Dwarskijker over 'Liefde voor muziek' en 'Belpop: Luc De Vos': 'De aangeboren scepsis van plattelanders'

In Wippelgem bleef Luc De Vos lang hangen in het ouderlijk huis, waar hij volgens één van zijn broers onverrichter zake op zijn toekomst zat te wachten


Liefde voor muziek

VTM – 7 mei – 540.345 kijkers

In ‘Liefde voor muziek’, voor mijn part het aardigste amusementsprogramma dat VTM dezer dagen te bieden heeft, zitten als vanouds ook scènes waarin het deelnemersveld tegen betaling doet alsof het onder intimi vakantie viert in Spanje. Leer mij de showbizz kennen. We zagen al hoe Niels Destadsbader, het multi-inzetbare pop-upidool, deerlijk flirtte met Sharon den Adel, het boegbeeld van de symfonische rockband Within Temptation. Symfonische rock is een gezwollen muziekgenre met vuurwerk, rook- en dondermachines: het goede nieuws is dat we de bevrijdende punk aan onder andere dat soort bombast te danken hebben, maar genoeg over muziek.

In de aflevering waarin het repertoire van Silvy De Bie, de stem van Sylver, een beurt kreeg, zagen we hoe de zangvogels altezamen een feestje simuleerden waarop slechts acht mensen waren afgekomen. Ze dansten een beetje in het ijle als ze al niet ter plaatse stommelden op ‘Sweet Dreams (Are Made of This)’ van Eurythmics. Opdat eeuwige thuisblijvers zouden geloven dat die party in Gran Villa Rosa een dolle boel was, lieten sommige feestgangers zich volkomen uitgevloerd fotograferen, ostentatief met een fles in de hand. Die pose zag eruit als een negentiende-eeuwse moralistische prent die voor de gevaren van alcohol waarschuwt. Ach, we weten allemaal dat zangers ter bescherming van hun delicate orgaan vroeg onder de wol kruipen. Nadat ze eerst luidruchtig hebben gegorgeld met een aftreksel van eikenschors vermengd met de ochtendpis van een Oekraïense maagd. Let wel: voor artiesten die hun gemoedsleven liever al gruntend tot uiting brengen, hoeft dat allemaal niet.

Hoewel er over smaak niet valt te redetwisten, doe ik haast niets anders. Het repertoire dat in ‘Liefde voor muziek’ aan bod komt, gaat gewoonlijk aan mij voorbij, maar ik hoor in dit programma geregeld op van de onvermoede mogelijkheden die in een song besloten liggen: Gert en Sarah Bettens diepten tweestemmig intimistische country op uit de Eurodance van ‘Where Did the Love Go’ van Sylver – een traan kist in een smeulend kampvuurtje – en Jasper Steverlinck, wiens cherubijnenzang net iets unieker is dan het stemgeluid van zijn dierbare collega’s, maakte iets subtiels van Sylvers dommig pompende ‘Turn the Tide’. De geest van Elvis waarde over het onderstel van Helmut Lotti, toen die zich op een Vegasiaanse rock-’n-rollversie van ‘Forgiven’ stortte.

Tussendoor kregen we beelden uit de kinderjaren van Silvy De Bie te zien: op een foto poseerde ze, wellicht nog voor ze Silvy Melody was, als klein meisje tegen een achtergrond van talloze prijsbekers en ereschalen, trofeeën die ze overal in het land op barre playback- en soundmixavonden in de wacht had gesleept. Het werd me droef te moede toen ik die foto zag, want ik dacht aan een dommelig kind dat, weer of geen weer, van de ene afgelegen playbackshow naar de andere verre feesttent gereden wordt. Maar goed, Silvy De Bie gewaagde van een blije kindertijd en jeugd. Ergo: waar bemoei ik me mee? Ze zei dat ze de middelbare school niet had afgemaakt doordat jaloerse klasgenoten haar aanhoudend de duvel hadden aangedaan. Hoe dat precies in zijn werk is gegaan, heeft ze wellicht al een keer of honderd in kappersbladen ontvouwen, zodat ik blij was dat er in dit programma geen tijd was voor verongelijkt gelamenteer over kwesties die toch niet meer te verhelpen zijn. ’t Is overigens nooit te laat om een middelbareschooldiploma te halen.

