null Beeld

Dwarskijker: Mag ik u kussen?

Luidens de promo die aan 'Mag ik u kussen?' voorafging, zou dat programma een 'intellectuele datingshow' worden. Marketinglui, redders van de mensheid, zullen wel weer uitgevogeld hebben dat daar meer behoefte aan is dan ik denk.

Ooit heb ik enig plezier beleefd aan de volstrekt non-intellectuele datingshow 'Blind Date', maar ik kon helaas niet in die lol volharden - op een dag had ik er finaal mijn bekomst van - zodat ik thans met de beste wil van de wereld geen pleidooi voor de spoedige terugkeer van Ingeborg en haar menagerie kan houden.

'Intellectuele datingshow' klinkt een tikje voornamer, en ook wel aanzienlijk pretentieuzer, dan 'panelspelletje', terwijl dit programma toch meer een panelspelletje dan een welgemeende datingshow is. Na twee afleveringen vraag ik me af waarom 'Mag ik u kussen?' meer op Canvas dan op Eén thuishoort, alsook wat 'intellectueel' zoal mag betekenen rond deze tijd van het jaar. Was ik maar een intellectueel, dan wist ik het vast.

Voor de begintitels aan het rollen gingen, drukte Bart Peeters, de zanger van stad en land, zich eventjes hooggestemd uit. 'De kus is de blijde inkomst,' zei hij, met een stembuiging die ons tegen wil en dank waarschuwde voor nog meer zelfgekweekte poëzie. Drie verschoonbare Bekende Vlamingen die niet elke week op de cover van Dag Allemaal prijken - drie Vlamingen die dus net niet bekend genoeg zijn om bij Canvas uit de toon te vallen - dongen vervolgens met meestal bevlogen maar altijd ironische woordenkraam naar een kus van een vrouw die deed alsof ze beschikbaar was en dag en nacht openstond voor nieuwe avonturen. Die vrouw was dan bijvoorbeeld Maaike Cafmeyer, 'de beste actrice van het jaar', die met veel verve gestalte gaf aan een West-Vlaamse allumeuse tijdens een avondje uit dat noodzakelijkerwijs in een motel moet eindigen, na langs een provincieweg eerst nog een snackbar te hebben aangedaan: de berenlul is een onderschatte amuse-gueule. Het begint me te dagen wat 'intellectuele datingshow' zou kunnen betekenen.

Het Logboek: Bart Peeters logt
Dwarskijker: 'Mag ik u kussen?' (2)

Kathleen Van Brempt was meer gereserveerd als potentiële geliefde van de panelleden: ze had zich klaarblijkelijk voorgenomen vooral in de hoedanigheid van minister haar opwachting in 'Mag ik u kussen?' te maken, meer bepaald als Vlaams minister van Mobiliteit, Sociale Economie, Gelijke Kansen en nog een stuk of wat andere aangelegenheden die volgens spellingsdeskundigen een hoofdletter verdienen. Ze zei dat Europese havenrichtlijnen haar passie waren. Gelukkig werd er hard om gelachen. De lachsalvo's van het studiopubliek waren overigens aldoor in de aanbieding - ze bleven maar aanrollen en noopten mij vaak tot de waaromvraag. Dit programma behelst ook de edele kunst van de conversatie, 't is te zeggen: het met doortrapte achteloosheid uitwisselen van vooraf minutieus voorbereide en voor de spiegel ingeoefende geestigheden. Kortom: er móét ongeremd gelachen worden, vaak om dubbelzinnigheden die mij veeleer met een lichte vermoeidheid opzadelen. Er expressief het zwijgen toe doen vind ik stilaan een edeler kunst dan verbale leukte onder dwang van televisiecamera's. Nu ja, toen Frank Focketyn gevraagd werd of het klopte dat hij als een beest tekeer kon gaan in de liefde, antwoordde hij met dat schijntje lijzigheid dat hem bijzonder maakt: 'Ja, als een lieveheersbeest.' Ik moest erom lachen, ook al omdat ik zijn acteertalent zeer bewonder. Alles is subjectief, en objectiviteit is een geloof voor dooievisjesvreters. Hoe het ook zij, de panelleden lijken zich uitstekend te vermaken, aanzienlijk meer dan een buitenstaander als ik.

Voor één keer vind ik het decor niet inlelijk: het rood doet me denken aan het maagdenbloed dat 'zoo breed spreit' in het 'Lied van Heer Halewijn', een gouwe ouwe uit de middeleeuwen. En het lumineuze blauw associeer ik met een opiumkit in een Chinatown van mijn dromen. Alles wordt met de dag subjectiever. De mooie begintitels van dit programma verwijzen nadrukkelijk naar de iconografie van de jaren vijftig, toen hoop nog de gewoonste zaak van de wereld was, vooral omdat men in die tijd zo'n slechte herinneringen aan wanhoop had. Het lijkt dan ook een programma dat doelbewust op deze crisistijd is afgestemd. Tijdens die begintitels zingt Doris Day 'Ready, Willing and Able'. De zin 'So lay your cards on the table' komt erin voor, die ik, aangezien 'Mag ik u kussen?' om de kunst van het versieren draait, nog het liefst als 'So lay your parts on the table' hoor. 't Is wel geen onmiddellijk herkenbare poëzie, maar als versiertruc toch niet onefficiënt in het Darwin-jaar. In deze tijden van geruisloze ineenstorting is het zaak om voor je eigen amusement te zorgen. Ik denk niet dat ik daartoe elke week 'Mag ik u kussen?' om hulp zal vragen.

Meer over

Reageren op een artikel, uw mening ventileren of een verhelderend inzicht delen met de wereld

Ga naar Open Venster

Op alle artikelen, foto's en video's op humo.be rust auteursrecht. Deeplinken kan, maar dan zonder dat onze content in een nieuw frame op uw website verschijnt. Graag enkel de titel van onze website en de titel van het artikel vermelden in de link. Indien u teksten, foto's of video's op een andere manier wenst over te nemen, mail dan naar redactie@humo.be.
DPG Media nv – Mediaplein 1, 2018 Antwerpen – RPR Antwerpen nr. 0432.306.234