null Beeld

Dwarskijker over 'Amigo's' en 'Groeten uit 1986' Gourmetten met de nonkels

Lachen was er niet meteen bij, tenzij om oneigenlijke redenen.

Rudy Vandendaele

undefined

null Beeld


Amigo’s

VTM – 23 januari – 628.769 kijkers

Vijf ex-gedetineerden die al in de gevangenis besloten hadden hun leven in elkaars gezelschap te beteren, zetten na hun vrijlating gezamenlijk een restaurant op in een voormalige hoerenkast. De eigenaar van dat pand is een gangsterbaas die bij Rik, de natuurlijke leider van de voormalige gevangenen, in het krijt staat. Wegens een moorddadig accident de parcours tijdens een overval heeft Rik, die de vluchtauto bestuurde, lang moeten brommen. In ieder geval lang genoeg om zich in gevangenschap zodanig in de kookkunde te bekwamen, dat hij op vrije voeten voor chef durft te spelen: ‘Farid le Fou heeft zich zelfs laten overplaatsen voor mijn risotto,’ klonk het. Kun je nagaan. Er wordt op niveau gegeten in de nor. Tessa, de dochter van Rik, heeft wegens zijn criminele verleden heel lang met haar vader in onmin geleefd, maar nu meldt ze zich als sommelière in het nieuwe restaurant aan. Tot voor kort werkte ze in een ander restaurant, waar ze, tussen het ontkurken, walsen en oordeelkundig ruiken door, buitenechtelijk met de getrouwde chef wipte. Die vent, toevallig een eikel, pikt het niet dat ze zijn restaurant en zijn invloedssfeer verlaat, en zint dan ook op wraak. Ondertussen heeft de gangsterbaas nog een rekening te vereffenen met de vroegere huurders van het pand: een boevenbende die hem een smak geld verschuldigd is. In de tweede aflevering werd alvast iemand geliquideerd en ’s nachts in een auto aan een donkere waterweg toevertrouwd. ‘Hoe geraken we nu thuis?’ vroegen die gangsters zich af, terwijl de auto aan het zinken was. Dit kluwen van moeilijkheden houdt ‘Amigo’s’ gaande, een serie die misschien ook wel meelift op de overdreven belangstelling voor het restaurantwezen die de laatste jaren door toedoen van de televisie is ontstaan.

Na twee afleveringen vind ik dat veel dialogen in ‘Amigo’s’ zodanig uitdrukkelijk zijn dat een tamelijk goede verstaander er zich vast door overvoerd voelt. Deze serie speelt zich zo nu en dan af in het grensland tussen komedie en tragedie, wat erg bijdetijds is, maar evengoed doet ze me soms aan belegen en al te expliciet Gents volkstoneel denken. Commerciële televisie laat niets aan het toeval over: best mogelijk dat onderzoek heeft uitgewezen dat er meer vraag is naar zulk vermaak dan naar de laatste snufjes van Netflix, aanbevolen door comakijkers.

In de tweede aflevering kregen chef Rik en zijn souschef Halil, een zonne-klare West-Vlaming met een migratieachtergrond, onenigheid met een vleeshandelaar. De karikaturale vleesboer gaf meteen ongeremd lucht aan karikaturale vooroordelen jegens ex-gedetineerden en leverde volgens Halils waarneming ook nog eens vlees af waarvan de houdbaarheidsdatum verstreken was. De ruzie escaleerde potsierlijk, waardoor ze, zelfs in de vrije zone tussen komedie en tragedie, net iets te grotesk was om geloofwaardig te zijn. Lachen was er in mijn geval ook niet meteen bij, tenzij, zoals vaker, om oneigenlijke redenen. Er kwamen slagen en verwondingen van, dat dan weer wel, waardoor Rik en Halil ingerekend werden en de openingsavond van hun restaurant dreigden te missen. Alsof de duivel ermee gemoeid was, kwam alles goed en – je gelooft het amper – zelfs het vlees van de vleesboer bleek aan het eind van deze aflevering aanzienlijk verser dan die dekselse schelm van een Halil met z’n West-Vlaamse migratieachtergrond verkeerdelijk op de verpakking had gelezen.

Johny Voners zal wellicht blij zijn dat hij in deze fase van zijn carrière niet langer een op pils lopende landsverdediger hoeft neer te zetten die niets te zoeken heeft tussen de doelpalen, behalve misschien de bal. In ‘Amigo’s’ speelt hij de oudere Berten, die in een onbewaakt moment zijn vrouw en haar minnaar heeft vermoord, en er nu nogal solitair bijloopt als een gelouterd man die zich van pure wijsheid tot één gezichtsuitdrukking beperkt: een welhaast beteuterde expressie die een diep zielenleven moet suggereren. In een tuincentrum vroeg Berten aan de verkoopster: ‘Mag ik nog eens terugkomen om uw zaad te bekijken?’ Een diep zielenleven is ook niet alles. Ik heb na twee afleveringen geen idee of het goed komt met ‘Amigo’s’, en ik neem me voor om later, bij leven en welzijn, in deze kolommen nog eens stil te staan bij deze serie. Of misschien ook niet. Life is but a walking shadow.

undefined

null Beeld

undefined

'Sven De Ridder zei preventief dat hij geen 'nieuwe man' was, en zijn vrouw sprak dat niet tegen'


