Duivelin uit het doosje: Imke Courtois, voetbalster, model en doctorandus

‘Pijn en ademhaling’ is, naast een treffende samenvatting van het leven, het onderwerp van het doctoraat waar Imke Courtois met een nerveuze blijmoedigheid aan werkt. Daarnaast euthanaseert ze spitsendromen als centrale verdediger bij Standard Luik en de Red Flames – de vrouwelijke tegenhanger van de Rode Duivels.

'Ik wil kunnen leren in mijn relatie, kunnen opkijken. Die kans is nu eenmaal groter bij een veertiger dan bij een jongen van 18'

Het Standard van Courtois (27) – die afstudeerde in de kinesitherapie en de ergotherapie, en ook aan de universiteit van het leven nog een masterproef heeft lopen – strandde de afgelopen twee seizoenen op de tweede plaats in de BeNe League, maar leek dit jaar vlotjes naar de titel te stomen. Tot het een goeie week geleden de topper tegen eerste achtervolger Twente verloor, en de kloof herleid werd tot twee punten. En dus verzucht Courtois, als was ze een wielrenner na Parijs-Roubaix: ‘Alles ligt open.’

Imke Courtois «Iedereen roept dat we die titel gaan halen. Maar ik ben er niet zo zeker van. In de afgelopen twee seizoenen lieten we in de eindsprint cruciale punten liggen. Het wordt nog spannend – helaas.»

HUMO Hoe humeurig ben je als je zo’n kapitale wedstrijd als die tegen Twente verliest?

Courtois «Het was de eerste keer dat ik het tijdens de match al moeilijk kreeg: ik had een paar minuten nodig om die eerste tegengoal te boven te komen. En ’s nachts heb ik de wedstrijd nog drie keer gespeeld. Ik ben een slechte verliezer, ja. Bij Standard zijn we het winnen ook gewend: dan komt een nederlaag extra hard aan.»

'Een verdediger die alle gaten dichtloopt, mag óók eens de Gouden Schoen winnen'

HUMO Het is jullie laatste kans op de titel, want straks wordt de BeNe League na drie jaar opgedoekt. Waarom?

Courtois «Daar wordt veel over gespeculeerd. De meest gangbare piste: dat de Nederlandse ploegen de Belgische te zwak vinden en niet meer in zo’n grensoverschrijdende competitie willen investeren. Ik ga daar niet mee akkoord. Analyseer die drie jaar nauwgezet, en je ziet dat de Belgische ploegen beter zijn geworden, de aansluiting hebben gemaakt en soms zelfs voor de verrassing hebben gezorgd.

»Het klopt wel dat het Nederlandse voetbal anders is. Technischer, vooral. Het Belgisch voetbal is vaak nog redelijk hard, met de focus op duelkracht en mentaliteit. (Fijntjes) Al is Standard op dat vlak wel de uitzondering. Maar ik vind dus dat België en Nederland van elkaar kunnen leren. Hier moeten we wat ambitieuzer zijn in ons spel, wat vaker leuk en gestileerd voetbal proberen. En ginder moeten ze eens durven dóórgaan, de beslissing ook eens durven forceren op basis van kracht.»

HUMO Hoe dan ook: het afschaffen van de BeNe League is geen goede zaak voor wie van het Belgische vrouwenvoetbal een vlaggenschip wil maken in plaats van een aandoenlijk roeibootje.

Courtois «Tevoren had je de klassieke competitie waarin altijd dezelfde ploegen tegen elkaar speelden, en er nauwelijks progressie was. De BeNe League heeft veel betekend: leukere affiches, meer supporters, grotere media-aandacht, en striktere voorwaarden op het vlak van infrastructuur en jeugdwerking. Dat dat wordt teruggedraaid, is een kwalijke zaak. Er komt nu een Belgische competitie met acht ploegen en play-offs. Ik vind het sneu, maar ik ga die nieuwe formule zeker een kans geven.»

HUMO Kijken we even naar jou: je snelheid is je grootste troef.

