Drugs, seks en overgewicht: nieuwe onthullingen van Robbie Williams

Op zijn 43ste is Robbie Williams niet langer de kwajongen die hij bij Take That was, of de machtige superster en seksuele allesvreter van het begin van dit millennium, maar dat wil nog niet zeggen dat we hier tegen een gezapig heertje van middelbare leeftijd aankijken. In de nieuwe biografie ‘Reveal - onthullingen’ vertelt hij alles wat u wilde weten – en nog veel meer – over zijn gevecht met drank, drugs, overgewicht en mentale stoornissen, én de zegeningen van het huwelijksleven.

'Ik ben ofwel dun en depressief, ofwel dik en beschaamd. Er is geen middenweg'

Tussen Williams’ hotelsuite en de kamer ernaast hangt een wit laken aan een rail, alsof ons het zicht op schilderwerken ontnomen moet worden. ‘Voor zijn privacy,’ krijgen we te horen. Ook hier in Noorwegen is Williams een superster: straks staat hij weer voor een vol stadion.

In de belendende kamer zitten we even te wachten, tot hij plots zomaar binnenwandelt. Op blote voeten, in een onderhemdje en een lange short. Op z’n 43ste ziet hij er nog steeds knap uit, misschien iets molliger dan recente publiciteitsfoto’s doen vermoeden. Hij heeft zijn vader Pete meegebracht, een voormalige cafébaas en komiek. En ook een gigantische Bernese berghond, Mr Showbiz OBE. We maken kennis en Williams leidt ons langs het witte laken zijn bovenmaatse suite binnen.

‘Fijn dat je er bent,’ zegt hij. ‘Ik verveel me dood. Zal ik je eens tonen wat ik vandaag heb gedaan?’ Hij gidst me door de belevenissen van zijn dag. Die zijn begonnen bij een raam aan de westkant van de suite.

Robbie Williams «Ik ben opgestaan en kwam hier staan voor een sigaretje. Toen meende ik een flits te zien, daar aan de overkant (wijst naar een appartementsgebouw). Ik werd meteen paranoïde: zat er iemand foto’s van mij te nemen? Dus ben ik de rest van de dag dáár bij dat raam op de uitkijk gaan liggen, om ze te betrappen.»

Hij gaat languit op de vloer bij het andere raam liggen, waar een vitrage voor hangt, en demonstreert hoe hij urenlang onder het glasgordijn door heeft liggen piepen. Het is nu vijf uur ’s middags.

- Heb je je ingebeelde paparazzo gezien?

Williams «Nee. Waarschijnlijk was het gewoon iemand die z’n koffiemachine aanzette.»

- Je levendige fantasie zorgt dus voor wat afleiding. Je bent nu al bijna twee maanden op tournee.

- Williams «Ik heb pleinvrees. De hele tournee ben ik op mijn hotelkamer gebleven.»

- Wat doe je dan zoal?

Williams «Naar filmpjes kijken op YouTube. Tegenwoordig blijf ik vaak hangen bij The True Geordie (een gewichtheffer, red.). Voordien was het George Galloway, de politicus, en Richard Dawkins, Christopher Hitchens, Russell Brand... Ik heb veel nagedacht over het al dan niet geloven in een God, maar daar ben ik nog niet uit.»

- Waarom mijd je de buitenwereld?

Williams «Ik ben een chronische entertainer, maar dat leidt al snel tot ergerlijke taferelen: iedereen wil een foto van me, terwijl ik daar helemaal geen zin in heb. Ik haat het om nee te zeggen tegen mensen, want ik wil niet dat ze me een lul vinden. Maar ik haat het ook om ja te zeggen, want ik ben toch een beetje sociaal gehandicapt: de momenten die ik doorbreng met onbekenden, hebben iets traumatiserends.»

'Eigenlijk heb ik mezelf en de wereld altijd voor het lapje gehouden. Ik dacht dat ik fucking Zeus was, maar de realiteit is anders'


Razende tornado

Het is moeilijk om in de man die voor ons zit, de onbeschaamde tiener te zien die in de vroege jaren 90 miljoenen harten brak met Take That. De zelfverzekerde bad boy die het schip verliet, zijn haar bleekte en tijdens de britpopjaren zwaar beneveld met Oasis de beest uithing op Glastonbury. De internationale popster die rond de eeuwwisseling de ene solohit aan de andere reeg (‘Angels’, ‘Rock DJ’, ‘Let Me Entertain You’...) en vervolgens de op dat moment grootste businessdeal aller tijden in de Britse platenindustrie sloot – EMI had in 2002 zo’n 80 miljoen pond voor hem over.

