null Beeld

Dwarskijker over 'Politie 24/7', 'Faroek' en 'Amazones': 'Een waaier van sukkels'

Rudy Vandendaele

'Faroek' zal wel bijdragen tot arrestaties, maar al evenzeer tot het nationale onveiligheidsgevoel. En het houdt mijn misantropie op peil


Politie 24/7

Eén – 26 februari – 864.845 kijkers

Faroek

VTM – 27 februari – 273.791 kijkers

In ‘Politie 24/7’ is meestal een waaier van sukkels te zien, en daarmee bedoel ik niet meteen de interventieteams, wijkteams, de snelleresponsteams, de mobiele eenheid, het hondenteam en het fietsteam van de Antwerpse lokale politie. Ik heb het veeleer over een vent die met het realistische speelgoedpistool van zijn zoontje de ex van zijn huidige vriendin bedreigde, omdat die kerel volgens hem een stalker was. De diender die de neppistolero in verhoor had genomen, zei achteraf in een gesprek met één van zijn collega’s: ‘Als je iemand met zo’n pistool in het donker ziet, wel, dan maak je hem af, hè?’ Dat klonk al heel anders, normaler haast, dan de welzijnswerkerstaal waarvan de eigentijdse smeris zich ten overstaan van een cameraploeg heeft leren bedienen. Een andere sukkel probeerde in het blikveld van talloze bewakingscamera’s een winkelraam in te trappen, waardoor hij zich in de belangstelling van gespecialiseerde politiemannen in de zogeheten cameraroom van het telecommandocentrum mocht verheugen. Toen hij luttele minuten later in de kraag werd gevat, bleek hij net iets te beschonken om zich nog de naam van onze populaire planeet te kunnen herinneren.

In ‘Politie 24/7’ zijn er ook altijd verworpenen der aarde te bezichtigen, deze keer een jonge zwartwerker die in opdracht van malafide autohandelaren voor een grijpstuiver wervende kaartjes onder de ruitenwissers van geparkeerde auto’s stak, wat kennelijk niet mag. ‘Ik ben al twee jaar werkloos,’ zei die jongen in het Frans tegen de politie, ‘hebben jullie een baan voor mij?’ Een GAS-boete konden ze hem dan weer wel aanbieden. En later nóg een GAS-boete, want de arme drommel was volgens de commentaarstem hardleers.

We kregen ook de gevolgen van een auto-kraak te zien: de dief had de buit, een oude jas en een uitgediende rugzak, een beetje verderop achtergelaten: hij zag er als zichzelf respecterende dief begrijpelijkerwijs geen brood in. ‘Ze hebben wel mijn sigaretten gepikt, de klojo’s,’ zei de gedupeerde autobezitter zuur, de sukkel.

Het klapstuk van deze aflevering was misschien wel een meisje dat door haar badkamerraam een exhibitionist had gezien, die aan de overkant van de straat te harer attentie naarstig zijn lid aan het beroeren was. Haar ontsteltenis was van dien aard dat ze meteen de politie had opgebeld: de twee agentes die haar te hulp waren gesneld, onderstreepten om beurten dat ze daar goed aan had gedaan. Het meisje was volkomen onthutst en vreesde hardop dat die rukker terug zou komen, en ook wel dat hij haar al langer dan vandaag in de smiezen had. De agentes probeerden haar gerust te stellen en praatten haar tussendoor slachtofferhulp aan. Die twee wetsdienaressen deden alles zodanig volgens het boekje dat deze scène uit een instructiefilm op de politieschool leek te komen. Toen die voortreffelijke agentes proces-verbaal opmaakten, verklaarde het meisje ongevraagd dat de exhibitionist niet zo groot geschapen was. Dat ze zelfs in die fractie van een seconde voor ze gruwend en tot in haar merg geschokt het gordijn dichttrok, al een meetkundig idee had van de gestrekte tampeloeres die ze aan de overkant van de straat had waargenomen, getuigt van een opmerkingsgave waar men bij de recherche vast een punt aan kan zuigen.

Na afloop van ‘Politie 24/7’ weet ik wel zeker dat de lokale politie van Antwerpen niet stilzit. En precies dáárvoor worden ze betaald.