Courtois «Ja, samen met mijn spelinzicht. Dat komt trouwens goed van pas om mijn zwakke punt te compenseren: m’n kopspel. Echt mijn ding niet: ik weet wel zeker dat het er heel grappig uitziet wanneer ik kop (lacht).»

HUMO Ga je de eerste Sparkle winnen, de Gouden Schoen van het vrouwenvoetbal?

Courtois (snel en beslist) «Neen. Ik ben een centrale verdediger, hè. Je weet wel: diegene die de boel opkuist en wordt uitgejouwd bij één fout. Terwijl de sterspitsen een mild ‘Goed geprobeerd!’ oogsten wanneer ze voor doel missen. Toen ik onlangs met Imoh Ezekiel sprak, de spits van de mannenploeg van Standard, heb ik hem dat ook gezegd: ‘Jij kunt megaslecht spelen, maar in de laatste minuut scoren en zo de man van de match worden.’ In de defensie werkt het zo niet, en ik vind dat oprecht jammer. Een verdediger die alle gaten dichtloopt, mag óók eens de Gouden Schoen winnen. Mensen vragen me ook vaak hoeveel goals ik al heb gemaakt. Dat is een fundamenteel foute vraag, hè. Logisch zou zijn: ‘Hoeveel goals heb je al vermeden?’»

HUMO Is dat eigenlijk fijn, centrale verdediger zijn?

Courtois «Ik sta er alleszins liever dan op de back. Maar het grootste deel van mijn carrière heb ik op de zes of de acht gespeeld (posities op het middenveld, red.). Vond ik altijd heel leuk: iets hoger, iets meer infiltraties, iets meer betrokkenheid bij de opbouw. Maar in zo’n zware wedstrijd als tegen Twente haal ik mijn grote kick net uit mijn positie achteraan. Dan krijg ik echt het gevoel belangrijk te zijn voor de ploeg. Dat is natuurlijk anders wanneer we met 0-10 winnen tegen Oud-Heverlee Leuven: dan is het redelijk saai om daar te staan.»


Wezemaalse vlaai

HUMO Is het niet gek dat damesploegen nog altijd overwegend door mannen getraind worden?

Courtois «Tiens, daar had ik nog nooit over nagedacht. Ik heb inderdaad nog maar één vrouw als trainer gehad – Anne Noë bij de nationale ploeg. Maar ik vind het prima zo. Misschien omdat mannen doorgaans toch iets duidelijker zijn? Een vrouw is meer deel van de kleedkamer, voelt de dynamiek van een groep intuïtiever aan – maar is dat wel altijd zo’n goeie zaak? Ik geloof dat er een béétje afstand moet zijn tussen een trainer en zijn groep.»

'Al bieden ze me twee miljoen euro netto per jaar: ik wil niet ruilen met een profvoetballer'

HUMO Wat voor een coach heb jij nodig?

Courtois «Hoe meer vrijheid je me geeft, hoe meer verantwoordelijkheid ik opneem. Als je mij insnoert in een korset en me bij de hand neemt, word ik zot en kan ik niet meer functioneren. Zo werkt het voor mij ook het best op professioneel vlak. Als je aan een doctoraat werkt, moet je deadlines halen. Maar hóé je die haalt, dat bepaal je zelf.

»Ik hou van principes en duidelijkheid, en ruimte voor discussie: ik wil kunnen uitdrukken wat ik voel en denk. Misschien lijkt het soms alsof ik het gezag uitdaag, maar dat doe ik niet bewust. Ik durf gewoon de discussie aan te gaan wanneer ik het ergens niet mee eens ben. Een trainer mag zijn visie doordrukken, maar ik wil de mijne op z’n minst kunnen uitspreken. (Lachje) Dat willen ventileren, da’s waarschijnlijk typisch vrouwelijk.»

HUMO Ik denk dat Vincent Kompany dat ook wel doet, hoor.