De manier waarop Williams zichzelf omschrijft, komt ook niet overeen met de indruk die hij geeft.

- Je praat honderduit. Sociaal gehandicapt zou ik je niet noemen.

Williams (haalt zijn schouders op) «Ik ben een showbeest. Ik vul de ruimte. Maar dan op een manier zoals mensen zichzelf op Facebook voordoen, met enkel de beste momenten uit hun leven. Zo probeerde ik lang over te komen. Eigenlijk heb ik mezelf én de wereld altijd voor het lapje gehouden. Ik dacht dat ik the shit was, dat ik fucking Zeus was. Maar de realiteit is anders.»

Wie wil weten hoe erg het icoon Robbie Williams en de persoon in het echt verschillen, moet zijn nieuwe biografie ‘Reveal’ lezen. Die is ook deze keer geschreven door Chris Heath, die in 2004 al de biografie ‘Feel’ pende, waarin Williams onthulde dat een rijke en beroemde popster zijn toch niet was wat hij ervan had verwacht.

In het nieuwe boek beschrijft Heath de voorbije tien jaar, vanaf 2006 – toen Williams zichzelf depressief, creatief uitgeput en tijdelijk rentenierend had afgezonderd in L.A., nadat hij net de grootste tournee uit zijn leven had afgewerkt. Vandaag is Williams een huisvader van middelbare leeftijd, een combinatie van een eerbiedwaardige staatsman en een razende tornado van ego, onzekerheid en verslavings-drang. ‘Reveal’ gaat diep en behandelt niet alleen Williams’ demonen – zijn egocentrisme, angsten en dikwijls verlammende zelfhaat – maar ook zijn sterke punten, die hem zo lang aan de top hebben gehouden: zijn scherpzinnigheid en van tijd tot tijd onverwachte zelfbewustzijn. De biografie is soms choquerend en getuigt van Williams’ masochistische verlangen naar zelfpromotie.

'Hoe eigenwijzer en arroganter ik er op het podium uitzie, hoe angstiger ik me voel.'

Een anekdote van een jaar of tien geleden. Williams ligt in een plas bloed op de badkamervloer en denkt: ‘Ik ga dood. Wat kan het me schelen.’ Hij had cocaïne gemengd met een antipsychoticum waarmee schizofrenie wordt behandeld. Een ander verhaal – een gore seksuele uitspatting met een geile, tandeloze dienstmeid die zijn kamer kwam opmaken op een luxueus landgoed – zal eeuwig in ons geheugen gegrift staan. (Het bleek een vindingrijke fan die zich op een listige manier had binnengewerkt.)

Volgens Williams is oversharing één van de fundamenten van zijn carrière – een verdedigingsmechanisme dat hij al vroeg onder de knie had: hij onthult zijn diepste geheimen, voor iemand anders de kans krijgt ze tegen hem te gebruiken.

Williams «Ik ben competitief in alles. Als iemand me om één of andere reden haat, dan nog zal ik hem verslaan in zelfhaat.»

De seks- en drugsverhalen in ‘Reveal’ mogen dan choqueren, wij hadden het nog het lastigst met de beschrijvingen van Williams’ kwetsbaarheid.

- Elke avond optreden voor duizenden fans is voor jou bijna een trauma.

Williams «Hoe eigenwijzer en arroganter ik er op het podium uitzie, hoe angstiger ik me voel.»

- Je leest ook alles wat er over jou op het internet verschijnt.

Williams «En dat is deprimerend. Als er ergens tien positieve commentaren staan en één negatieve, dan zie ik alleen die negatieve. Ik ben gewoon verslaafd aan alles wat me iets doet vóélen.»

- Je kwelt eigenlijk jezelf. Je zit jezelf ook voortdurend met iedereen te vergelijken en trekt dan de conclusie dat je niet goed genoeg bent.

