null Beeld

Duran Duran: comeback van de new romantics

Glimmende pakken, peperdure zeiljachten, sexy fotomodellen, bergen cocaïne: dat was de decadente droom die de new romantics in de vroege eighties najoegen - in hun songs, hun gestileerde videoclips op MTV én in het echte leven.

Katia Vlerick

Een fragment uit het artikel

Enkele jaren later was de scene van onder meer Spandau Ballet, Visage, Culture Club, Ultravox en Duran Duran al passé, maar sinds de millenniumwissel wordt hun synthpop weer vlijtig gerecycleerd door hippe vogels, van LCD Soundsystem over The Killers tot Mark Ronson. Ronson, destijds een al echte Durannie, ging vorig jaar nog een stapje verder in zijn adoratie voor Simon Le Bon en co.: hij produceerde hun nieuwe plaat 'All You Need Is Now', eerder dit jaar alom ingehaald als één van hun beste.


Schandaal!

'De Tweede Britse Invasie': zo noemde Rolling Stone de veroveringstocht door Duran Duran van de Verenigde Staten tussen 1981 en 1984 - een verwijzing naar de eerste Britse bands die de VS in de sixties hadden overspoeld, in het spoor van The Beatles.

Geholpen door nieuwe zender MTV veroorzaakte de groep een beeldenstorm op de buis, met als hoogtepunt de ongecensureerde versie van de clip bij 'Girls on Film' uit 1981, hun derde single, waarin onder meer - schandaal! - een vrouwentepel werd bewerkt met een ijsblokje.

Hun collega-new romantics waren al geobsedeerd door het visuele (zie de dramatische zwart-witclip bij 'Vienna' van Ultravox, de eerste clip die er als een minifilm uitzag), maar niemand begreep het belang ervan beter dan Duran Duran. Kan dat beamen: Ana Matronic van Scissor Sisters, die meezingt in de song 'Safe (In the Heat of the Moment)' op hun nieuwe plaat.

Ana Matronic «Voor ik met Scissor Sisters begon, organiseerde ik thema-avonden in gay- en dragclubs in New York. Eén zo'n avond was de Nagel Tribute Night, een groot spektakel ter ere van Patrick Nagel, de kunstschilder van al die cheesy vrouwenportretten uit de jaren tachtig. En waarvan kent iedereen hem? Van de hoes van 'Rio', natuurlijk!»

'Rio' was de tweede en meest succesvolle plaat van Duran Duran. Tot dan - we schrijven 1982 - waren de erotische, geometrische vrouwenportretten van Patrick Nagel vooral bekend bij trouwe lezers van Playboy, dankzij Duran Duran hing algauw bij iedere zichzelf respecterende kapper een Nagel in de etalage.

Nog meer bedenkelijke bijdragen aan de westerse cultuur? De glazen replica van de 'Rio'-hoes was hét eightiesaccessoire om lijntjes coke op te snuiven, de look van John Taylor in de video bij 'Rio'-de-song diende als voorbeeld voor die van Don Johnson als Sonny Crockett in de misdaadserie 'Miami Vice', en nadat Simon Le Bon in de 'Hungry Like the Wolf'-clip een skibril had gedragen, werd dat in geen tijd een must-have voor clubbers.

Maar de belangrijkste bijkomstigheid van Duran Duran waren mannequins - ze 'bestelden' hun dates gewoon in de catalogi van modellenbureaus.

Met de woorden van Le Bon: 'Niemand had verwacht dat ons in de jaren tachtig zulke enorme dosissen fun zouden worden aangeboden - we kwamen tenslotte van de punk, hè. Het zou onbeleefd geweest zijn om al dat leuks te weigeren, en dus hebben we het er serieus van genomen.' Hijzelf bleef aan één model hangen: Yasmin Parvaneh, met wie hij intussen al meer dan vijfentwintig jaar getrouwd is.

Na de vrouwen kwamen de drugs, waar vooral John Taylor tuk op was - op zijn menu stond coke, xtc, valium en drank - en na de drugs kwamen de rivaliserende nevenprojecten, hét kenmerk van uitdeinende ego's in een grote groep. In 1985 richtten John en Andy Taylor Power Station op met Robert Palmer en Chic-drummer Tony Thompson. Le Bon, Rhodes en Roger Taylor riepen Arcadia in het leven, een project waaraan onder anderen Grace Jones meewerkte.

Live Aid 1985, waar zowel Duran Duran als Power Station optraden, geldt als de definitieve zwanenzang van de new romantics. De beweging zelf was al een tijd van de radar verdwenen, maar nu vertoonde ook de vaandeldrager zijn eerste grote barst: meteen na het legendarische benefietconcert stapte Roger Taylor op, in 1986 gevolgd door Andy.

Dat jaar haalden ook de hardcorefans af, toen vierde plaat 'Notorious' een tot mislukken gedoemde poging van het overgebleven trio bleek om zich (met de hulp van Chic-gitarist Nile Rodgers) een volwassen imago aan te meten en eindelijk de rockpers te overtuigen.

En toen waren ook de jaren tachtig voorbij. Ze eindigden in 1988, in een club in Manchester, The Haçienda, waar xtc, acid house en rave de toon aangaven. De zogenoemde Second Summer of Love maakte dat jaar finaal een einde aan de synthpoprage, die met z'n melodietjes en refreintjes al lang niet zwaar genoeg meer was voor de clubs.

Duran Duran speelt op zondag 12 juni in Vorst Nationaal. Tickets en info: vorstnationaal.be.

null Beeld

Het volledige artikel leest u op dinsdag 7 juni in Humo 3692/23.

Meer over

Reageren op een artikel, uw mening ventileren of een verhelderend inzicht delen met de wereld

Ga naar Open Venster

Op alle artikelen, foto's en video's op humo.be rust auteursrecht. Deeplinken kan, maar dan zonder dat onze content in een nieuw frame op uw website verschijnt. Graag enkel de titel van onze website en de titel van het artikel vermelden in de link. Indien u teksten, foto's of video's op een andere manier wenst over te nemen, mail dan naar redactie@humo.be.
DPG Media nv – Mediaplein 1, 2018 Antwerpen – RPR Antwerpen nr. 0432.306.234