null Beeld

Dwarskijker over 'Boer zkt. vrouw'

'Boer zkt. vrouw', een populaire datingshow in de landbouw- en veeteeltsector, is heden met voorsprong het best bekeken televisieprogramma in Vlaanderen, ook op plaatsen waar het landbouwareaal, om de schijn van vooruitgang op te houden, met asfalt is toegedekt. Van dat succes begrijp ik bijna net zo weinig als van het Vermoeden van Poincaré, en wat meer is: ik wíl het ook niet begrijpen.

Rudy Vandendaele

Hoge kijkcijfers hebben overigens nooit indruk op mij gemaakt, want ze reflecteren veel vaker grijze middelmaat dan uitgesproken kwaliteit. En binnen de grenzen van de democratie ben ik, zeker wat het massamedium televisie betreft, geneigd de massa ongelijk te geven. Al weet ik niet hoe ik zou piepen mocht die massa, voorzien van knuppels, bijlen, zeisen en bijgeslepen Zwitserse zakmessen, met onvriendelijke bedoelingen bij me aanbellen. De mens is merkwaardig laf zodra hij zijn verstand gebruikt. Wie zei dat ook alweer? Ik hoop maar dat ík het niet was, in een taxi, na nachtelijke buitensporigheden waar ik voor mijn thuiskomst al spijt van krijg.

Eén ding is zeker: de landlieden die in 'Boer zkt. vrouw' hun gelooide en dus mede door de elementen vormgegeven boerenkop boven het maaiveld uitsteken, krijgen meer aandacht van het publiek dan hun collega's die steen en been klagen over bijvoorbeeld de veel te lage melkprijs.

Eén van hen is Staf, woonzaam in Hakendover nabij Tienen, die volgens één van zijn drie uitverkorenen 'zó'n verrassend karakter' heeft. 'Zie hem blinken van schelmerij,' klonk het ook nog, en opdat we er helemaal van overtuigd zouden zijn dat Staf als schalk zijn weerga niet heeft in bepaalde landbouwzones van Hakendover, kregen we ook nog te horen dat 'zijn grapjes altijd onverwacht komen'. Toen zijn potentiële bruiden zich bij Staf aanmeldden, wees hij hen een stal als slaapplaats aan. Het was er zoals gebruikelijk een bende, waarin stalvee en een enkele boerenknecht ongehinderd hun gevoeg kunnen doen, en dat dan ook niet nalaten. 'Zo zal die miep meteen kennismaken met de essentie van het boerenleven,' dacht ik, maar het bleek om een typisch grapje van Staf te gaan, dat, terwijl hij blinkt van schelmerij, altijd onverwacht uit zijn verrassende karakter komt gefloept, niet zelden tot zijn eigen verbazing. Meestal laat hij er een lach bij weerklinken waarmee hij in andere omstandigheden het vee van de ene wei naar de andere jaagt. Staf bracht de vrouw vervolgens naar de echte logeerkamer, waarin een wuft hemelbed op de nabije toekomst preludeerde. Het zou me niet verbazen dat Staf eigenlijk een casanova is die zich, om niet al te zeer over de tong te gaan in Hakendover, voordoet als boer, en z'n hemelbed geheimhoudt.

Het duurde niet lang of zijn drie aspirant-boerinnen begonnen kanttekeningen bij Staf te plaatsen: aandacht geven was niet zijn sterkste punt. Die vrouwen zochten hem op terwijl hij op het veld aan het werk was, en Staf maakte van de gelegenheid gebruik om een lang gesprek aan te knopen met een kennis die toevallig langs kwam gereden. Het was alsof hij die vrouwen ineens niet meer gewaarwerd, en dat zinde ze vanzelfsprekend niet, want die goedgelovige wichten hadden warempel op ogenblikkelijke liefde gerekend. Hetzelfde gebeurde toen hij ze meenam naar een optreden van The Scabs in Tienen - whatever happened to rock'n'roll? Toen hij daar zijn vriendenkring trof, leek hij oprecht blij dat hij zijn gezellinnen eindelijk van zich af kon schudden, en bovendien voerde hij er bijzonder geanimeerde gesprekken met andere vrouwen, waarbij er weer van alles dat geen naam behoort te hebben uit zijn verrassende karakter kwam gefloept. Tussendoor ontvouwde Staf ons zijn muzikale smaak: 'Ik hou van alle genres.' Kortom: muziek liet hem koud. Altijd oppassen voor zulke lieden.