Williams (knikt) «Ja. erg, hè? Nadat ik het boek had gelezen, besefte ik hoe moeilijk het allemaal kan zijn, hier tussen de oren. Daar wil ik vanaf. Als ik het overleef en er verschijnt een derde deel van mijn biografie, dan zal mijn kijk op mezelf en de wereld hopelijk iets opgewekter zijn.

»Mijn depressie is genetisch bepaald. Het zit in de familie. Maar ik weet niet of ik er psychisch zo erg aan toe zou zijn als ik niet beroemd was. De roem maakt alles zwaarder. Het is een soort vergrootglas dat al je onvolkomenheden uitvergroot. Ik wil er niet over zeuren, ik zou alles zo weer overdoen. Maar wat ik wil zeggen: het ene veroorzaakt het andere, bij mij toch.

»Deze job is geen cadeau voor mijn gezondheid. Ik ga eraan kapot. Tenzij ik er anders mee leer omgaan.»


Aanstellerij

Hij zit tegenover ons en geeft de indruk dat hij zich met moeite aan de realiteit kan vastklampen. Zijn doordringende blauwe ogen, ooit guitig twinkelend, kijken nu gekweld. Zijn stem kraakt. Het vijftigtal sigaretten dat hij dagelijks rookt, zal er ook geen goed aan doen.

En toch is hij ongelofelijk grappig – de perfecte entertainer. In ‘Reveal’ wordt niet alleen aandacht besteed aan zijn slopende straatvrees en zijn onzekerheid, maar ook aan een ander, vaak over het hoofd gezien nadeel van de roem: hij kan zijn handen niet meer wassen na een wc-bezoek in een publieke ruimte. ‘Ik moet altijd wel iemand de hand schudden als ik uit de toiletten kom. Daarom wil ik geen natte handen hebben. Dat vind ik vies.’

Robbie is street-smart. Dat heeft hij te danken aan zijn kinderjaren in de ruwere buurten van Stoke-on-Trent, waar hij een bonte stoet psychopaten moest zien te ontwijken of te vriend te houden. Hij is altijd een performer geweest: Robbie stond als peuter al te zingen voor de jukebox in de pub waar hij opgroeide. Op zijn 3de was hij op vakantie in Torremolinos eens vermist. Na lang zoeken troffen ze hem aan bij een zwembad, waar hij met een hoed geld aan het ophalen was. Hij had op eigen initiatief aan een talentenjacht meegedaan. Hij had het liedje ‘Summer Nights’ uit de musical ‘Grease’ gezongen én gewonnen.

Williams’ grootste invloed was zijn vader, van wie hij de optredens gadesloeg als ze samen vakantieparken aandeden. Vader Pete verafgoodde oude sterren als Frank Sinatra, Matt Monro en Laurence Olivier.

Williams «Hij sprak over hen alsof het goden waren. Dat is in mijn DNA terechtgekomen. Op één of andere manier hebben zij zo’n indruk op me gemaakt, dat ik dacht: ‘Oh my God, hoe fantastisch zou het zijn om zoals hen te zijn?’»

''Ik ben graag bij haar én ik wil met haar pronken. Het zou spannend zijn om samen iets te doen.' Met zijn vrouw, actrice Ayda Field.

Toch is Williams altijd de boy next door geweest. En het is net die herkenbare charme die zijn geheime wapen werd. Hij combineert het oldskool vakmanschap van de generatie crooners uit de tijd van zijn vader met een charisma dat je nergens aangeleerd krijgt. Hij heeft nooit dat ondoordringbare pantser gehad dat veel huidige, door de media gecreëerde sterren dragen. Integendeel, hij gedroeg zich geschift en impulsief, en zat vol zelfkritiek. Zelfs toen hij ondraaglijk rijk en beroemd werd, was hij nog geregeld de pineut – de zelfgenoegzame grijns die zijn handelsmerk werd, was veelbetekenend. Alsof hij ermee wou zeggen: ‘Nee, ik kan het ook niet geloven.’

Zijn fanbase is enorm. In 2005 brak hij het wereldrecord van het aantal concertkaartjes dat in één dag verkocht werd – 1,6 miljoen. Vorig jaar bracht hij voor de twaalfde keer een soloplaat uit die in het Verenigd Koninkrijk op nummer 1 terechtkwam. Alleen Madonna deed hem dat voor. En aangezien zij Amerikaanse is, is Williams dus de succesvolste Britse soloact aller tijden.