Courtois «Zou kunnen, maar ik geloof dat mannen iets gemakkelijker zijn, iets meer no-nonsense. Als die naar de bank verwezen worden, gaan ze daar gewoon zitten – klaar. Bij vrouwen moet er dan gepraat worden.»

HUMO Ga jij ooit trainer worden?

Courtois «Absoluut niet. Die aandrang heb ik nog nooit gevoeld. Ik vraag me eigenlijk af wat er nu precies zo mooi is aan trainer zijn.»

HUMO Afgaand op veel exemplaren in het mannenvoetbal lijkt het me de efficiëntste manier om een zenuwachtige, argwanende calimero te worden.

Courtois «Ja, en je moet die bal toch missen? Als je kampioen wordt en je hebt zelf met alle passie in je lijf tegen dat balletje getrapt, geeft dat toch een intenser gevoel dan wanneer je langs de kant de boel hebt aangestuurd? Ik geloof dat het vaak gaat om mensen die het voetbal niet kunnen achterlaten. Die op hun 35ste denken: ‘Oei, wat nu?’ Als voetbal al sinds je kindertijd je hele leven is, weet je vaak niet dat daarbuiten nog een wereld ligt. Terwijl ik altijd beseft heb dat er nog zoveel werelden zijn om in te wonen, en zoveel levens om te leiden. Al bieden ze me 2 miljoen euro netto per jaar: ik wil niet ruilen met een profvoetballer. Eigenlijk bestaat je leven dan uit wachten – op de volgende training, de volgende wedstrijd. Ik zou gek worden: mijn leven moet voller. Tegelijk vind ik het ook mooi, want die gasten volgen hun droom.»

HUMO Maar het komt jou dus eigenlijk niet zo slecht uit dat het vrouwenvoetbal lager in de hiërarchie staat?

Courtois «Hola, het zou toch wat evenrediger verdeeld mogen zijn. In het mannenvoetbal staat wat je krijgt in verhouding tot wat je geeft. In het vrouwenvoetbal niet: wij géven heel veel, maar krijgen behoorlijk weinig. En dan heb ik het niet eens over geld – wel over aandacht en erkenning.»

HUMO Het aantal speelsters in België is de afgelopen tien jaar wel met 30 procent gestegen, tot 25.000.

Courtois «Inderdaad: er is beterschap. Toen ik op mijn 16de bij de eerste ploeg van Wezemaal speelde, kreeg ik van de man achter de toog misschien eens een extra cola na een goeie match. We speelden toen Champions Leaguewedstrijden op een veld waar een koe nog geen vlaai zou willen leggen, en douchten in barakken waar voetschimmels hun clubhuis van gemaakt hadden. Dat is allemaal gigantisch ten goede veranderd. De BeNe League heeft veel goeds gedaan, het almaar groter wordende enthousiasme rond de Red Flames ook. Ik vind het fijn dat ik die overgangsfase heb meegemaakt.»

'Doorgaan met ballet was echt niet goed voor mij geweest. Voetbal doet mij openbloeien'


Short, All Stars, trouwjurk

HUMO Je hebt als kind voor een teamsport gekozen.

Courtois «Van mijn 6de tot mijn 8ste heb ik ballet gedaan. Daarin doorgaan was echt niet goed voor mij geweest: ik functioneer alleen in een groep. Ik ben van nature redelijk zelfkritisch. Ballet zou dat alleen maar versterkt hebben: dan had ik teleurstellingen op mezelf afgeschoven, en was ik misschien wel heel verbitterd geworden. Voetbal maakt dat ik openbloei. En ik doe graag iets voor de andere.»

HUMO ‘Meisjes neigen nogal naar kliekvorming. Dankzij het voetbal ben ik meer een teamspeler,’ zei je daar eerder over.

Courtois «Daar sta ik nog altijd achter. Vrouwen samen, dat is veel moeilijker dan mannen samen. Mannen doen veel sneller aan groepsvorming. Bij vrouwen moeten er toch altijd weer meningen geventileerd worden over de andere vrouwen. Ik vind dat zo vermoeiend.»