Om in de politionele sfeer en in de wereld van het internationale geboefte in eigen land te blijven, waagde ik me een dag later, ondanks mijn gevoelige natuur, aan ‘Faroek’, het opsporingsprogramma van VTM. Faroek Özgünes heeft, hoewel hij een geduchte amateurbokser is, een zachtmoedige uitstraling. Op het eerste gezicht is hij een evenwichtig mens, maar dat zal hem wel niet beletten om, als het eropaan komt, veeleer een bad cop dan een good cop te zijn. Maar laat ik het, teneinde niet nog verder in psychologisch gespeculeer af te dwalen, maar beter hebben over wat zich voor het oog van de bewakingscamera’s afspeelde in een vierkantshoeve in Tongeren, die deels gebruikt wordt als restaurant en feestzaal. We zagen drie gemaskerde inbrekers die bij nacht en in zwart-wit het pand binnendrongen, gewapend met een kalasjnikov, een pistool en een breekhamer. Zij dwongen de vrouw des huizes op de knieën, dreigden ermee haar de kop in te slaan, en stalen, bij gebrek aan ander kostbaars, haar twee ringen en haar polshorloge, waarna ze zich uit de voeten maakten. Dit verrassende samenzijn heet in vaktaal een home invasion. De materiële schade is volgens mij verwaarloosbaar in vergelijking met het trauma, maar de vrouw in kwestie kon nog rustig verslag uitbrengen van de kwalijke gebeurtenis. Ze wist nog dat de insluipers haar in gebrekkig Engels toeblaften, en onder elkaar ‘een vreemde taal’ spraken. De studie van vreemde talen kan niet genoeg gestimuleerd worden.

Als je dit programma uitkijkt, kan je de indruk krijgen dat we door gevaarlijk boeventuig omringd zijn. Neem nu die man die in mijn woonstede een toiletdame toetakelde toen ze om zes uur ’s ochtends, na gedane arbeid, bij heldere hemel op huis aanging tijdens de Gentse Feesten. Aan die onvoorziene ontmoeting hield ze, los van de geestelijke schade, een gebroken neus en een gebroken oogbodem over. Ik durf te wedden dat ze, voor een onbekende hem brak, niet eens wist dat ze over oogbodems beschikte. Het was volgens haar een zwarte man met een rond gezicht en een lichte stoppelbaard: ik zie ’m zó voor me. Het zal vast weer bruikbare tips régenen bij de politie.

‘Faroek’ zal wel bijdragen tot arrestaties, maar al evenzeer tot het nationale onveiligheidsgevoel. En voor de rest stimuleert dit opsporingsprogramma ongetwijfeld de handel in dievenklauwen, veiligheidssloten, alarminstallaties, kwaaie honden en kalasjnikovs. En het houdt mijn misantropie op peil.

undefined

null Beeld

undefined

'Het hoeft geen betoog dat een vrouw kan sneuvelen als de besten, en wellicht nog beter dan de meeste mannen'


Amazones

Canvas – 27 februari – 208.087 kijkers

Als maandagochtendproduct van de klassieke humaniora weet ik wat amazones waren: mythische krijgsvrouwen die meer van paarden dan van mannen hielden. In zijn bundel ‘De hoefslag der vrouwen’ vond de Romeinse epische dichter Mallotus Minor hen ‘ongezadelde wijven van wie een paardenlucht afsloeg die met geen reukwerk te verdoezelen viel’. Het levenloze, door paarden vertrappelde lichaam van de dichter werd tien Romeinse mijlen buiten Rome gevonden door een ploegend boertje wiens naam niet in de annalen geboekstaafd is. In tegenstelling tot de naam van zijn trekos: Anus. Wellicht genoemd naar het uitzicht van dat ploegende boertje.

‘Amazones’ is vandaag de dag ook de titel van een drieluik waarin Phara de Aguirre zich onderhoudt met vrouwen die, gedreven door een ideaal of een dwanggedachte of iets daartussenin, weleens de wapens hebben opgenomen en dat nog kunnen navertellen. Vrouwen in camouflagepak die op foto’s innig een machinegeweer tegen de gecamoufleerde boezem drukken. Het hoeft voorts geen betoog dat een vrouw kan sneuvelen als de besten, en wellicht nog beter dan de meeste mannen.

In de eerste aflevering bevond Phara zich in de door Israël bezette gebieden, de kankerplek van de wereld, waar de kolonisten haar ouder gewoonte niet te woord wilden staan. Ze mocht in Israël wel oefeningen volgen van het Israëlische leger. De vrouwelijke soldaten – twee jaar verplichte diensttijd – die ze voor de camera haalde, gooiden er als op commando een propagandistisch praatje uit. Als Phara, alsof ze thuis was, een kritische vraag stelde, werd ze meteen tot de orde geroepen door een persverantwoordelijke van het leger, die nog het liefst zelf de vragen had gesteld. De Israel Defence Forces (IDF) kunnen zich natuurlijk geen transparantie permitteren.