Aan het eind van elke aflevering mag de centrale gast zijn lijflied aanheffen ten overstaan van zijn aldoor tot tranen toe beweegbare collega’s: Silvy De Bie zong een tere, mooi verinnerlijkte versie van ‘Hopelessly Devoted to You’ uit de musical ‘Grease’. In andere tijden was dat nummer een wereldhit voor Olivia Newton-John, toen één van de mooiste meisjes van de klas. Volgens mij komt zulke hopeloze of zelfs wanhopige toewijding niet meer voor in de hedendaagse liefde, maar wat ervan rest, is alvast een mooi liedje.

Het is altijd goed om in dit programma zo nu en dan het deelnemersveld weg te denken en zodoende de uitstekende begeleidingsband te ontwaren: schaduwfiguren die naamloos de sterren van de hemel spelen en daar, voor zover ik weet, vrede mee hebben. Professionals.


Belpop: Luc De Vos

Canvas – 7 mei– 258.712 kijkers

Zo stel ik me hem voor: een gebogen gedaante met een gitaarkoffer, die in het open veld tegen een strakke noordooster optornt. De knotwilgen, die in de verte het vlakke land afzomen, buigen de andere kant op, met de wind mee. Er komt geen eind aan november. Een somber wolkendek. Verwaaiend kraaiengekras. De jongen met de gitaarkoffer is met stugge tred op weg naar Wippelgem, een plaatsnaam die uit de pseudofolkloristische stripverhalen van Urbanus en Willy Linthout gelicht had kunnen zijn, maar in werkelijkheid op een echt oordschap in Oost-Vlaanderen slaat. In mijn verbeelding staan er op die plek nog televisieantennes op de daken. En er suist ook wel eens een vliegende schotel over Wippelgem.

In Wippelgem bleef Luc De Vos lang hangen in het ouderlijk huis, waar hij volgens één van zijn broers onverrichter zake op zijn toekomst zat te wachten. Hij speelde er gitaar en keek er zonder vooruitzichten tv – ‘Hij keek naar de EO,’ wist die broer nog. Hij beleefde er een geprolongeerde puberteit in de nabijheid van zijn moeder, een diepgaande liefde in zijn leven, die in deze aflevering van ‘Belpop’ opvallend onderbelicht bleef. Hij fantaseerde hardop over een succesrijk artiestenbestaan en droomde openlijk van een groot schrijverschap, en zijn brussen hoorden hun aparte jongste broertje met de aangeboren scepsis van plattelanders aan. Hoofdschuddend, stel ik me voor, zo van: ‘Hoe moet het verder met die jongen?’ Maar alles kwam goed, tot de dood erop volgde.

De dromen van Luc De Vos kwamen gaandeweg uit: in 1990 eindigde zijn band Gorky op de derde plaats van Humo’s Rock Rally – Noordkaap won en Kitchen of Insanity, de band die tweede werd, vergleed in de vergetelheid. Waarna het professionalisme nogal snel zijn tol eiste: producer Wouter Van Belle hoorde dat de ritmesectie tekortschoot. Het zou niet lang meer duren of Gorki – nu eindigend op i – had een andere bezetting. De pijn van die ingreep zeurt zo te horen nog altijd na bij Wout De Schutter en Geert Bonne, de ritmesectie van het eerste uur. Hoe Luc De Vos tegenover die vermoedelijk opgelegde personeelswissel stond, bleef veeleer wazig in dit portret: een gevalletje van enerzijds en anderzijds. Patrick Riguelle, die ooit zijn stemcoach was, noemde de zanger van Gorki lachend een ‘lafaard’, een woord dat in vredestijd vast nog harder klinkt dan als het je in een oorlogssituatie wordt nageroepen. Daarmee bedoelde hij wellicht dat Luc De Vos, zoals menigeen, liever gênante situaties uit de weg ging, en daar misschien wel vaardig in was. Ook dát kun je een talent noemen. Voor de rest was Gorki al ten tijde van Gorky Luc De Vos met hulpstukken.

