Dwarskijker over 'Belgium's Got Talent: de finale' en 'De Afspraak': 'Gracieus halsbrekers werk op hoog niveau'

'Mag ik in ulle kluppeke?' vroeg Stan Van Samang. De gezamenlijke kwaliteit van de finalisten overvleugelde moeiteloos de gezamenlijke kwaliteit van het jurycommentaar


Belgium’s got talent: de finale

VTM – 25 mei – 778.857 kijkers

Televisiepresentatoren in het lichte genre zijn altijd weer reuzebenieuwd of we ‘er klaar voor zijn.’ Die dampig warme vrijdagavond in de meimaand van 2018 – prettige mensen troffen elkaar op terrasjes – nam ik na wat verwaarloosbaar gemopper plaats voor de finale van ‘Belgium’s Got Talent’: ik zal er op mijn manier dus wel klaar voor zijn geweest. ‘Zijn jullie klaar voor deze spannende avond?’ gilde Laura Tesoro verbazend uitgelaten, waarop Koen Wauters, die óók dienst had, onmatig blij de bal terugkaatste: ‘Ben jíj er klaar voor, Laura?’ ‘Koen,’ antwoordde die sakkerse meid terstond, ‘ik ben klaar geboren.’ Het klonk nadrukkelijk gevat, alsof er een tekstschrijver (m/v) aan te pas was gekomen.

Voor ik me kon afvragen of ik er al bij al wel klaar genoeg voor was, nam de finale een aanvang. Ze zou overwegend in het teken van het volkomen afgetrainde en à la Michelangelo gebeeldhouwde lichaam staan, dat in uiteenlopende disciplines de zwaartekracht relativeerde, niet zelden op verbluffende wijze. Er zat één zangeres tussen, de getalenteerde Sonita uit Kameroen, die kennelijk niet op de volgende editie van ‘The Voice’ kon wachten. In deze finale leken zowel de zestienjarige Aya Courouble, een beminnelijk beugelbekje dat uitblinkt in ritmische gymnastiek, als de twee Grieks-Romeinse gymnasten van Interius Fortitudo, een soort liefde te zoeken in de amusementswereld die in hun spartaanse topsportmilieu, dat overigens terecht op de Olympische Spelen focust, misschien schaarser is dan in de rest van de mensenwereld.

Ik heb me in deze finale vergaapt aan de ambitieuze act van Gilles Thiry, die zijn verdriet om een schielijk overleden vriend vorm gaf aan een klimpaal: gracieus halsbrekerswerk op hoog niveau. De jury, op Dan Karaty na, was meer ontroerd door de treurige gebeurtenis die Thiry had geïnspireerd dan door zijn act zelf. Maar wat dan nog? De gezamenlijke kwaliteit van de finalisten overvleugelde moeiteloos de gezamenlijke kwaliteit van het jurycommentaar. ‘Mag ik in ulle kluppeke?’ vroeg Stan Van Samang na het optreden van DrumSpirit, een vernuftig harrewarrend percussiecollectief uit Dadizele: zo maakt Stan vrienden in Vlaanderen, waar goed Nederlands, ook op de televisie, stilaan een vorm van aanstellerij is.

Het nummer van Mathias Goethals, droomachtige trapeze aan de hand van twee linten, leek mij, als ik voor het gemak eventjes van een rechtvaardige wereld uitging, een uitstekende sollicitatie naar emplooi bij Cirque du Soleil. In een filmpje zei deze onverschrokken luchtmens dat hij altijd de kunst van zijn vliegwerk zal blijven perfectioneren, ook al zou hij tot zijn leedwezen naast zijn jongensdroom grijpen: een contract bij Cirque du Soleil. Nagenoeg iedereen die in deze finale aantrad, was intens met de vervolmaking van z’n act bezig – sommigen hadden er zelfs een wezenlijk deel van hun jeugd aan opgeofferd. Ik ben bereid iets nobels in zulke monomanie te ontwaren: in sommige gevallen is een tunnelvisie het begin van een vergezicht.

Televoting, democratie op maat van de televisie, verhief het expressionistische danspaar Tasha en Ian tot winnaar van ‘Belgium’s Got Talent’ 2018. Ze kregen 50.000 euro, een bedrag dat stellig nieuwe perspectieven opent. Ian zou zijn moeder alvast op een reis naar de Filipijnen trakteren, haar eilandengroep van herkomst. Fijn, maar waar dit duo voortaan met z’n mooie, hartstochtelijke act heen moet, weet ik ook niet zo gauw. Misschien is het tijd om een 21ste-eeuws showprogramma te bedenken en in één moeite door het variété in ere te herstellen, door het eerst en vooral rücksichtslos te updaten. Waarom is er nooit voortgeborduurd op de shows die Bart Peeters in 1987 en ’88 voor de Nederlandse omroepvereniging Veronica heeft gemaakt? Of creatief doorgedacht op ‘De (v)liegende doos’, tv-shows die onderhavige Peeters in 1995 voor VTM op poten heeft gezet, toen hij een affaire met die commerciële zender had.

‘Ik ben onklaar geboren,’ denk ik ineens.

