegt altijd onomwonden zijn mening, op het botte af. Ook voor ons was dat wennen, hoor, want voordien produceten we onszelf.»

HUMO Wat jullie onderscheidt van heel wat andere hardrockacts - Iron Maiden en Kiss voorop - is dat bij jullie altijd de muziek centraal stond: jullie trekken geen gekke kostuums aan en nemen geen decadente decors mee op tournee...

PAICE «That's what makes Purple Purple. In de jaren 80, toen touren een schaalvergroting doormaakte en zalen en stadions en festivalweides alsmaar groter werden, kon een topact niet anders dan z'n show uitvergroten. Wij hebben er toen heel snel voor gekozen om al ons geld te investeren in de beste projectie die toen beschikbaar was, en natuurlijk in de beste geluidsinstallatie. Ik heb topacts gezien wier shows heel imposant waren, maar het klonk slecht. Dan heb je toch niet goed begrepen waar het om draait.

»Maar geen slecht woord over Iron Maiden: Bruce Dickinson (zanger, red.) is een vriend en bovendien een heel gulle man. We speelden eens een liefdadigheidsconcert, The Sunflower Jam, dat we in memoriam van Jon Lord (overleden Deep Purple-toetsenist, red.) organiseerden. Maar omdat Ian z'n stem kwijt was, is Bruce toen ingesprongen. Heel grootmoedig van hem. Bruce zong, Ian danste (lacht). Ik heb eigenlijk nooit smerig gedrag van concurrenten meegemaakt. When the going gets tough, it's a brotherhood.»

ROCKEN MET MEDVEDEV

HUMO Ik heb altijd gedacht dat metal- en hardrockbands grotere risico's lopen dan andere artiesten omdat hun fans ruiger zijn dan die van, pakweg, Lady Gaga of Beyoncé. Is dat een vooroordeel?

PAICE «Enkel in Amerika waren er af en toe fans die ik - hoe zal ik het tactvol omschrijven? - té enthousiast zou kunnen noemen. Lang geleden, toen de security nog niet zo strikt was, presteerde een cowboy in Oklahoma het om tijdens een concert z'n revolver te trekken en enkele schoten af te vuren. Niet om anderen te terroriseren, maar puur uit enthousiasme. Na het concert wezen onze roadies me de kogelgaten aan: er zaten er twee op minder dan een meter van waar ik achter de drums zat.»

HUMO Jullie speelden in Moskou en ontmoetten daar president Medvedev. Dat moet een bizarre dynamiek zijn geweest, want enerzijds is hij machtig en gevreesd, maar anderzijds was het de bedeesde fan Dmitri Medvedev die zijn muzikale helden ontmoette.

PAICE «Klopt. Hij vertelde ons hoe hij als puber 's nachts onder de dekens illegaal naar onze muziek luisterde op Radio Free Europe. Daar stond toen een gevangenisstraf op! Hij nodigde ons ook uit in zijn privédatsja buiten Moskou. Ik weet nog hoe tijdens die rit van een halfuur álle wegen waren afgesloten, enkel voor ons konvooi. En alle lichten stonden op groen, zodat we van aan ons hotel tot aan dat buitenverblijf niet één keer hoefden te vertragen. Natuurlijk was dat voor Medvedev ook een manier om zich aan ons te presenteren, het zegt zoveel als: jullie mogen dan supersterren zijn, in mijn land ben ik ook een superster. Die datsja was volgestouwd met Marshall-versterkers, een drumkit, een gigantische stereo-installatie... Leuk speelgoed voor de president (lacht). Over politiek is wijselijk niet gesproken, maar ik vond hem eerlijk gezegd heel sympathiek.»

HUMO Jij hebt al ettelijke keren gespeeld bij tributebands en covergroepen van Deep Purple. Ik vind dat heel grootmoedig. Ik zie Neil Young of Keith Richards het niet doen.

PAICE «Mij ontroert het echt om het enthousiasme bij die jonge gasten te zien. Ik vind het ook aandoenlijk dat Polen, Italianen of Japanners zich geroepen voelen om een Deep Purple-tributeband op te zetten. Hun groepsnaam is vaak geestig: Machine Head of Hush liggen voor de hand, Cheap Purple iets minder. En vaak spelen ze meer obscure Deep Purple-songs die wij al eeuwen niet meer spelen.»

