Eden

Prachtig portret van een dj die het probeert te maken in de housescene.

‘Eden’ voert ons terug naar 1992, toen in de prille housescene in Parijs magische dingen gebeurden: in kelders, in slaapkamers en op feestjes bij vrienden thuis werd volop met elektronische dansmuziek geëxperimenteerd; op illegale raves werd voor het eerst die opwindende mix tussen stemmen en machines hoorbaar; de eerste beats en samples van wat genoegzaam bekend zou worden als de garagebeweging, werden de airwaves ingejaagd; er zat iets aan te komen.

In die opwindende scene bewogen zich onder meer Thomas en Guy, twee slungels die zichzelf Daft Punk noemden (‘Ze zijn jong, maar het schijnt dat ze talent hebben’), maar ‘Eden’ draait niet rond Daft Punk, wel rond Paul (een ingetogen Félix de Givry), een tiener die droomt van een carrière als dj. Zijn moeder begrijpt niets van zijn dj-plannen: ‘Je bent toch geen homo?’

Samen met Paul waden we van 1992 tot 2013 mee door de nocturnale wereld van de elektronische dansmuziek, maar terwijl Daft Punk de weg naar het supersterrendom inschiet, blijft Paul door toedoen van geldkwesties en drugsproblemen ter plekke trappelen. U krijgt met andere woorden géén hartverheffend from zero to hero-verhaal, maar wel een impressionistisch coming of age-drama; geen euforische dancetrack, maar een intieme, melancholische groove. Regisseuse Mia Hansen-Løve, die haar script baseerde op de dj-ervaringen van haar oudere broer Sven, is godzijdank ook niet in de val getrapt om haar film de look van een stroboscopische nachtclubervaring mee te geven: u krijgt géén flitsmontages, géén opwindende tracking shots boven dansende menigtes, géén bruisend hoog energiegehalte.

U zult vergeefs wachten op wat in die ene schitterende sketch uit ‘In de gloria’ ‘de ontploffing’ werd genoemd, het moment waarop de euforie eindelijk mag losbarsten. Nee, de cineaste houdt het bij een ingehouden puls, laat haar camera rustig door ruimte en tijd zweven en vertelt het verhaal van Paul met een mooi, bijna poëtisch ritmegevoel. Heel knap ook hoe Hansen-Løve gebruikmaakt van de muziek: de garagetunes blazen uw trommelvliezen niet aan flarden, maar stromen als een hypnotiserende geluidsrivier door het verhaal.

By the way: de jongens van Daft Punk vonden het scenario van ‘Eden’ zo mooi dat ze de rechten van hun songs voor een prikje aan Hansen-Løve cadeau deden. De bevrijdende kracht van muziek, de vreugde op de gezichten van de dansende jongeren, die belachelijke fluorescerende rietjes in de cocktailglazen, de extase die een goeie basdreun kan teweegbrengen: het zit allemaal in de film, maar over alles hangt een flinterdunne waas van weemoedigheid.

Wanneer het leven je niet meezit, zo weet ‘Eden’, kan het nachtleven erg deprimerend zijn. We moesten soms denken aan ‘Boyhood’, nog zo’n film die het verglijden van de tijd zo goed weet te vatten, en aan ‘Inside Llewyn Davis’, een andere parel over een muzikant die de boot mist. ‘Garage situeert zich tussen euforie en melancholie, waar muziek zich móét situeren,’ horen we Paul verklaren, en we kunnen hetzelfde zeggen over ‘Eden’. Dit is geen film die aanzet tot dansen of trippen, maar een film die herinneringen terugbrengt en een beetje melancholisch stemt. One more time we’re gonna celebrate...


Bekijk de trailer:

Meer over

Reageren op een artikel, uw mening ventileren of een verhelderend inzicht delen met de wereld

Ga naar Open Venster

Op alle artikelen, foto's en video's op humo.be rust auteursrecht. Deeplinken kan, maar dan zonder dat onze content in een nieuw frame op uw website verschijnt. Graag enkel de titel van onze website en de titel van het artikel vermelden in de link. Indien u teksten, foto's of video's op een andere manier wenst over te nemen, mail dan naar redactie@humo.be.
DPG Media nv – Mediaplein 1, 2018 Antwerpen – RPR Antwerpen nr. 0432.306.234