'Ik was blij dat Jan De Cock eindelijk zijn geest mocht laten waaien over zijn favoriete onderwerp: Jan De Cock'


De afspraak

Canvas – 28 mei – 225.473 kijkers

Als beeldend kunstenaar Jan De Cock zijn opwachting maakt in een tv-programma, is hij een kamerbrede aanwezigheid waarbij je voelt dat er iets te gebeuren staat, en als het niet gebeurt, denk je: het had kúnnen gebeuren. Voor hij in ‘De afspraak’ aan de beurt was, mochten Ine Roox, een journaliste die zich ernstig in Italiaanse kwesties verdiept, en Paul D’Hoore, de dag en nacht raadpleegbare beursgoeroe van VTM, hun licht laten schijnen op de ingewikkelde Italiaanse politieke impasse, en op de mogelijk rampzalige gevolgen daarvan voor Europa, Dexia en alle Belgen die in de waan verkeren dat ze hun schaapjes op het droge hebben. Wat deze twee welingelichte personen uitlegden, had ik, voor een beter begrip op een onweerachtige zomeravond in de lente, veel liever in weekblad of krant gelezen, met een stuk of wat verhelderende grafiekjes erbij, en foto’s van de daders. Leve de schrijvende pers.

José – spreek uit: chosee – De Cauwer, bekend van zijn bewustzijnsstroom bij wielerwedstrijden op de televisie, mocht gissen naar het hoe en het wat van het opzienbarende, zelden in de natuur voorkomende solonummer dat de astmalijder Chris Froome onlangs ten beste gaf in de Giro d’Italia. José dacht niet meteen aan doping, maar wel aan ‘de grijze zone’, waarin de farmaceutica in het geniep grote sprongen voorwaarts maakt. Ten zuiden van het hoofd van Paul D’Hoore, waar eerst ‘Financieel journalist VTM’ had gestaan, verscheen eensklaps het woord ‘wielerkenner’, en inderdaad: D’Hoore wilde niet onderdoen voor Chosee. Ik zal niet zo gauw ijveren voor nog meer sport op de tv: ineens waren er naar mijn smaak te veel wielerkenners in ‘De afspraak’, zodat ik blij was dat Jan De Cock, overigens ook een wielerkenner, eindelijk zijn geest mocht laten waaien over zijn favoriete onderwerp: Jan De Cock, die zijn kunsthistorisch belang kent, en volgens zijn jongste peiling in één adem genoemd mag worden met Rogier van der Weyden en René Magritte. Hij kan u vast ook uitleggen waarom.

De kunstenaar was volgens Bart Schols, die zich intussen een grijnsje had aangemeten, ‘helemaal klaar met Brussel’, ofschoon hij er geboren en getogen was. Jan De Cock kondigde in dit programma zijn vertrek uit de hoofdstad aan, alsmede een tentoonstelling die dat adieu moest bekrachtigen. Of Brussel zijn vertrek te boven zal komen, zal de geschiedenis uitwijzen: nog even geduld dus.

Naar verluidt zal Jan De Cock zijn scheppende arbeid in een atelier ergens tussen Brugge, Zeebrugge en Oostende voortzetten, en ook in een werkplaats ten noorden van Turijn. Het zag ernaar uit dat er iets was misgelopen tussen hem en de hoofdstad: hij had het over de ‘multiculturele samenleving die niets met cultuur te maken had, maar alles met hokjesgeest’. Hij maakte ook gewag van ‘de superdemocratie Brussel’ die volgens zijn bevindingen geen democratie meer was. Nu ja, hij werd er juist ‘te veel democratie’ gewaar – ‘doen wat niet mag’ was er volgens hem te makkelijk geworden, en hij vond ook dat ‘oude Brusselaars Marokkanen begonnen te imiteren, opdat ze geen last meer van ze zouden hebben.’ Hij vroeg zich langs de neus weg af waarom hij zijn energie nog in Brussel zou stoppen, als hij er toch geen ‘bestuurders en mensen met geld’ meer op zijn hand kreeg. Er moeten concrete incidenten aan zijn onvrede ten grondslag liggen, maar Jan De Cock leek er liever omheen te praten, terwijl Bart Schols in z’n grijnsje volhardde – een sceptisch lachje dat niet in hem opkwam toen Roox en D’Hoore aan het woord waren. Die twee zaten Jan De Cock intussen als versteend aan te staren, waardoor ze ongewild – ik verdenk hen niet van humor – voor enkele komische tussenshots zorgden.

Toen Jan De Cock, nog steeds dof aangestaard door Roox en D’Hoore, bereidwillig zijn sculptuur ‘De blauwe communist’ aan het toelichten was, zei Bart Schols dat ‘De afspraak’ er alweer op zat. Hij wenste ons kijkplezier toe met ‘Belpop’, dat dit keer over de eighties zou gaan, toevallig een decennium waarin er voor steller dezes iets begon dat nu in vliegende vaart aan het aflopen is.

Rudy Vandendaele

Meer over

Reageren op een artikel, uw mening ventileren of een verhelderend inzicht delen met de wereld

Ga naar Open Venster

Op alle artikelen, foto's en video's op humo.be rust auteursrecht. Deeplinken kan, maar dan zonder dat onze content in een nieuw frame op uw website verschijnt. Graag enkel de titel van onze website en de titel van het artikel vermelden in de link. Indien u teksten, foto's of video's op een andere manier wenst over te nemen, mail dan naar redactie@humo.be.
DPG Media nv – Mediaplein 1, 2018 Antwerpen – RPR Antwerpen nr. 0432.306.234