Achteraf bekeken waren Williams’ psychische pijnen altijd al duidelijk aanwezig, voor wie ze wilde zien. Het is die pijn die zelfs zijn meest opschepperige performances hun diepte gaf, en een song als ‘Angels’ zijn emotionele geladenheid. De pianoballade – meegeschreven door Ray Heffernan en Williams’ vaste schrijfpartner Guy Chambers – werd daardoor een universele hymne over liefde en verlies.


Vier keer platina

Ondanks al zijn charisma is het niet Williams die in het boek de show steelt, maar zijn vrouw, Ayda Field. Hij trouwde met de Amerikaanse actrice in 2010. Tegenwoordig is ze één van de vaste panelleden in de dagelijkse roddelshow ‘Loose Women’ op ITV. Samen hebben ze twee kinderen: een 5-jarige dochter, Teddy, en Charlie, een zoontje van 2.

Ze werden door gemeenschappelijke vrienden aan elkaar voorgesteld. Het was 2007 en Williams zat in L.A., cynischer en verwarder dan ooit. Hij bereidde zich voor op hun eerste date door zijn drugsdealer uit te nodigen, een meisje met wie hij ook seks had.

Williams «Ze had me al die pillen gegeven – morfine, amfetamines, pijnstillers, en weet ik wat. Dus daar waren we: ik had het net gedaan met de drugsdealer en had een hoop pillen genomen.»

Hij en Ayda gingen naar een feestje. Hij werd er al snel nerveus, nam nog meer pillen en belandde uiteindelijk in zijn onderbroek in een jacuzzi, kakelend als een kip.

Om de één of andere reden besloot Ayda bij hem te blijven, hoewel hij zich het volgende jaar vreselijk zou gedragen: telkens als het hem te veel werd, liet hij haar in de steek. Hij had zichzelf voorgenomen nooit een relatie aan te gaan, te trouwen of kinderen te krijgen, vandaar. Pas op een avond in juni 2008, in het Chateau Marmont Hotel in Hollywood – hij zat Cameron Diaz en Drew Barrymore de oren van het hoofd te kletsen over hoe geweldig de vrouw was die hij net voor de derde keer had gedumpt – dat hij besefte hoe dom hij was.

Godzijdank. Want als íémand Williams kan redden, dan is het Ayda wel. Die vrouw is de echte held. Ze bezit dezelfde vlijmscherpe gevatheid en dwangmatige neigingen tot zelfpromotie als haar man (zie ook haar bereidwillige medewerking aan zijn beslissing de geboorte van hun zoon live te vloggen), maar dan wel in combinatie met de indrukwekkende gave kalm en rustig te blijven als Williams doorslaat.

Williams «Ze heeft altijd het beste voor met het bedrijf. Ze weet heel goed hoe ze de zaken moet aanpakken om het schip drijvende te houden. Ik ben geneigd een schip altijd tot zinken te brengen; ik wil weten hoe het er dan uitziet.»

Ze blijft zelfs cool bij zijn uitgebreide seksuele voorgeschiedenis – nog een thema waar hij nooit echt discreet over is geweest. Eén van zijn favoriete grappen op het podium was ooit: ‘Ik mag me gelukkig prijzen dat ik in Take That heb gezeten. En in vier van de vijf Spice Girls.’ Ayda hoeft qua humor niet voor hem onder te doen: ‘Als we de tv opzetten – dit is géén grap – ziet hij altijd wel iemand met wie hij geslapen heeft, of het nu een commercial is voor hiv-medicatie, een misdaadserie of iets uit de jaren 90…’

'Ik ben geneigd een schip altijd tot zinken te brengen. Ik wil weten hoe het er dan uitziet.'

In het boek wordt beschreven hoe ze naar het tv-programma ‘Celebrity Big Brother’ zitten te kijken. Deelnemer Darren Day (een Engelse acteur, red.) vertelt er over zijn mislukte relatie met actrice Anna Friel. Ayda voelt een soort spanning in de lucht hangen en zegt: ‘Oh my God, jij hebt in zekere zin geslapen met Darren Day omdat je het óók met Anna Friel hebt gedaan!’ Robbie zegt niks. In verlegenheid gebracht? Wroeging? Nee, hoor. Ayda heeft naar het verkeerde deel van het scherm zitten kijken en Robbie wijst haar op een andere actrice: ‘Babe,’ zegt-ie, ‘Danniella Westbrook.’

