null Beeld

Editors (Sportpaleis)

‘I’ve got a million things to say’, beloofde Tom Smith in een tot de nok gevuld Sportpaleis. Maar ondanks onze gespitste oren waren we, na een uur en drie kwartier Editors, nog steeds niet wijzer. Was het een vliegtuig? Was het een vogel? Neen, het was een met weidse gebaren aangezwengelde emo-machine die menige fan hartritmestoornissen bezorgde. Geen paniek echter: het medisch urgentieteam hield een oogje in het zeil.

We durven er gif op in te nemen: Editors hebben de zegen van Kristof Calvo, want het kwintet uit Birmingham is goed voor het milieu. Zijn nummers bestaan namelijk voor minstens 95 procent uit gerecycleerd materiaal. Dat was al zo in 2005 toen voorman Tom Smith en de zijnen zich dermate schatplichtig toonden aan de postpunk van de late seventies en vroege eighties dat ze in de Britse pers de bijnaam Boy Division kregen opgeplakt. We twijfelen er niet aan dat de heren van Editors sympathieke peren zijn, maar ze stonden zeker niet op de eerste rij toen de schepper (m/v) de zakjes inspiratie uitdeelde.

'Veel van de songs hadden zo weinig om het lijf dat Oxfam ter plekke besloot er een noodfonds voor op te richten'

De kans dat hun pas verschenen, zesde cd ‘Violence’ ooit in het Louvre belandt, naast de Mona Lisa en de Venus van Milo, is klein. Toch heeft de groep, die een evenwicht nastreeft tussen gitaarrock en industriële elektronica, een lovenswaardige poging gedaan haar universum te verbreden. Zo liet ze haar nummers pimpen door de Schotse techneut Blanck Mass (ook actief bij Fuck Buttons). Alleen ging ze daarna resoluut op de rem staan. Het resultaat is vis noch vlees en smaakt zo flets dat je er zelfs geen vegetariër mee aan het likkebaarden krijgt.

Editors kopen hun broodjes al jaren bij Pathos en overstijgen in hun teksten zelden het niveau van een schoolopstelletje. Tom Smith droeg in Antwerpen zijn hart weer aan een touwtje boven zijn T-shirt: in zijn verbeelding lagen de straten geplaveid met rusteloze zielen, hij ‘bloedde als een miljonair’, richtte zich rechtstreeks tot het weer (‘Don’t You Be So Cold’) en verzocht ons hem het vuur te helpen dragen. In het brandwondencentrum van Neder-over-Heembeek gingen prompt alle alarmbellen af. ‘A Wilderness is in me’, bekende Smith nog. Bij nader inzien ging het om een jungle waar kuikens, konijnen en cavia’s de gevaarlijkste roofdieren waren. Maar omdat het oog ook wat wil, regende het sterretjes, ontsproten er vuurfonteinen aan het podium en werden met een daartoe bestemd kanon veelkleurige slingers de zaal ingeschoten. Kom dus niet beweren dat Editors geen entertainers zijn.

De muziek was helaas een ander paar mouwen. ‘Hallelujah (So Low)’ en ‘Sugar’ waren voorzien van tenenkrommende ‘oh-oh-oh’-refreinen à la Coldplay, ‘A Ton of Love’ was een schaamteloos doorslagje van U2, ‘Darkness at the Door’ had iets van een drenkeling die twee weken in het water had gelegen en klonk zo gezwollen als het genantste van Simple Minds. Het uptempo ‘Formaldehyde’, genoemd naar een niet bepaald onschuldige chemische stof, irriteerde neus, keel en oren en veroorzaakte ook nog eens hoofdpijn en een branderige huid. U begrijpt: de fans genoten met volle teugen, al hadden veel van de songs zo weinig om het lijf dat Oxfam ter plekke overwoog er een noodfonds voor op te richten.

Gelukkig droegen we in het Sportpaleis onze Mantel der Liefde, dus voor u ons van vooringenomenheid beschuldigt, geven we graag toe dat niet alles kommer en kwel was bij Editors. ‘Violence’ –lekker kaal, met elektronische beats, gecombineerd met echte drums– had iets dansbaars en ging naadloos over in ‘No Harm’, een traag en statisch nummer dat op een dikke gitaarmuur balanceerde (Justin Lockey bewerkte hier de snaren met een drumstick). Toen de eerste twee langspelers van Editors werden aangesneden, leek het zelfs alsof er plots een ándere band op het podium stond: dank zij dynamische en veerkrachtige songs als ‘Lights’, ‘Munich’, ‘Blood’, het door een piano aangedreven ‘The Racing Rats’ en het heroïsche ‘An End has A Start’ waren we plots klaarwakker.

Stilletjes hoopten we dat de heren op dit elan door zouden gaan, maar even later werden we alweer om de oren geslagen met pomp and circumstance: met de onbehouwen synths van ‘In This Light And On This Evening’ of ‘Eat Raw Meat=Blood Drool’ (wie verzínt zo’n titel?) en met de melodramatiek van ‘Nothingness’, die de zanger tot een wilde regendans inspireerde. Het semi-akoestische ‘Belong’ leek even iets te worden, maar werd dan overspoeld door een golf van bombast. ‘Ocean of Light’ eindigde, godbetert, zelfs met een drumsolo.

Tijdens de verlengingen keerde Smith eerst in zijn eentje terug, waarna de band een laatste salvo hits afvuurde. In de wervelende elektrodisco van ‘Papillon’ herkende u massaal een tijdloze classic, maar óns hoorapparaat liet het helaas afweten. Toen tot slot de ‘Marching Orders’ werden uitgedeeld, kregen wij ook de onze: zelden had een stroom verse vrieslucht ons zoveel deugd gedaan.

Toegegeven, nergens zijn Editors zo populair als in Vlaanderen. Ze vierden in het Sportpaleis al hun 31ste passage in ons land, verkopen miljoenen platen, zijn headliner op grote festivals en lachen zich, ondanks ons geknies, dus een breuk op weg naar de bank. Heeft het publiek altijd gelijk? Als de doorsnee hamburgertent altijd vol zit, betekent dat dan dat u er zich aan culinaire hoogstandjes mag verwachten? Niet dat we Editors met junkfood willen vergelijken. Dat zouden we écht niet durven.


Het moment

Toen Tom Smith als eerste bis een solo-akoestisch ‘No Sound But The Wind’ inzette, raakte hij even de draad kwijt toen hij in de zaal honderden smart phones zag oplichten.


Het publiek

at vanaf begin tot eind uit Tom Smiths hand en verwelkomde ieder nummer als een geschenk uit de hemel.


Quote

Zanger Tom Smith, nog altijd tijdens 'No Sound But the Wind': 'Ik heb dit nummer al ontelbare keren gespeeld, en toch slagen jullie er nog telkens in mij te verrassen'.

Meer over

Reageren op een artikel, uw mening ventileren of een verhelderend inzicht delen met de wereld

Ga naar Open Venster

Op alle artikelen, foto's en video's op humo.be rust auteursrecht. Deeplinken kan, maar dan zonder dat onze content in een nieuw frame op uw website verschijnt. Graag enkel de titel van onze website en de titel van het artikel vermelden in de link. Indien u teksten, foto's of video's op een andere manier wenst over te nemen, mail dan naar redactie@humo.be.
DPG Media nv – Mediaplein 1, 2018 Antwerpen – RPR Antwerpen nr. 0432.306.234