HUMO Voel jij je sexy op een voetbalveld?

Courtois «Néé! Weet je, mijn kapper raadt me altijd een korte coupe aan. En hij heeft gelijk: als ik een jurkje draag, ziet het er allemaal heel fris uit in combinatie met kort haar. Dan voel ik me übervrouwelijk. Maar op een voetbalveld, in short en shirt, vind ik het er verschrikkelijk uitzien. ‘Dit kan toch echt niet aantrekkelijk zijn,’ denk ik dan. Nee, ik voel me niet bepaald een prinses op het veld (lacht).»

HUMO Heb ik net een seksistische vraag gesteld? Axel Witsel zou ik ze allicht níét voor de voeten werpen.

Courtois «Bof, ik vind het een goeie vraag, en ik denk dat ze zich bij mannen veel minder opdringt: van hen wéét je dat ze zich aantrekkelijk voelen op een voetbalveld.»

HUMO Ik vind het altijd weer geweldig om te zien hoeveel Rode Duivels na een interland hun shirt uittrekken en dan pseudononchalant nog wat rondsjokken op het veld – terwijl ze goed genoeg weten dat de halve natie gedraineerd dient na het aanschouwen van die torso’s en sixpacks.

Courtois «O, ja: broekje net wat te laag, tatoeages goed zichtbaar – die heerlijke, vanzelfsprekende stoerheid. Dat heeft te maken met vertrouwen, met weten dat je in je natuurlijke habitat rondloopt. Terwijl een vrouw zich doorgaans pas aantrekkelijk en mooi voelt wanneer ze een jurkje en hakken draagt, niet als ze in een flodderig voetbalshirt op een grasmat staat.»

HUMO Over de nationale ploeg gesproken: in een kranteninterview kon je niet antwoorden op de vraag hoeveel caps je al verzameld hebt.

Courtois «Ik weet het nog altijd niet precies.»

HUMO Ik ben er behoorlijk zeker van dat elke Rode Duivel exact weet hoeveel hij er heeft.

Courtois (verbaasd) «Ja? Hoeveel en welke diploma’s ik heb behaald: dát vind ik belangrijk. Mijn aantal caps heb ik nog nooit op mijn cv geschreven. Ik vraag me af wat de waarde daarvan is. Pas op: elke wedstrijd die ik voor de Red Flames speel, maakt me trots. Maar ga jij mij hoger inschatten als ik honderd caps heb, en teleurgesteld zijn als ik er maar twee heb? Nu, bij de mannen snap ik het wel: voor hen zijn die caps hun cv.»

HUMO Je hebt een tijd niet voor de Red Flames gespeeld.

Courtois «Het laatste anderhalf jaar van mijn middelbaar zat ik op de Topsportschool in Leuven. Daar kreeg ik tien uur voetbal per week, en daar kwamen dan de trainingen op de club nog bij. Ik heb toen een overdosis gehad. Ik overwoog zelfs om met voetbal te kappen. In die tijd werd ik ook voor het eerst opgeroepen voor de A-ploeg van de Red Flames. Ik had het gevoel dat ik nog voor 98 procent voetbal speelde, en ik vond het beter dat ze iemand opriepen die voor 100 procent speelde. Ik moest even mijn weg zoeken, mijn richting in het leven vinden. Dat verklaart die afwezigheid tijdens mijn studie. Nu weet ik wel heel goed wat ik wil, en speel ik met veel plezier voor de nationale ploeg. Eigenlijk heb ik het nu drukker dan toen, maar het verschil is dat alles in elkaar past.»

HUMO Je nam als tiener je beslissingen dus al op een heel doordachte manier?

Courtois «Ik ben nogal cognitief, ja, een denker. Ik zal m’n eigen competenties altijd goed inschatten, om de anderen niet teleur te stellen.»

HUMO De ánderen? Zoiets doe je in de eerste plaats toch voor jezelf?