Phara ontmoette ‘de moeder van alle verzet’, de cultfiguur Leila Khaled, die in Israël dan weer een terroriste van heb ik jou daar is. Ze had twee vliegtuigkapingen op haar actief en met een rokersstem vertelde ze welhaast geamuseerd over die keer dat ze met 10 kilo TNT in haar handtas op een vliegtuig zat. Dat waren tijden. Ze probeerde die springstof tot ontploffing te brengen, maar dat lukte niet, en toen heeft ze maar een handgranaat gegooid, die óók niet ontplofte. Het was in de dagen dat het detectiepoortje nog in de kinderschoenen stond. En bagagecontrole liet men aan de passagiers zelf over, zo van: ‘U bent volwassen genoeg.’

Phara onderhield zich ook even met de jongste Palestijnse cultfiguur: de activiste Ahed Tamimi, die toen 16 was, een covergirl van nature die ingrepen van Israëlische soldaten in de bezette gebieden filmt en ijlings op het internet gooit. Phara: ‘Waarom moeten kinderen strijden?’ Ahed Tamimi: ‘Omdat ze deel uitmaken van de strijd.’ Intussen zit Ahed Tamimi sinds december 2017 in de gevangenis omdat ze een Israëlische soldaat had geslagen en dus metterdaad bewees dat ze deel uitmaakte van de strijd.

Op 13 augustus 2016 sloot de regering van Colombia na vijftig jaar oorlog een vredesakkoord met de FARC. In het tweede luik van ‘Amazones’ kregen Phara de Aguirre en haar cameraploeg bij hoge uitzondering toegang tot een geheim overgangskamp van de FARC op 130 kilometer van Bogota, waar voormalige vrijheidsstrijders zich voorbereiden op een terugkeer naar de burgermaatschappij. Daar was Phara erg opgetogen over, want ze benaderde de revolutionaire strijdkrachten van Colombia meestal met de brede glimlach van iemand die felicitaties klaar heeft zitten. De FARC betekent ook drugshandel en kindsoldaten. Hoe het ook zij, deze tweede aflevering gaf ons aan de hand van onverbloemde getuigenissen van guerrillera’s en ex-guerrillera’s een uitstekend idee van de complexiteit en de tegenstrijdigheden van de FARC, en van het harde en wrede leven van vrijheidsstrijders. Idealisme, rechtvaardigheidsgevoel en de afgrondelijke kloof tussen arm en rijk dreven jonge vrouwen, soms nog kinderen, naar de gewapende strijd. Of wraakzucht, als je had moeten aanzien hoe soldaten van het regeringsleger de armen en de benen van je vader afhakten. Sommige vrouwen waren nog steeds verknocht aan het communale leven in de jungle, terwijl anderen allang genoeg hadden van de totalitaire trekjes die hun marxistisch-leninistische paradijs op den duur begon te vertonen. Zwanger worden was verboden voor een guerrillera, en wie tijdens een verloren uurtje in de jungle toch in verwachting raakte, moest van de comandante een abortus ondergaan: ‘Een curettage is niet simpel in de jungle.’ Er werd wel flink geamputeerd in het oerwoud, door een zo te zien potige vrouw die dat snijwerk al doende had geleerd, en al met al simpel vond. Geen diploma was alleen in de burgermaatschappij een bezwaar. In de vlucht een navelbreuk oplappen, daar draaide ze ook de hand niet voor om.

Dit was, onder ons gezegd en gezwegen, een mooi programma – ook mooi in beeld gebracht. Fijn ook dat ‘De ideale wereld’ erop volgt.

Rudy Vandendaele

Meer over

Reageren op een artikel, uw mening ventileren of een verhelderend inzicht delen met de wereld

Ga naar Open Venster

Op alle artikelen, foto's en video's op humo.be rust auteursrecht. Deeplinken kan, maar dan zonder dat onze content in een nieuw frame op uw website verschijnt. Graag enkel de titel van onze website en de titel van het artikel vermelden in de link. Indien u teksten, foto's of video's op een andere manier wenst over te nemen, mail dan naar redactie@humo.be.
DPG Media nv – Mediaplein 1, 2018 Antwerpen – RPR Antwerpen nr. 0432.306.234