HUMO Jij speelde samen met Paul McCartney, zowel in de studio als live in The Cavern. Hoe is hij als bandleider?

PAICE «Heel lief en relaxed. A sweetheart. Ik had het er nog over met David Gilmour, hem verbaasde het ook dat Paul ons zo vrij liet. Ik denk dat het een kwestie van vertrouwen is: Paul kiest ons uit om wie we zijn en wat we kunnen, en hij gaat ervan uit dat we zijn set niet zullen verpesten - terecht of onterecht (lacht). Het ging ook heel snel en vlot, omdat we vooral covers van songs uit onze jeugd speelden. Paul wilde ook absoluut dat we ons in Abbey Road net zo opstelden zoals toen hij daar indertijd met The Beatles opnam. Mijn drumkit stond exact waar die van Ringo Starr destijds stond. En Paul stond erop dat alles live was en dat we van elke song maximaal drie takes speelden, heel spontaan en gedisciplineerd. Hij is dat strikte regime uit zijn beginjaren blijkbaar nog niet verleerd.»

HUMO Je drumde ook op platen van George Harrison. Is het waar dat je daar nooit voor werd betaald?

PAICE «Natuurlijk is dat waar. Hij was jarenlang mijn buurman, onze kinderen gingen naar dezelfde school, we waren heel goede vrienden! Als hij op onze platen had meegespeeld, dan zou hij daar ook niets voor aangerekend hebben. Dat is er door zijn vroegtijdige dood helaas niet van gekomen. En eerlijk: als een Beatle je uitnodigt, dan is dat op zich al onbetaalbaar en dus betaling genoeg.»

SEKSUELE FANTASIE

HUMO 'Vincent Price' is wellicht een goeie song, maar ik moet toegeven dat ik niet zo op de muziek heb gelet toen ik de videoclip zag...

PAICE (lacht) «Weet je wat zo tragisch is? Die clip werd opgenomen in Berlijn. Die Berlin Gungeon bestaat echt, het is een soort ghotic attractiepark. Toen we daar aankwamen, werden we voorgesteld aan een mooie jonge vrouw, a lovely, lovely girl. Eerst werden onze scènes opgenomen. Ik drumde in enkele shots, Roger (Glover, red.) speelde bas, enzovoort. Klaar. Pas maanden later, bij de eindmontage, zag ik dat die mooie jonge vrouw nog duizend keer zo geil werd toen ze zich verkleedde als non en vervolgens een striptease deed. Al die scènes hebben wij gemist.»

HUMO Was jouw echtgenote verantwoordelijk voor de planning?

PAICE «Het zou me niet verbazen als ze achter de schermen aan een paar touwtjes heeft getrokken (lacht). Timing is alles in het leven, en die dag was één van de keren dat ik stiekem dacht: was ik maar veertig jaar jonger.»

HUMO Jullie klassiekers werden duizend keer gecoverd door mindere goden. Welke was voor jou de grootste verrassing?

PAICE «Die door de Amerikaanse crooner, countryzanger en acteur Pat Boone. Voor hij op zijn plaat 'In a Metal Mood' onze 'Smoke on the Water' coverde, stond hij bekend als religieus gemotiveerd propagandist van gospel en kuise, vrome liedjes. Nu is hij grotendeels vergeten, maar ooit verkocht hij evenveel platen als Elvis Presley! Hoe dan ook: als iemand mij had gevraagd om een beschrijving te geven van de aardbewoner die de minste voeling heeft met onze muziek, dan had ik wellicht Pat Boone beschreven.

»Ook krankzinnig is de versie die William Shatner van 'Space Trucking' maakte: daar speel ik op mee! Jullie kennen Shatner wellicht enkel als Captain Kirk uit 'Star Trek'. Privé is hij een zeer excentriek figuur. Hij heeft een plaat gemaakt met covers van songs die verwijzen naar de ruimtevaart: 'Searching for Major Tom' - een verwijzing naar Bowies 'Space Oddity'. En een oddity (rariteit, red.) is die plaat zéker, het is het understatement van de eeuw (lacht).»

