null Beeld

Dwarskijker: Rock Werchter

Forever young: ik blijf me aan die gedachte vastklampen, desnoods forever young met kraaienpootjes, en nog liever met lachrimpels, en met wanhoop die op humor lijkt, maar hoe dan ook: in deze fase van mijn leven vermijd ik liever grote menigtes dan dat ik er forever young in ten onder ga. Een drenkeling in de mensenzee van Rock Werchter zal ik dus niet zijn, wat me overigens niet belet om nog steeds een zekere belangstelling voor allerlei vormen van populaire muziek op festivalweiden te koesteren.

Rudy Vandendaele

Ik luister dan ook bereidwillig maar niet doorlopend met welgevallen naar 'All Areas' op Studio Brussel, en op de slotavond van 'het beste festival ter wereld' kwam het liveprogramma 'Rock Werchter 2009' op Canvas me als thuisblijver zeer gelegen. Nu, dit programma was, om het zachtjes uit te drukken, bescheiden in vergelijking met de verslaggeving van het Glastonbury Festival die de BBC zich elk jaar op volle oorlogssterkte getroost. Ik mag in het binnenland ook 'Festivalitis' op Jim niet over het hoofd zien, en ik heb zelfs geen enkel argument om te beweren dat 'Rock Werchter 2009' aanzienlijk beter was.

't Is vreemd, maar de media geven je altijd weer de indruk dat elke act op de affiche van Rock Werchter fantastisch was, wat ik uiteraard niet geloof - het schijnt me ook toe dat populariteit steeds meer met kwaliteit wordt verward, om ervan af te zijn. De Jeugd van Tegenwoordig is onmiskenbaar populair. Frank Vander linden, de spelverdeler in dit programma, moest een praatje met deze reuze interessante, uit hun nek rijmende luitjes maken: 't was alsof hij met een stel volgelopen wildplassers probeerde te onderhandelen terwijl die net in het wild aan het plassen waren. Zulke interviewtjes zijn altijd onbegonnen werk, maar iemand moet ze maken. Ja, 't is g.v.d. een vak, vaak een klotevak zelfs. Rechtgeaarde interviewers zouden uit hoofde van dat vak vaker 'en pleur nu maar op!' moeten zeggen, ten afscheid. Dat zou de spanning ongetwijfeld ten goede komen, alsook de arbeidsvreugde.

Otto Jan Ham van Studio Brussel was de verslaggever te velde. Puur om onze nieuwsgierigheid te bevredigen zou Ham ons meenemen naar de zogeheten vipruimte, een enclave waar je als gewone sterveling, die voor zijn entreebewijs betaald heeft, nooit komt. Er was toevallig geen klaarblijkelijke vip te bekennen, zodat de verslaggever genoegen moest nemen met Zorah - hoewel ik au fond een uitslover ben, heb ik geen zin om uit te leggen wie Zorah nu ook weer was. Otto Jan Ham wilde weten of ze straks naar Metallica zou gaan kijken, of toch maar naar Milk Inc. Ze zou gewoon in de vipruimte blijven, zei ze, wat dan weer erg typisch is voor mensen die welkom zijn in vipruimtes.

Otto Jan Ham, die volgens mij grondig werd uitgetest om te zien of er een toekomst bij de televisie in 'm school - ik denk van wel - probeerde een iets ambitieuzer interview met Noel Gallagher te maken, het enige brein van Oasis, een band waar ik veel van hou. Gallagher zei dat hij niet blasé wilde klinken, maar dat hij al voor véél grotere menigtes dan het publiek van Rock Werchter had gestaan. Not impressed. Hij bespaarde ons in ieder geval het obligate gelul over 'the fantastic crowd', wat ik op zich al verfrissend vond. Ineens sloeg Ham een musicologische toon aan: hij legde Gallagher voor dat Steely Dan een nieuw gitaarakkoord zou hebben uitgevonden, op een blauwe maandag, ergens waar maandagen blauw zijn. Het kwam hem op een hevige musicologische ontkenning van zijn interviewee te staan, 'complete onzin!', wat nog altijd beter is dan een doffe, in talloze working men's clubs geoefende Noord-Engelse kopstoot. In een beeldfragment van het optreden van Oasis bewonderde ik benevens de sound ook het jasje dat Liam droeg: een kledingstuk, nauw verwant aan de dwangbuis, dat ik met negentiende-eeuwse tuchtscholen associeer, en daar beleef ik ook nog eens plezier aan. Zelfs mijn eigen moeder vond me raar. Dat jasje paste uitstekend bij zijn blik, die er altijd weer op wijst dat hij elke ogenblik ruggelings achterover kan slaan, na eerst iemand de keel te hebben dichtgeknepen, mogelijk zijn bloedeigen broer.

