Drugsmaffia in Antwerpen: het stille verzet van de moeders van Borgerhout

In de strijd tegen de drugsmaffia krijgt de Antwerpse politie hulp uit onverwachte hoek. Mama’s van jonge dealers in Borgerhout voeren hun eigen war on drugs en werken in alle stilte samen met de politie. ‘Namen, adressen, ik vertel hun alles wat ik weet,’ zegt Aziza, een Borgerhoutse moeder wier zoon al op zijn 11de in een bende werd ingelijfd. ‘Eerst leerden ze hem stelen, daarna begon hij te dealen. Vandaag is hij 17 en ben ik bang dat hij baas wordt van zijn eigen bende.’

'Die drugsbendes maken onze zonen kapot. En dat pikken we niet meer'

In haar familie weet niemand dat Aziza* samenwerkt met de politie. Ook haar man is niet op de hoogte. ‘Ik ben doodsbang dat hij gaat praten,’ zegt ze wanneer ze ons in het geheim ontmoet. ‘Onze gemeenschap houdt niet van klikkers. En de drugsbende van mijn zoon is tot alles in staat.’

Aziza, moeder van de jonge drugsdealer Khalid getuigt morgenavond anoniem in de ‘Pano’-reportage ‘Drugsmaffia in Antwerpen’ over haar ervaringen met de drugsbendes in Borgerhout. Hoe kinderen, meestal van Marokkaanse afkomst, al op jonge leeftijd worden ingelijfd door drugsnetwerken en worden ingeschakeld voor allerlei klusjes. Hoe haar eigen zoon zijn veelbelovende bokscarrière liet schieten voor een loopbaan als inbreker en dealer. En hoe ze besliste om de omerta te doorbreken en haar eigen familie te verklikken.

Aziza «Ik heb lange tijd gedacht dat het wel goed zou komen met mijn zoon. Dat het kwajongensstreken waren, onder invloed van slechte vrienden. Maar toen hij vorig jaar op zijn 16de een winkel overviel met een nepwapen, besefte ik dat hij totaal aan het ontsporen was en dat de drugsbende hem niet zou loslaten. Daarom ging ik samenwerken met de politie.

»Die drugsbendes voelen zich onaantastbaar. Niemand durft er iets tegen te ondernemen – ook ik ben bang van die oudere jongens. Intussen wordt het alsmaar erger op straat. Iedereen rookt, iedereen steelt, iedereen dealt.

»Sommige mama’s zijn blij met het geld dat hun zonen binnenbrengen, ook al is het drugsgeld. Maar er zijn ook veel moeders die net als ik zien hoe die drugsbendes onze zonen kapotmaken. Ik slaap ’s nachts niet meer, ik word er ziek van. Die andere moeders zijn de enigen met wie ik mijn zorgen kan delen. We pikken het gewoon niet meer.

»We wisselen informatie uit, wie waar dealt, waar die jongens afspreken, in welke huizen de drugs worden verdeeld. Als het moet, geef ik ook mensen aan van mijn eigen gemeenschap – omdat ik zie hoeveel leed en verdriet ze in al die gezinnen zaaien.»

HUMO Hoe kwam jouw zoon als jongen van 11 in een drugsbende terecht?

Aziza «Het gebeurde onder mijn neus, en toch zag ik het niet, omdat het om familie ging bij wie hij vaak ging logeren. Ik vond het normaal dat mijn zoon graag bleef logeren bij zijn oudere neven. Ik heb pas veel later beseft dat ze allemaal in de drugshandel zaten. Zo’n inlijving gaat heel geleidelijk. Het gaat er heel kameraadschappelijk aan toe. Die neven vroegen mijn zoon of hij thuis niet wat geld of juwelen kon ‘fixen’, want ze hadden dringend geld nodig. Op zijn 11de is mijn zoon er met al mijn gouden juwelen vandoor gegaan. Hij bracht ze onmiddellijk naar zijn neef, die aan de overkant van de straat in een auto zat te wachten. Ik was razend op hem. Marokkaanse vrouwen krijgen als ze trouwen traditioneel een set gouden sieraden van de familie. Die gaan een heel leven mee en we dragen ze op trouwfeesten en speciale gelegenheden. De mijne hadden een waarde van 8.000 euro.»

Advocaat Chantal Van den Bosch, die soms piepjonge drugsdealers voor de jeugdrechtbank ziet verschijnen, ziet een patroon in het rekruteren van jonge nieuwelingen: de ouders bestelen is meestal de eerste stap.

Chantal Van den Bosch «Zo zetten ze kinderen en ouders tegen elkaar op. ‘Zijn je ouders boos? Ach, ga met ons mee op stap, wij gaan een pita eten.’ Op die manier trekken ze die kinderen langzaam naar zich toe. Vervolgens vragen ze hun om ergens een pakketje af te geven, aan iemand die op hen wacht onder een brug of in de inkomhal van een appartementsgebouw. Zo’n kereltje van 12 op een BMX wordt niet gecontroleerd door de politie. Zonder het te weten, worden ze drugskoerier. Daar krijgen die jongens wat geld of kledij voor, en het gevoel dat ze erbij horen.»

Aziza «De eerste jaren leerden ze mijn zoon stelen. Een klassieke truc is het bezoeken van trouwfeesten om te kijken welke vrouwen de kostbaarste juwelen dragen, om daags nadien bij hen in te breken. En er zijn véél trouwfeesten, dus kansen genoeg.»

HUMO Ze stelen van hun eigen gemeenschap?