HUMO Voel je je dan niet beledigd? Denk je niet: ik ben een serieuze muzikant, die vent brouwt kitsch uit mijn kunstwerk?

PAICE «Dat denk ik enkel over slechte, humorloze versies. Maar Shatner is een intrigerende figuur en allesbehalve een domkop. En ik heb gevoel voor humor en ik hou wel van een verzetje, dus waarom niet? Er was ook een vent die onze 'Smoke on the Water' verbasterde tot 'Dope on the Water'. Dat kun je interpreteren als 'drugs op het water' maar ook als 'rommel op het water'. Quite silly, maar wel amusant.

»De raarste momenten zijn die wanneer ik naar een film kijk en op de achtergrond plots een flard muziek hoor waarvan ik denk: hé, dat is echt goed, wie is dat?! En dan zegt mijn vrouw: 'Dat ben jij, idioot!' Ze denkt dan dat ik dat veins en aas op een compliment.»

HUMO Hebben we het nu over mainstream films of over een bepaald soort films voor een select publiek met specifieke noden?

PAICE (stilte) «O, je bedoelt porno (lacht)?! Wel, dat is ook al gebeurd, maar over dat soort films heb je helemaal geen controle, zo leert de ervaring. Ik bedoel: de ervaring van, euh, mensen die ik ken, en die me dat verteld hebben.»

HUMO Jij hebt geen nood aan porno, want je bent getrouwd met de helft van ieders seksuele fantasie: jouw vrouw Jacky is onderdeel van een tweeling. Haar zus Vicky trouwde met jouw collega Jon Lord. In jullie wilde jaren was de aandrang groot om aan partnerruil of groepsseks te doen, neem ik aan?

PAICE (lacht) «Ik zeg niet dat ik er nooit over heb gefantaseerd, maar er is nooit iets gebeurd, apart from the odd accident...»

HUMO The odd accident?!

PAICE «Het zijn tweelingzussen, hè, ik moet er geen tekening bij maken. Vooral vroeger waren ze enkel door hun kleding van elkaar te onderscheiden. Eén keer had Jon net zijn huis verkocht maar nog geen nieuw gekocht, en daarom logeerden hij en Vicky een paar maanden bij ons. Toen we na een wereldtournee terug in Engeland waren, reed ik direct naar huis, terwijl Jon onderweg nog een boodschap deed. Thuis zag ik mijn vrouw aan het aanrecht staan, met haar rug naar mij. Ik besloop haar en legde mijn handen op haar intieme delen terwijl ik fluisterde: 'Raad eens wie er thuis is en waar hij zin in heeft?' Ze draaide zich om. Het bleek niet mijn vrouw Jacky maar Vicky te zijn. En toen kwam Jon binnen (lacht). Zij waren geamuseerd, ik zonk door de grond.»

TE LANGE SOLO'S

HUMO Deep Purple bleef indertijd niet gespaard van interne strubbelingen. De anderen waren het probleem?

PAICE «I have my moments. Ik hou van efficiëntie, en ruzie torpedeert die efficiëntie. Ritchie Blackmore (voormalige Deep Purple-gitarist, red.) was indertijd de grootste lastpost omdat hij overgevoelig was. Hij geloofde in reïncarnatie, wij niet. Hij was fanaat van barok en renaissancemuziek, wij niet. Hij dronk veel meer dan wij. Hij was ook bazig, hij had het heel erg nodig dat alles verliep zoals hij wilde, wat zelden het geval was. Je móét flexibel zijn, je moet tegenslagen en tegenwerking kunnen incasseren, compromissen kunnen sluiten en bereid zijn om zeer gedisciplineerd te repeteren. Ritchie en ik waren heel lang heel goede vrienden. Maar toen ging het heel snel heel erg mis.»

HUMO Jij lijkt me een heel nuchter, evenwichtig type. Op welke knop moet iemand duwen om jou tilt te doen slaan?

