eels - End Times

Alweer slecht nieuws van rampenmagneet Mark Oliver Everett, alias E van eels. Neen, in zijn naaste omgeving zijn er voor één keer geen doden gevallen (kan ook niet meer, want letterlijk zijn héle familie is ondertussen al overleden); dit keer is 'gewoon' zijn relatie op de klippen gelopen. Op het eerste gezicht misschien niet het allerergste dat hem al overkomen is, maar voor E was het blijkbaar de druppel die de emmer deed overlopen: 'End Times' - de titel belooft al niet veel goeds - is een plaat die ons vooral bezorgd maakt over de man.

Zijn vorige platen, van 'Beautiful Freak' (1996) tot en met 'Live at Town Hall' (2006), waren ook al gebouwd op de waanzinnige hoeveelheid rampspoed die hem overkomen is, maar 'End Times' klinkt ons fundamenteel anders in de oren. Vroeger verzachtte hij de persoonlijke ellende in zijn songs met - toegegeven, vaak gitzwarte - humor. Of met de troost van de muziek zelf, natuurlijk. Nu is het lachen hem compleet vergaan.

In 'In My Younger Days' legt E zelf uit hoe dat gekomen is: in zijn jonge jaren vond hij dat al dat onheil gewoon bij zijn opvoeding hoorde, maar nu kan hij de pijn van het zijn niet meer aan: 'I've had enough, I don't need any more misery to teach me what I should be.'

Verkijk u dus vooral niet op het muzikaal lekker swingende 'Gone Man', het huppelende 'Mansions Of Los Feliz' of 'A Line in the Dirt', dat - ondanks de indroeve tekst - heel erg mooi is opgebouwd: 't zijn uitzonderingen op een muzikaal verder compleet afgekloven plaat (hij heeft ze dan ook op zijn eentje zelf in zijn kelder opgenomen, op een ouderwetse recorder). Voor de lol moet u dus niet naar 'End Times' luisteren, en wat erger is: ook troost en ontroering zijn soms ver te zoeken.

'High & Lonesome' duurt 1 minuut en 8 seconden en bestaat alleen uit een onweersbui, iemand die vruchteloos iemand anders probeert te bellen en wat onheilspellend geklop op een deur. En de daarop volgende noodkreet 'I Need a Mother' is gewoon pijnlijk om naar te luisteren, tenzij u toevallig een professioneel therapeut (of een aartscynicus) zou zijn.

In 'Little Bird' richt hij zich dan weer tot een vogeltje voor zijn raam, naar eigen zeggen de enige vriend die hij op de hele wereld heeft - en hij klinkt helaas alsof hij het meent. Het afsluitende 'On My Feet' is nauwelijks minder alarmerend: 'It's not easy standing on my feet these days / But you know I'm pretty sure that I've been through worse / And I'm sure I can take the hit' zingt E, maar overtuigend klinkt die laatste zin niet. Wij laten in dit verband niet graag de woorden 'Kurt' of 'Cobain' vallen, maar toch: is er psychologische hulp in de zaal?

Meer over

Reageren op een artikel, uw mening ventileren of een verhelderend inzicht delen met de wereld

Ga naar Open Venster

Op alle artikelen, foto's en video's op humo.be rust auteursrecht. Deeplinken kan, maar dan zonder dat onze content in een nieuw frame op uw website verschijnt. Graag enkel de titel van onze website en de titel van het artikel vermelden in de link. Indien u teksten, foto's of video's op een andere manier wenst over te nemen, mail dan naar redactie@humo.be.
DPG Media nv – Mediaplein 1, 2018 Antwerpen – RPR Antwerpen nr. 0432.306.234