Groeten uit 1986

VTM – 26 januari – 954.000 kijkers

In ‘Groeten uit…’ maakt een Bekende Vlaming met z’n modelgezin een tijdreis naar het jaar dat hij twaalf was. In mijn geval was dat 1967, het jaar van de Summer of Love in San Francisco, de hoogtijdagen van het hippiedom, waar ik in de Vlaamse Ardennen weinig, zeg maar niets van merkte. Het was ook het jaar waarin mijn inwonende grootmoeder op een juninacht voorgoed in-sliep. Tot haar laatste snik dementeerde ze danig; ze dacht meestal dat ik mijn twaalfjarige vader was, haar zoon. Of anders vroeg ze me bezorgd wie mijn ouders waren en wanneer die me zouden komen halen. Ze heeft me ook verteld dat ’s avonds, als ze de slaap niet kon vatten, niemand minder dan Onze-Lieve-Vrouw soms voor haar danste en zong. Dat waren tijden. Voor mijn plechtige communie kreeg ik van een oom, een vrolijke roker en drinker, een transistorradio cadeau. ‘Sgt. Pepper’s Lonely Hearts Club Band’ vloeide mij veelkleurig aan, en nog heel veel andere prachtmuziek, evenals het vermoeden dat alles wel goed zou komen, maar wellicht niet meer in 1967.

Alle hoofdpersonen in ‘Groeten uit…’ blijken graag terug te keren naar het jaar waarin ze twaalf waren. Ook wel omdat ze niets te vrezen hebben, want kennelijk kunnen ze allemaal op een gelukkige jeugd terugzien. De voorspoed was toen wel anders, maar ’t was evengoed welvaart. Op de BBC heb ik al programma’s gezien waarin vrijwilligers de London Blitz dunnetjes overdeden – ‘Waar heb je dat bloody verduisteringspapier gelaten, Mildred?’ – maar het vertrekpunt van ‘Groeten uit…’ blijft de consumptiemaatschappij en onze band met spullen, merken, modelijnen, beroerde tv-series en popdeunen van het type internationale oorwurm.

Presentatrice Ann Lemmens, die kleding droeg die haar in de eighties niet had misstaan, stelde het gezin van acteur en panellid Sven De Ridder een terugkeer naar 1986 in het vooruitzicht. De Bekende Vlaming probeerde zich in ‘Groeten uit 1986’ ook enigszins in te leven in de man-vrouwverhouding die in zijn twaalfde levensjaar gangbaar was. Sven De Ridder zei preventief dat hij geen ‘nieuwe man’ was en zijn vrouw sprak dat niet tegen. Weldra reed hij met die vrouw en hun drie kinderen, zonder gps, in een Citroën CX naar een huis met een zitkuil die bewaakt werd door zo’n windhond van gleiswerk die ook in de jaren 80 smakeloos was. Het hele gezin trok ruimzittende outfits uit de eighties aan, waar alleen de oudste zoon van het echtpaar, die bij strakke kleding zwoer, zich niet lekker in voelde. Het was een heuglijk weerzien tussen Sven De Ridder en het toenmalige arcadespel Pacman. Zijn kinderen, die vóór ze 1986 bereikten hun smartphone hadden moeten inleveren, waren er ook blij mee. Later zou Sven De Ridder hun de zogeheten videobox uitleggen, de zegeningen van de videotheek, en de videostandaarden VHS, Betamax en Video 2000. En met zijn dochtertje speelde hij tot haar voldoening een spelletje op een Atari van toen. De oudste zoon van Sven De Ridder had ooit een boterham in een videorecorder gestopt, omdat hij dacht dat het een broodrooster was. Hij zag er nog steeds de logica van in.

Er was niet één wanklank in dit programma te bespeuren, tenzij misschien het nieuwsbericht dat de kerncentrale van Tsjernobyl lekte. Zowel Sven De Ridder als zijn vrouw herinnerden zich in dat verband sussende woorden van hun ouders. Ik weet nog dat ik ’m kneep in die dagen, en dat mijn bloedjes van kinderen nog te klein waren om bang te zijn voor nucleaire rampen.

In elke aflevering van ‘Groeten uit…’ krijgt het gezin verrassingsgasten over de vloer. Sven De Ridder had op Sandra Kim gerekend, omdat hij haar triomf op het Eurosongfestival van 1986 wegens zijn communiefeest had gemist. Er verschenen twee heren in de deuropening die aan het modebeeld van 1986 beantwoordden, maar er nog het meest uitzagen als zieltjeswinners van een sekte of types die je in de gauwigheid een partij goederen te koop aanbieden die ter hoogte van Tsjernobyl van de vrachtwagen is gevallen. De oudste zoon van Sven De Ridder zei: ‘We noemen ze nonkel, maar ze zijn onze nonkels niet.’ Bij hun aanblik bulkte het echtpaar De Ridder van het lachen, waarna het gourmetten, zo te zien een eetgewoonte uit 1986, een aanvang kon nemen. Eén van de kinderen zei dat het gezin De Ridder op vakantie in de Ardennen elke dag gourmet. En ik voelde me ineens tot barstens toe geïnformeerd.

Mary Tyler Moore en Mike Connors zijn overleden. In 1967 waren ze mijn troost op de televisie.

Rudy Vandendaele

Reageren op een artikel, uw mening ventileren of een verhelderend inzicht delen met de wereld

Ga naar Open Venster

Op alle artikelen, foto's en video's op humo.be rust auteursrecht. Deeplinken kan, maar dan zonder dat onze content in een nieuw frame op uw website verschijnt. Graag enkel de titel van onze website en de titel van het artikel vermelden in de link. Indien u teksten, foto's of video's op een andere manier wenst over te nemen, mail dan naar redactie@humo.be.
DPG Media nv – Mediaplein 1, 2018 Antwerpen – RPR Antwerpen nr. 0432.306.234