Aziza «Zeker. Het gestolen goud wordt illegaal verkocht aan winkeltjes aan het centraal station in Antwerpen.

»Mijn zoon is twee keer gepakt toen hij een handtas afrukte van een vrouw op straat. Plots kreeg ik telefoon van de politie: uw zoon zit bij ons in de cel. De eerste keer zat hij nog maar in het zesde leerjaar. Het jaar daarna zou hij naar het ASO gaan, want hij deed het erg goed op school. Hij was ook enorm goed in thaiboksen en droomde van een carrière als prof. Maar toen kreeg hij huisarrest van de jeugdrechter en begon alles fout te lopen. Hij had geen zin meer om naar school te gaan en gaf het boksen op. Hij begon te dealen: eerst wiet, daarna cocaïne.»

HUMO Hoe merk je zoiets?

Aziza «Eerst vermoedde ik het alleen maar, omdat hij zulke dure kleren begon te dragen. Een peperduur T-shirt van Philipp Plein, een heuptasje van Versace, een broeksriem van Hermès. Schoenen die mijn man en ik nooit kunnen betalen. Ik voelde mijn zoon helemaal van me wegglijden. Een paar keer werd hij wegens dealen in een jeugdinstelling geplaatst. Maar zodra hij vrijkwam, trok hij weer met de bende op. Die jongens kwamen gewoon met hun brommers voor onze deur staan en bleven sms’en sturen tot hij buitenkwam. Hij werd opstandig en onbeleefd. ‘Wat voor een moeder ben jij, dat je je zoon in een instelling laat plaatsen?’ verweet hij mij. Op hem inpraten hielp niks. ‘Met die bende die jij zo verafschuwt ga ik wel rijk worden.’ Ik had geen enkele controle meer over hem. ‘Ik ga nu weg, en wat ga jij er tegen doen?’ Dan trok hij de deur achter zich dicht en bleef soms dagen weg.

»De kopstukken van de bende worden inderdaad schatrijk. Ze kopen dure wagens, huizen en gronden en steken de jongere dealertjes de ogen uit met hun blingbling. Eén van de leiders hield een trouwfeest in een vijfsterrenhotel in Anwerpen en liet het vijf dagen lang duren: pure luxe voor tweehonderd gasten, betaald met drugsgeld. Vijf keer reed een trouwstoet van Mercedessen, Ferrari’s en BMW’s door de stad, één keer vloog er zelfs een helikopter over om alles te filmen. Mijn zoon, die toen in de gesloten jeugdinstelling in Mol zat, is daar toen ontsnapt: hij moest en zou naar dat trouwfeest.»

Van den Bosch «Hoe kan je jongeren ooit overtuigen om een job te gaan doen voor 1.500 euro, als ze met drugshandel 6.000 euro kunnen verdienen? Als je voor het brengen van een pakketje van punt A naar B een paar honderd euro krijgt, waarom zou je dan gaan afwassen in een restaurant? Veel jongeren hebben hun school niet afgemaakt en vinden sowieso moeilijk werk. Daarom moet je die jongeren zo vroeg mogelijk aan het milieu onttrekken, anders is het een verloren generatie.»

Aziza «Ik denk dat mijn zoon alleen te redden is als de leider van de bende wordt opgepakt. Dát zou de schok van zijn leven zijn. De politie zegt me dat dat niet zo eenvoudig is. Zonder bewijzen kunnen ze niks doen. Eén keer hebben ze iemand van de bende opgepakt die ik heb aangegeven. Hij zat één maand in de cel en liep daarna weer vrij rond. Eén maandje!

»Khalid zit nu in een instelling, omdat hij gesnapt is tijdens het dealen aan het Kroonplein in Borgerhout. Volgend jaar wordt hij 18, en wacht de echte gevangenis. Als hij niet stopt, moet hij alleen gaan wonen, heb ik hem al gezegd. Ik wil niet dat de politie bij mij thuis een inval doet, of dat er op ons huis geschoten wordt door concurrerende bendes.»

HUMO Bart De Wever begon vier jaar geleden al met zijn war on drugs, maar het lijkt alleen maar erger te worden in Antwerpen.

Aziza «Er zouden meer mama’s moeten samenwerken met de politie. Maar ze zijn heel bang, en dat begrijp ik. De dochter van één van de moeders die ik ken, is onlangs ontvoerd. Ze hebben dat meisje tien dagen gevangengehouden in een huis. De moeder is naar de politie gestapt, maar die jongens hebben haar nog meer bedreigd. Gevolg: ze heeft haar klacht ingetrokken en is uit Antwerpen moeten verhuizen. De daders zijn nooit opgepakt. Een jongen die uit de bende wilde stappen, hebben ze in de knieën geschoten, zijn auto hebben ze in brand gestoken. Dus ja, ik ben bang dat ze mijn zoon of mijn dochters iets zullen aandoen. En toch wil ik alles proberen om de bendes te stoppen, voor mijn zoon zélf een bendeleider wordt in de wijk.»

*Aziza is een schuilnaam

Meer over

Reageren op een artikel, uw mening ventileren of een verhelderend inzicht delen met de wereld

Ga naar Open Venster

Op alle artikelen, foto's en video's op humo.be rust auteursrecht. Deeplinken kan, maar dan zonder dat onze content in een nieuw frame op uw website verschijnt. Graag enkel de titel van onze website en de titel van het artikel vermelden in de link. Indien u teksten, foto's of video's op een andere manier wenst over te nemen, mail dan naar redactie@humo.be.
DPG Media nv – Mediaplein 1, 2018 Antwerpen – RPR Antwerpen nr. 0432.306.234