Courtois «Als ik de anderen teleurstel, stel ik mezelf ook teleur. Ik weiger iets te doen waarvan ik weet dat ik er de verwachtingen niet mee kan inlossen. Vorige week ook weer, tijdens de opwarming van die match tegen Twente, schoot het voortdurend door mijn hoofd: ‘Ik mag al die mensen niet teleurstellen.’»

HUMO Een door een lezer ingezonden vraag, ik geloof dat hij Sigmund heet: heeft het misschien wat met je ouders te maken?

Courtois «Wil ik hén iets bewijzen? Ik denk het echt niet. Ik ben gewoon loyaal. Ze hebben me vroeger zo vaak naar trainingen en matchen gevoerd, zoveel uren in de auto gewacht tot ik klaar was – daar is een wereldrecord kruiswoordraadsels oplossen gesneuveld. Ik vraag me soms af op welke manier je zoiets kunt teruggeven.

»Ik denk dat ik de typische sportersmentaliteit heb: als ik iets doe, wil ik het goed doen. Maar een strever ben ik niet. Als we een looptraining hebben, zal ik in het rood gaan, maar niet in het donkerrood. Op de universiteit begonnen de anderen twee weken voor een examen te studeren, ik twee dagen. Ik ben het nonchalante type, maar ik wil wel het hoogste bereiken. Een goed voorbeeld is een diploma-uitreiking die ik me herinner. Ik zag er studenten in een soort trouwjurk, terwijl ik daar slightly underdressed op mijn All Stars stond. En terwijl iedereen al een halfuur kaarsrecht op z’n stoeltje zat, kwam ik te laat binnengestommeld, waardoor ik ergens op een trap moest zitten. En vervolgens bleek ik de enige met grote onderscheiding, waardoor ik moest speechen – stond ik daar wat grapjes te improviseren. Ik hou wel van die rol: niet de irritante strever zijn, wel de dingen lekker chill aanpakken. Dat maakt wel dat ik niet makkelijk trots zal zijn op wat ik bereik. Ik weet dat het me allemaal in de schoot is geworpen: ik heb al veel geluk gehad in mijn leven.»

HUMO Vergeet je de factor talent niet?

Courtois «Ik weet het niet... Als je iets bereikt, maar je hebt er niet op een streverige, monomane manier voor gewerkt, dan kun je toch niet gaan opscheppen? Dan heeft dat toch met geluk te maken, met de juiste dingen die op het juiste moment je pad kruisen? Zo voel ik het toch aan.»

'Ik wil kunnen leren in mijn relatie, kunnen opkijken. Die kans is nu eenmaal groter bij een veertiger dan bij een jongen van 18'


Geluk delen en vermenigvuldigen

HUMO Je wilt ooit een kind, las ik. Een zwangerschap valt – pesterijtje van de natuur! – niet te combineren met gebikkel in een strafschopgebied.

Courtois «En dus is het iets voor na mijn voetbalcarrière. Maar dat hoeft niet eens zo lang meer te duren: ik wil niet langzaam uitbollen, wel stoppen op een hoogtepunt. Me met de Red Flames kwalificeren voor het EK van 2017 in Nederland, daar schitteren en er dan mee kappen: dat is mijn ideale scenario.»

HUMO Hoe was je zelf als kind?

Courtois «Ten tijde van mijn eerste communie was ik nog het schattige meisje met kleren van Oilily en veel knuffeldieren. Bij mijn plechtige communie was dat al de kwajongen met Caterpillars, een bal en een hond. Op mijn 16de kwamen de dreadlocks en het skateboard. De keuze was toen beperkt: dreads of Buffalo’s – alternativo of marina.»

HUMO Ben je nu, op je 27ste, blij met wie je bent?

Courtois «Ja, maar ik besef dat ik het mezelf niet gemakkelijk maak. Door zo vaak dingen in functie van anderen te doen, én mezelf hoge eisen op te leggen, én mijn eigen verdiensten te minimaliseren, heb ik geen glimmend zelfbeeld. Ik denk niet gauw ‘Wauw!’ als ik mezelf zie.»