Dwarskijker over 'Boer zkt. vrouw'

Fons was dan weer een andere boer, maar evengoed een boer. Hij oefende zijn vak uit in Saint-Sornin-Leulac, een dorp in het Franse departement Haute-Vienne waar men in de belendende dorpen nog nooit van heeft gehoord, en er nog trots op is ook. 'We gaan ze een paar dagen uittesten als een auto,' sprak Fons gevoelig, en voor zijn drie snoezen had hij nog meer leuks geregeld: een bierfeest waarvoor een drom Belgische vrienden van Fons jaarlijks overkwam, en dat tevens een soort sportwedstrijd tussen die Belgen en plaatselijke Fransozen was.

Tussen twee pinten door deden de deelnemers aan paalklimmen, en het hoogtepunt van deze manifestatie was: om het snelst een heuvel oplopen met een vrouw die omgekeerd over je rug hangt - bij mijn weten geen olympische discipline, ook geen afgeschafte olympische discipline. Ik ben er bijna zeker van dat ze met concours de beauté et d'élégance iets heel anders bedoelen in mijn bevriende natie Frankrijk, zelfs in Saint-Sornin-Leulac.

Fons koos voor die voorvaderlijke wedloop Nadine uit: een nogal levenslustige vrouw van Italiaansen bloede die, voor zover ik me daarmee mag bemoeien, niet gediend is van een boer in een Frans boerengat. Het scheelde niet veel of ik kreeg medelijden met haar, en ook wel met die andere vrouwen die door middel van dit programma van hun eenzaamheid proberen af te raken, en van hun kwalijke herinneringen aan andere heilloze relaties. Allemaal zien ze het boerenleven als een idylle, als iets dat met dierenliefde te maken heeft en eruitziet als het prentenboek 'Op de boerderij' uit hun kindertijd. Ze zijn natuurlijk dwazen die geen ogenblik beseffen dat ze de trekpoppen van televisiemakers zijn, en tegelijk ook van boeren die vooral van onbezoldigd en tevens neukbaar personeel dromen, en ondertussen maar al te graag met een driekoppige harem uitpakken op de televisie. Die vrouwen dromen van hartstochtelijk aanzwellende vioolmuziek, maar in werkelijkheid krijgen ze het klaaglijke geloei van koeien te horen, en het geluid van neerkletsende vlaaien op de stalvloer - waaiers van stront die zíj zullen moeten opruimen, zogenaamd uit liefde. Ook uit liefde voor het boerenvak, maar als je de middelbare leeftijd hebt bereikt, is het veel te laat om nog als boerin geboren te worden, zelfs al heb je in je leven al behoorlijk in de stront gezeten. De liefde zoals ik me ze voorstel - en die vrouwen diep in hun hart wellicht ook wel - is veel te ingewikkeld, en ook veel te belangeloos, om in dit type kijkcijferkanon tot haar recht te komen.

Een bekentenisje op z'n tijd kan geen kwaad: mocht het niet tot mijn takenpakket behoren, dan zou ik nooit naar 'Boer zkt. vrouw' kijken. De vraag 'Waar is de tijd dat Dina Tersago nog een belofte was?' zou dan ook niet in me opkomen.

Meer over

Reageren op een artikel, uw mening ventileren of een verhelderend inzicht delen met de wereld

Ga naar Open Venster

Op alle artikelen, foto's en video's op humo.be rust auteursrecht. Deeplinken kan, maar dan zonder dat onze content in een nieuw frame op uw website verschijnt. Graag enkel de titel van onze website en de titel van het artikel vermelden in de link. Indien u teksten, foto's of video's op een andere manier wenst over te nemen, mail dan naar redactie@humo.be.
DPG Media nv – Mediaplein 1, 2018 Antwerpen – RPR Antwerpen nr. 0432.306.234