Hij beseft dat er maar één reden is waarom hij met dit gedrag wegkomt.

Williams «We zouden dit soort open relatie niet kunnen hebben – waarin ik naar de tv kan wijzen en zij meteen weet dat ik het ooit met iemand heb gedaan – als ik het buiten de deur zou gaan zoeken. Dus dat doe ik niet meer. Daar krijg je geen medaille of award voor, maar die verdien ik wel (lacht). Je moet weten dat ik voortdurend aan de verleiding word blootgesteld. Als ik buitenkom, staat er een stadion vol mensen voor mijn neus die dol op me zijn en van wie ik ettelijke exemplaren ook nog eens ongelofelijk lekker vind. Ik zou echt een fucking award moeten krijgen for not fucking. Een viervoudige platina plaat.»

- Zijn de vrouwen die je tegenkomt nog steeds zo opdringerig als je ze in je boek beschrijft?

Williams «Ze zitten zeker in het publiek. Maar ik waag me niet meer in het hol van de leeuw. Ik vermijd zulke situaties.»

- Omdat je jezelf niet vertrouwt?

Williams «Kijk. Als ik lang genoeg in de pub zit, dan drink ik zeker iets. Als ik lang genoeg bij de kapper zit, dan zal mijn haar uiteindelijk geknipt worden. Vertrouw ik mezelf als er een berg coke voor mijn neus ligt? Er komt een moment dat ik begin te snuiven, hoor. Conclusie: nee, ik vertrouw mezelf niet. Maar de tijd heeft uitgewezen dat ik het kan: iets níét doen. En dat geldt ook voor vrouwen. Al is het veel makkelijker als ik niet op tournee ben.»


Potje vullen

Omdat hij een lage testosteronspiegel heeft, hebben ze zijn sperma laten invriezen in LA.

Williams «We wilden kinderen. Maar als je extra testosteron krijgt toegediend, dan daalt de kwaliteit van je zaad. En als ik geen testosteron neem, voel ik me slap. Dus hebben we een voorraadje sperma opgeslagen.»
 Hier zouden de meeste mensen hun verhaal bij laten, maar Williams vertelt graag meer details.

Williams «Een dame neemt je mee naar een ruimte met drie kamers. In de eerste kamer kun je softporno en licht erotische films bekijken, en elke volgende kamer gaat qua beeldmateriaal wat verder. Maar niks met dieren of zo, hè (lacht). Dus je staat daar dan, met die vrouw, en je moet een kamer kiezen om je potje te gaan vullen. Ik wilde natuurlijk gewoon naar de derde kamer. Die eerste leek me maar niks. Maar ja, je wilt toch geen rare indruk maken, dus ben ik de tweede kamer maar binnengegaan. Hard mijn best moeten doen!»

- Is porno ook één van jouw verslavingen?

Williams «Ik denk dat porno goed is geweest voor onze relatie. Volgens mij ben ik er niet aan verslaafd, maar is het wel een noodzakelijke uitlaatklep om ervoor te zorgen dat ik mijn relatie niet om zeep help.»

- En, euh, als je de keuze niet hoefde te maken, op welke kamer zou je dan aansturen?

Williams «Toch wel de tweede. In veel huishoudens zou die al als de extreemste beschouwd worden, maar niet bij mij. Al hoef je je geen zorgen te maken: kamer drie wil ik gewoon uit interesse zien (lacht).»

- Zijn er al plannen voor meer kinderen, nu je sperma is ingevroren?

Williams «Ik wil er geen meer, maar ik kan haar hoop toch niet de kop indrukken? Ik moet afwegen wat het meest waard is: mijn ‘nee’ tegenover haar hart, dat breekt telkens als er een kinderwagen passeert wanneer we voor een rood licht staan. Op een mooie dag, op een liefdevol moment, zal ik wel weer zo’n hummeltje willen zien rondhossen, zeker?»