Patrick Riguelle, nog steeds lachend, vond hem ook uitzonderlijk lui, terwijl de discografie van Gorki en de boeken die Luc De Vos tussen alle optredens en platenopnames door heeft geschreven, zijn ledigheid in mijn ogen toch voldoende tegenspreken.

Sandra Heylen, de weduwe van Luc De Vos, die na zijn dood uit principe, of omdat ze daar goede redenen voor had, geen interviews gaf, werkte wel aan deze aflevering van ‘Belpop’ mee, zonder er confidenties in te doen, want daar is ze het type niet naar. Ze vertelde over het begin van hun relatie: ze hadden elkaar al eens ontmoet, er ging tijd overheen, en op een keer merkte hij haar tijdens een concert in de menigte op en riep: ‘Sandra, ik dacht dat ik je nooit meer terug zou zien,’ waarna hij zijn gitaar afwierp, van het podium sprong en haar publiekelijk omhelsde. Deze scène uit een romcom was het begin van iets waar de dood schielijk tussen zou komen. Dat Sandra Heylen iets in hem zag, verbaasde hem: ‘Hoe kan een vrouw nu in mij geïnteresseerd zijn?’ Uit zijn ingebakken bescheidenheid, vaak meer een kwaal dan een deugd, vloeide volgens Sandra ook zijn aandrang voort om, tot vermaak van het iets te ruime publiek, nadrukkelijk voor boerenlul te spelen op de televisie, een rol die ik nauwelijks kon aanzien. Dat hij ingewikkelder in elkaar zat dan mensen die ervan uitgaan dat ze normaal zijn, komt in de beste kunstenaarsnaturen voor.

Volgens ooggetuigen was Luc De Vos, die een pallieterachtige kant had, buitenmatig in eten geïnteresseerd, en daar mocht al eens iets bij gedronken worden. De andere bandleden van Gorki, geen onervaren drinkers, vonden dat de plengoffers aan zijn demonen steeds zorgwekkender werden, achteraf bekeken. Op zaterdag 29 november 2014 stierf hij in zijn eentje en veel te jong: een gebeurtenis die in een ommezien heel Vlaanderen in rouw leek te dompelen. De schrijver van ‘Mia’, die het liefst in raadselen zong, heeft nooit geweten dat hij een volksheld was, en mogelijk heeft hij dat zelfs nooit durven te vermoeden. Luc Heyvaerts, de toetsenist van Gorki, zei dat hij de dood van Luc De Vos ook als een afscheid van de muziek als geheel aanvoelde, waarmee hij volgens mij de omvang van het verdriet goed aangaf.

Ik heb graag naar deze aflevering van ‘Belpop’ gekeken, die genadig het leven, de werken en de struikelingen van Luc De Vos in herinnering bracht. Sommige documentairemakers hadden ongetwijfeld zijn schaduwkant uitputtend geëxploreerd, tastend naar het initiële haarscheurtje in zijn ziel, maar het valt nog te bezien of ik daar wel alles van wil weten.

Rudy Vandendaele

Meer over

Reageren op een artikel, uw mening ventileren of een verhelderend inzicht delen met de wereld

Ga naar Open Venster

Op alle artikelen, foto's en video's op humo.be rust auteursrecht. Deeplinken kan, maar dan zonder dat onze content in een nieuw frame op uw website verschijnt. Graag enkel de titel van onze website en de titel van het artikel vermelden in de link. Indien u teksten, foto's of video's op een andere manier wenst over te nemen, mail dan naar redactie@humo.be.
DPG Media nv – Mediaplein 1, 2018 Antwerpen – RPR Antwerpen nr. 0432.306.234