Dwarskijker over Rock Werchter (2)

Ook Grace Jones trok de aandacht met haar garderobe, en met wat eronder zat. Ten overstaan van Frank Vander linden bezong Luc Janssen haar benen en haar billen - hij koos daarbij voor een ironische gezichtsuitdrukking - die er naar verluidt gaver uitzien dan je van een vrouw van zestig zou verwachten, áls je dat al zou doen. We zagen een fragment uit het optreden van mevrouw Jones waarin ze in haar nagenoeg blote kont enkele omslachtige toneelkostuums van a naar b leek te verplaatsen - een heel gezeul. Ik dacht dat ze daar personeel voor had, maar ik geef graag toe dat televisiebeelden altijd een vertekening van de werkelijkheid zijn. Voor het overige vond ik Lily Allen zeer aantrekkelijk, maar dat doet er nu even niet toe.

Het hoogtepunt van de avond moest, als we Milk Inc. even buiten beschouwing laten, Metallica worden, een band die een devote aanhang heeft en die ik dankzij de documentaire 'Some Kind of Monster' niet meer au sérieux hoef te nemen, wat ik overigens nooit heb gedaan. Otto Jan Ham ging eerst enkele fans van Metallica interviewen, mensen die een offervaardigheid tentoonspreiden waarvan ik liever in het midden laat of ze nu aandoenlijk of dom is. Terwijl hij zo'n fan aansprak, probeerde een aangeschoten kwibus vlakbij de aandacht te trekken met de hoofdzakelijk non-verbale expressie van een gek die op een autoloze zondag denkt dat hij het verkeer node moet regelen. 'Daar heb je de eerste dronken hufter al,' sprak Ham, maar de kwibus was niet beledigd en bleef maar doorgaan, een onomkeerbare glimlach op het gezicht. 'Weg dronken hufter,' zei Ham, en deze kenschetsende vertegenwoordiger van de fantastic crowd sukkelde welgemoed het beeld uit. Ik vond zijn geluk benijdenswaardig.

Frank Vander linden zei dat we één minuut Metallica te zien zouden krijgen - meer mocht niet van hun zaakvoerders - en even later kregen we nog een extra minuut aangeboden: veel spreidstanden, die jammer genoeg niet op een welverdiende liesbreuk uitdraaiden.

Het mooiste dat ik in dit programma gezien heb, was misschien nog wel de uitstekende Belgische rockband Triggerfinger, die in de fietsenstalling van Rock Werchter een akoestische versie van 'Is It' speelden, met een eenvoudig rijwiel als percussie-instrument.

Tot slot kwam Herman Schueremans, de concertorganisator-backbencher, nog even aan het woord. Hij leek, wars van rock-'n-roll, vooral jonge ondernemers aan te spreken, zodat ik mij niet aangesproken hoefde te voelen. In een mum was het bedtijd.

Meer over

Reageren op een artikel, uw mening ventileren of een verhelderend inzicht delen met de wereld

Ga naar Open Venster

Op alle artikelen, foto's en video's op humo.be rust auteursrecht. Deeplinken kan, maar dan zonder dat onze content in een nieuw frame op uw website verschijnt. Graag enkel de titel van onze website en de titel van het artikel vermelden in de link. Indien u teksten, foto's of video's op een andere manier wenst over te nemen, mail dan naar redactie@humo.be.
DPG Media nv – Mediaplein 1, 2018 Antwerpen – RPR Antwerpen nr. 0432.306.234