Ruzie met Jimmy

Ondanks zijn strijd tegen alcohol en drugsverslavingen mogen we niet vergeten dat Williams zijn leven grotendeels nuchter heeft doorgebracht. Hij begon te drinken op zijn 16de, besefte twee jaar later dat-ie een probleem had en heeft sinds zijn 19de geprobeerd van de drank af te blijven, wat hem grotendeels is gelukt. Hetzelfde verhaal wat drugs betreft. Hij heeft enkele breed in de pers uitgesmeerde trips naar afkickcentra achter de rug – niet de luxueuze sterrenklinieken, veeleer ruwe, gevangenisachtige tehuizen met plastic beddengoed en tralies voor de ramen, waar hij een kamer moest delen met vijf anderen – maar over het algemeen heeft hij de verleidingen altijd dapper weerstaan. Tegenwoordig is – naast de sigaret – alleen suiker nog een verslaving.

Williams «Ik heb last van slaapwandelen, en dat niet alleen: ik éét tijdens het slaapwandelen, élke nacht. Die rail hier in de gang, met dat witte laken aan, die hangt er omdat ik ’s nachts opsta, naakt naar de kamer hiernaast wandel en daar mijn mensen vraag om de roomservice te bellen. Allemaal slapend, hè! En dat overkomt me zo’n drie, vier keer per nacht. Vannacht heb ik de hele minibar leeggegeten: nootjes, Pringles…»

'Volgens mij ben ik niet verslaafd aan porno, maar is het wel een noodzakelijke uitlaatklep om ervoor te zorgen dat ik mijn relatie niet om zeep help'

Eten en uiterlijk vormen een voortdurende bron van schaamte en zorgen. Williams was blij toen een dokter hem eens zei dat hij helemaal niet te dik was, maar dat hij aan dysmorfie leed. ‘Wat? Ik heb gewoon een mentale stoornis waardoor ik dénk dat ik vet en lelijk ben? Briljant! Dank u wel, dokter!’

Vandaag vindt Williams dat hij eruitziet als ‘een buitenwipper die niet in vorm is’.

Williams «Ik ben gek op eten en telkens als ik er nog maar een beetje goed uitzie, of als mijn hemd in mijn broek past, dan voel ik me ellendig, want dan denk ik de héle dag aan eten. Ik ben ofwel dun en depressief, ofwel dik en beschaamd. Er is geen middenweg.»

Het is een ‘klotejaar’ geweest, zegt hij. Zowel op mentaal als op fysiek vlak. Hij heeft artritis in zijn rug, dus wilde hij voor deze tournee aan zijn conditie werken door voorzichtig te beginnen met yoga en pilates. Het duurde geen twee minuten of hij zat al met een hernia – hij crepeerde van de pijn. De verzekeringsmaatschappij wilde hem niet verzekeren voor een al bestaand medisch probleem.

Williams «Het waren stresserende maanden. Mentaal erg belastend. Maar ik heb de eerste optredens zonder moeilijkheden kunnen afwerken. Blijkbaar kan ik ze ook aan zonder in conditie te zijn, en met een slechte rug. Dus nu gaat het langzaam beter met me, ook al omdat we zekerheid hebben dat we onze huizen kunnen behouden.»

Aha, de huizen. In 2013 kocht Williams in de Londense wijk Kensington een residentie die had toebehoord aan filmregisseur Michael Winner. Hij betaalde er 17,5 miljoen pond voor. Helaas kwam hij meteen in een juridische strijd terecht met zijn nieuwe buurman, Jimmy Page van Led Zeppelin. Die had het niet zo begrepen op Williams’ verbouwingswerken. De zaak raakte pas enkele maanden geleden opgelost. Williams wil er niet over spreken – om juridische redenen, horen we later. In elk geval: 17,5 miljoen pond is niet niks en daarom moet Williams ook nog steeds op tournee.

Williams «De luxe waarin ik leef, biedt me een soort broze bescherming tegen de wereld. Maar als ik door het raam kijk en de tuinmannen bezig zie, denk ik: ‘Hoe ga ik die in godsnaam betalen?’ Al mijn voorouders waren stratenmakers, metselaars en mijnwerkers. Mijn leven is totaal anders, en het is mij allemaal gewoon overkomen. Ik heb een fantastisch leven, maar als je zoals ik de neiging hebt je snel zorgen te maken, dan is geld een goeie aanleiding om te tobben.»