PAICE «Eén keer, in de studio, wilde Ritchie per se een riff gebruiken die ik echt slecht vond, onwerkbaar zelfs. Geen van ons beiden wilde wijken, en de anderen ontweken ons om niet zelf in de vuurlinie te belanden. Toen ontstond een koude oorlog die enkele weken aanhield. Maar da's de enige keer dat hij en ik echt ruzie hadden. De problemen waren met anderen en om andere redenen. Drank, drugs, de antipathie tussen Ritchie, Roger en Ian, de stress van het touren en van op elkaars lip te leven. Ruzie om vrouwen, om wie de meeste aandacht kreeg... Heel jammer. Maar uiteindelijk was de keuze ofwel voortgaan zonder Ritchie, ofwel splitten. Zo ook met Jon, die echt mijn allerbeste vriend was. Maar gaandeweg werden tijdens concerten zijn solo's langer en langer... Het was het moeilijkste gesprek dat ik ooit heb gehad: Jon zeggen dat hij moest inbinden. Maar uiteindelijk moet een groep niet the world according to me zijn, maar wel the world according to us

HUMO Op een bepaald moment adverteerde jullie platenfirma met de slogan 'Deep Purple is putting the deep back in purple'. Dat klinkt goed, maar de goede verstaander registreert ook de suggestie dat er iets verloren was. Wat?

PAICE «Onderweg waren we afgedwaald van onze corebusiness. Op den duur waren we popsongs gaan spelen, terwijl intense jams songs laten worden net onze kracht is, in plaats van songs maken die per se singles moeten worden. Al onze hits waren toevalstreffers. Iets als 'Child in Time' duurde acht, soms twaalf minuten. Dan weet je dat het slechts via een omweg een radiohit kan worden. Van 'Smoke on the Water' verscheen een drastisch ingekorte versie.»

HUMO De andere beroemde drummer die ik recent sprak, Don Henley van Eagles, zei me dat hij nekproblemen had doordat hij moest drummen terwijl hij z'n hoofd gedraaid houdt om te kunnen zingen. In hoeverre ben jij na 58 jaar drummen een wrak?

PAICE «Het valt nog mee. Ik heb er ook altijd op gelet. Altijd opgewarmd, altijd oefeningen gedaan, mezelf nooit geforceerd... Don heeft het moeilijker omdat hij ook moet zingen, maar hij heeft het makkelijker omdat hij drumt op een, euh, kalmer tempo...

»Van alle instrumenten zijn drums wellicht het meest slopend op termijn. De vergissing die veel drummers begaan is te denken dat ze áltijd op álles loeihard moeten meppen, maar dat is nergens voor nodig: je krijgt de beste klank uit een cimbaal als je 'm een kaakslag geeft, geen uppercut. Een andere vergissing die veel drummers maken, is dat ze hun hele lichaam constant opspannen als een veer. Ook dat is onnodig.»

HUMO Heb je er ooit bij stilgestaan voor hoeveel teringherrie jij indirect verantwoordelijk bent? Al die geluidsoverlast veroorzaakt door jonge drummers die jij hebt geïnspireerd...

PAICE «En al die ouders die jarenlang die ellendige repetities moesten trotseren! (lacht) Om nog maar te zwijgen van de buren! Ik heb al honderden dankbetuigingen gekregen van jonge drummers, maar nog nooit een dreigement van hun ouders of buren. Misschien hebben ze m'n adres niet (lacht).»

HUMO Wanneer wij vroeger vage kennissen niet sympathiek vonden, gaven we hun zoontje een drumstel cadeau.

PAICE (lacht) «Ik weet niet of ik dat moet goed- of afkeuren. Wie weet heeft één van die jongens prachtige muziek gemaakt. Zelf geef ik geen cadeaus - daar zijn drummers te gierig voor.»

'Whoosh!' van Deep Purple verschijnt op vrijdag 7 augustus bij earMusic.

Meer over

Reageren op een artikel, uw mening ventileren of een verhelderend inzicht delen met de wereld

Ga naar Open Venster

Op alle artikelen, foto's en video's op humo.be rust auteursrecht. Deeplinken kan, maar dan zonder dat onze content in een nieuw frame op uw website verschijnt. Graag enkel de titel van onze website en de titel van het artikel vermelden in de link. Indien u teksten, foto's of video's op een andere manier wenst over te nemen, mail dan naar redactie@humo.be.
DPG Media nv – Mediaplein 1, 2018 Antwerpen – RPR Antwerpen nr. 0432.306.234