HUMO Gaat dat je niet zuur opbreken?

Courtois «Ja. Ik hoop dat ik daar anders in word: ik mag het allemaal een beetje meer naar mij toe trekken, de dingen ook eens gewoon voor mezelf doen. Dat begint wel te lukken, hoor, maar het gaat heel traag. Daarom heb ik ook een partner nodig die zegt: ‘Wees nu eens rustig, Imke, het is goed zo.’ Als honderd mensen me zeggen dat ik geweldig ben, hoor ik dat wel, maar komt het niet binnen. Pas als die ene het zegt, zal het beginnen te dagen.»

HUMO Heb je zo’n lotgenoot nodig? Of zou je het ook alleen kunnen?

Courtois «Ik kan enorm genieten van een ander, en ik leef heel graag samen. Meer nog: het is één van mijn basisbehoeften. Geluk is méér geluk als ik het kan delen met iemand. Ik denk vaak zelfs meer aan het geluk van de ander dan aan dat van mezelf.»

HUMO Toen je daarnet met je vriend praatte, hing er een aangename competitiviteit in de lucht – een plagerig uittesten van de ander.

Courtois «Ik heb tegenstand nodig, want ik voer graag een beetje strijd. Mijn partner mag niet geïntimideerd zijn door mij. Eigenlijk moet hij zelfs een beetje boven mij staan: keuzes maken, beslissingen durven doordrukken.»

HUMO Je vriend is vijftien jaar ouder.

Courtois «Hij toont mij de wereld zoals ik die nog niet kende – gewoon omdat hij meer levenservaring heeft. Ik wil niet diegene zijn die haar partner de weg wijst: ik wil kunnen leren, kunnen opkijken. En die kans is nu eenmaal groter bij een veertiger dan bij een jongen van 18. Zo’n broekje kan charmant zijn, maar moet alles nog voor het eerst meemaken.

»Het merendeel van de mensen rond mij is ouder. Eén van mijn allerbeste vrienden gaat richting de 60. Met zulke mensen voer je gesprekken die over iets fundamentelers gaan dan de vraag wat mijn favoriete sportmerk is. Ook daar kan ik over praten, maar niet zeven dagen per week.

»(Denkt na) Ik hou niet van Zwitserse mensen, mensen die eeuwig neutraal zijn. Ik ben zelf geen Zwitserland, ik ben een Italië. Ik weet heel goed wat ik denk en welke richting ik uit wil. Maar alle respect voor wie geen mening heeft, hoor. Ik heb vrienden die zo zijn, en ik ben zelfs vijf jaar samen geweest met een schat van een jongen voor wie alles goed was. Maar geef me meer: daag me uit, bots eens met mij! Durf eens wit of zwart te zijn! Ik wil niet in het midden van de Gauss-curve zitten. Iedereen zo kort mogelijk bij de normaliteit: hoe saai is dat?»

HUMO Wat maakt jou bijzonder?

Courtois «Ik ben nogal toegankelijk, denk ik: mensen voelen zich snel aanvaard. Anderen zijn welkom bij mij. (Snel) Maar daar heb ik geen verdienste aan, hè, dat is gewoon zo.»

HUMO (zucht)

Courtois «Oké, je hebt gelijk: misschien mag ik daar wel een béétje trots op zijn.»

Meer over

Reageren op een artikel, uw mening ventileren of een verhelderend inzicht delen met de wereld

Ga naar Open Venster

Op alle artikelen, foto's en video's op humo.be rust auteursrecht. Deeplinken kan, maar dan zonder dat onze content in een nieuw frame op uw website verschijnt. Graag enkel de titel van onze website en de titel van het artikel vermelden in de link. Indien u teksten, foto's of video's op een andere manier wenst over te nemen, mail dan naar redactie@humo.be.
DPG Media nv – Mediaplein 1, 2018 Antwerpen – RPR Antwerpen nr. 0432.306.234