In 2006 heeft hij geprobeerd te gaan rentenieren. ‘Ik zat in de sofa chips en chocolade te eten, ik werd steeds vetter en liet mijn baard staan. Ik zag eruit als een seriemoordenaar.’ Toen zijn kleren te strak kwamen te zitten, begon hij kasjmieren kaftans te dragen, zoals Obi-Wan Kenobi in ‘Star Wars’. Pas drie jaar later was hij weer de ouwe.

Williams «Ik verveelde me steendood – Lily Allen heeft hetzelfde meegemaakt: zij dacht rustig thuis mama te gaan zitten wezen. De verveling was verpletterend, dus wou ik weer gaan touren. Maar het is niet meer zoals vroeger.»

- Hoezo?

Williams «Vroeger kwam alles heel natuurlijk, het ging vanzelf. Mijn zorgen overschaduwden mijn talent niet. Maar bij mijn comeback had ik te veel tijd om na te denken, en mijn onzekerheid werd zichtbaar, ondanks het masker dat ik altijd opzet.

»Ik vind openbare optredens soms overdonderend, zoals tijdens het nieuwjaarsfeest dit jaar op de BBC. Ik zat alleen maar te denken aan al die mensen die me niet kunnen uitstaan. Ik moet dat uit mijn hoofd leren te zetten, anders word ik nog gek.»

- Hoe ga je de zaken voortaan anders aanpakken?

Williams (schraapt de keel, spreekt dan zachtjes) «Misschien door mijn vrouw meer te betrekken. Ik ben graag bij haar én ik wil met haar pronken. En ik wil dat zij de kans krijgt weer in de spotlights te staan, want sinds we samen zijn, heeft zij haar carrière op een laag pitje gezet. Het zou wel spannend zijn om samen iets te doen.

»Het doet wat denken aan de relatie van Paul en Linda McCartney. Tja, het hart wil wat het hart wil. Paul McCartney had dat vangnet nodig, en ik ook.»

- Je duikt geregeld op in ‘Loose Women’ om Ayda de kast op te jagen. Nog niet de vraag gekregen om samen een talkshow te beginnen?

Williams (glimlacht) «Ja, hoor. Maar ik wil eens iets waardevols creëren. Want ik heb dan misschien wel veel succesvolle platen gemaakt, ze worden nooit als waardevol beschouwd.»

- De laatste drie, vier weken op tournee ging het beter met je mentale gezondheid, heb je gezegd. Verklaar.

Williams «Positief denken. En op tijd de juiste medicijnen innemen. Ik ben een soort menselijk proeflab: als de fader van de angst en zorgen omhooggaat, dan gaat die van de depressie omlaag – en op een bepaald moment komen ze weer in evenwicht. Zo gaat dat bij mij.

»(Melancholisch) Als je mij een andere keer had geïnterviewd, als ik niet al zes weken in hotelkamers had gezeten, maar in mijn eigen huis, mét uitzicht, dan zou ik waarschijnlijk meer het zonnetje in huis zijn geweest.»

- De toekomst is hoopvol.

Williams «Ik heb mezelf in die geestelijke problemen gestort, ik zal mezelf er ook weer uit krijgen. Ik heb genoeg innerlijke kracht. Ik moet ze alleen de juiste kant op zien te sturen, en dan zal ik wel tevreden zijn met mijn leven.»

Er verschijnt een glimlach op zijn gezicht. Niet de typische Robbie Williams-grijns die hij opzet voor de camera’s, maar toch een goede poging.

© The Sunday Times Magazine
Vertaling: Peter Schoenaerts

Chris Heath, ‘Reveal - onthullingen’, A.W. Bruna

Meer over

Reageren op een artikel, uw mening ventileren of een verhelderend inzicht delen met de wereld

Ga naar Open Venster

Op alle artikelen, foto's en video's op humo.be rust auteursrecht. Deeplinken kan, maar dan zonder dat onze content in een nieuw frame op uw website verschijnt. Graag enkel de titel van onze website en de titel van het artikel vermelden in de link. Indien u teksten, foto's of video's op een andere manier wenst over te nemen, mail dan naar redactie@humo.be.
DPG Media nv – Mediaplein 1, 2018 Antwerpen – RPR Antwerpen nr. 0432.306.234